ไม่รู้ว่านี่จะเป็นปีสุดท้ายที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษรึเปล่า แต่ที่แน่ๆ นี่คือปีสุดท้ายของการเรียนป.ตรี

…ไม่รู้มหาลัยจะให้จบรึเปล่า แต่จ่ายค่าเทอมไปแล้วยังไงก็ต้องจบนะ ไม่จบไม่ได้จ้ะ

หลังจากหนีหายจากลีดส์และประเทศอังกฤษไปเกือบแปดเดือน แถมก่อนไปอิตาลีเมื่อปลายปีที่แล้วยังมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีกับชีวิตที่นี่ อยากจะหนีออกจากเกาะอึมครึมแห่งนี้ให้ได้ พอตรงกลับมาอยู่ที่นี่ และต้องยอมรับความเป็นจริงนี้ ก็ยากไม่ใช่น้อยเลย ยิ่งชีวิตตอนอยู่อิตาลี โดยเฉพาะสามสี่เดือนก่อนกลับมาอังกฤษ เป็นอะไรที่ชิวและพีคสุดๆ เที่ยวทะเล ทำอาหาร ทำเค้ก ใช้ชีวิตแบบ la dolce vita สุดๆ

ยังไม่นับว่านี่มีแฟนอยู่ที่อิตาลีอีกนะ ไม่มีโมเมนต์ไหนที่จะไม่อยากกลับมาอยู่อังกฤษเท่าตอนนี้อีกแล้ว

work

บางทีก็ต้องยอมรับ ว่าชีวิตไม่ได้อย่างที่ฉันต้องการเสมอไป ถ้าฉันเปลี่ยนอย่างอื่นไม่ได้ คงจะต้องเปลี่ยนมุมมองของตัวเอง

ในความเซ็ง (ที่ต้องกลับมาอยู่ประเทศอึมครึม) ของฉัน ก็ยังมีโอกาสดีๆ ที่รอคอยมานานผ่านเข้ามา ฉันลองสมัครงานเล่นๆ ไปสองสามแห่ง ไม่ได้คิดจะหางานจริงจัง สมัครร้านขนมปังที่เคยไปเป็นอาสาสมัครตั้งแต่ปีแรกที่มาอยู่อังกฤษไปแล้วเขาก็ไม่รับ (เพราะรู้ว่าอีนี้หนีเที่ยวบ่อยล่ะมั้ง) ในใจก็คิดว่าจบละ เทอมสองเมื่อไหร่จะหนีออกจากอังกฤษ ไปทำโปรเจคต์อยู่ต่างประเทศให้เร็วที่สุดเลย


แต่ไปไงมาไงไม่รู้ มาได้งานที่ไวน์บาร์ไฮโซในเมืองเฉยเลย ตอนส่งใบสมัครไปนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเปิดรับตำแหน่งไหนบ้าง รู้แต่ว่าที่ร้านขายชอคโกแลตยี่ห้อโปรด ก็เลยลองสมัครดู ที่นั้นเอง

ที่สำคัญคืองานที่ได้นั้นไม่ใช่งานเด็กเสิร์ฟหรือแคชเชียร์ แต่เขาจะจ้างเราไปทำขนม!

ตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดมากเลยไงล่ะ


ร้าน Friends of Ham ที่ฉันทำงานอยู่นั้นมีทั้งหมดสามสาขา สองสาขาเป็นออกแนวผับไฮโซ ตอนกลางวันมีเสิร์ฟชากาแฟและเค้ก มีเบียร์ ไวน์ บรันช์ และแฮมกับชีสบอร์ดคัดสรรคุณภาพดี ส่วนอีกสาขานึงเป็นไวน์บาร์ที่เสิร์ฟดินเนอร์จานเล็กๆ สไตล์ฟิวชั่น (พูดง่ายๆ คือราคาแพงนั่นเอง) โดยใช้เข้าไปอบขนมเค้กในห้องครัวของไวน์บาร์เนี่ยแหละ ร้านนี่ไม่เคยจ้างใครมาทำขนมแบบนี้มาก่อน ฉันเลยไม่รู้สึกกดดันเท่าไหร่นัก (เพราะที่จริงและทุกวันนี้ก็ยังถามตัวเองอยู่ว่านี่เขาจ้างฉันไปทำขนมได้ยังไง ไว้ใจกันมากกว่าฉันไว้ใจตัวเองอีกนะเนี่ย) ไม่มีกรอบตายตัวว่าต้องทำอะไร ฉันอยากทำอะไรก็ทำได้เลย ทดลองกันไปเรื่อยๆ เพราะทางร้านเองก็ไม่แน่ใจว่าอะไรขายดี อะไรขายไม่ดี

แคลร์กับคิทช์ เจ้าของร้าน บอกว่าขอแค่สวย แปลก อร่อย เท่านั้นเอง

ฟังดูเหมือนจะเป็นโจทย์ที่ง่าย แต่ก็ไม่ง่ายเลยนะจ๊ะ



เป็นงานที่ท้าทายพอสมควร เพราะฉันต้องคิดเองว่าจะอบขนมอะไร เช็คสต็อคส่วนผสม และสั่งส่วนผสมที่ต้องการจากระบบออนไลน์เองด้วย วันแรกที่ไปทำก็ช็อคเล็กน้อย ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าหลายอย่าง มีท้อเหมือนกัน แต่ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม พอกลับไปอีก เริ่มชินแล้ว ก็ง่ายขึ้นบ้าง

ค่อยๆ เปลี่ยนจากชีวิตนักเรียนไปทำงานอย่างช้าๆ พอเรียนจบแล้วจะได้ไม่ช็อคเนอะ

บ่นบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่จะว่าไปแล้วนี่เป็นเหมือนงานในฝันของฉันเลยนะ จากตอนแรกที่วางแผนไว้ว่าจบเทอมแรกแล้วจะรีบหนีออกไปเที่ยวและทำโปรเจคต์เกี่ยวกับการท่องเที่ยวในยุโรป ก็มีงานนี้เนี่ยแหละที่มาคิดทบทวนดูใหม่ จริงอยู่ว่าการทำงานมันต้องแลกด้วยอิสระหลายๆ อย่าง (โดยเฉพาะอิสระที่จะไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากไป) แต่มันก็เป็นโอกาสการเรียนรู้และได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ไม่ได้หามาได้ง่ายๆ (แถมได้เลินเดือน)

คิดซะว่าเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้ยอมอดทนเพื่ออนาคตของตัวเองหน่อยละกัน ได้อย่างเสียอย่างเป็นเรื่องธรรมดาเนอะ จะได้อย่างที่ชอบทุกอย่างชีวิตคงจะราบรื่นเกินไป


life

ชีวิตสบายดี ขึ้นบ้างลงบ้างเป็นเรื่องปกติ

ช่วงหลังๆ นี้สนใจเรื่องจิตวิทยาเป็นพิเศษ เริ่มมาจากความแตกต่างทางวัฒนธรรมของฉันกับแฟน หลายครั้งเจอคำถาม หรือคอมเม้นต์เกี่ยวกับเรื่องที่เราทำประจำ หรือเราเป็นอย่างนี้ของเราอยู่แล้วจนเป็นเรื่องปรกติ แต่สำหรับแฟนมันแปลก เช่นการไม่ค่อยพูดตรงๆ คืออะไร รู้สึกยังไงจะไม่ค่อยบอก คือลึกๆ แล้วเป็นคนขี้อายนั่นเอง

มีเรื่องเล็กน้อยอีกเยอะมาก ถัดจากแฟนคือได้มาเจอผู้ชายคนนึง เป็น couchsurfer ที่เราไปพักอยู่ด้วยที่ซิซิลี แล้วคุยกันถูกคอมากจนกลายมาเป็นเพื่อนกัน เขาเป็นคนที่ถามคำถามแบบตรงมาก และชอบพฤติกรรมของคนอื่น คำถามหลายข้อที่โดนถาม เป็นอะไรที่ฉันคิดไม่ถึง ทำให้ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ให้ไปตกตะกอนความคิดกันต่อ อัลเฟรโด้ (Alfredo) เพื่อนคนนี้แนะนำให้ฉันไปอ่านหนังสือสองเล่ม คือ 7 Habits of Highly Effective People และ The Road Less Travelled เล่มแรกนั้นยังอ่านไม่จบ แต่เล่มที่สองจบแล้วเรียกได้ว่าเปลี่ยนความคิดฉันไปเยอะมาก ทำให้ฉันเข้าใจตัวเองดีขึ้นเยอะ แต่ในขณะเดียวกันก็ได้เห็นว่าพฤติกรรม ความคิด ลักษณะนิสัยของคนเรานั้นซับซ้อนกว่าที่คิดเยอะเลยทีเดียว

ทำไมฉันถึงเป็นคนไม่กล้าเสี่ยงและกลัวความผิดพลาดขนาดนี้? หลายคั้งที่ไม่ยอมลองอะไรใหม่ๆ ไม่ค่อยชอบทดลองของแปลก เพราะกลัวพลาด เลยมักจะเลือกทำในสิ่งที่มั่นใจว่าจะไม่พลาดมากกว่า (อันนี้รวมไปถึงการเลือกรสเจลาโต้ด้วยนะ ฮ่าๆ)

หรือการที่ฉันกลัวการผูกมัด อย่างเรื่องมีแฟนหรือทำงานนี่เห็นได้ชัดเลย เพราะลึกๆ ข้างในค่อยข้างอ่อนแอ เลยสร้างกำแพงหนาขึ้นมาปกป้องตัวเองไว้หลายชั้นมาก

ใครสนใจลองไปหาอ่านกันได้นะ ตอนนี้เจอใครก็ชวนคุยแต่เรื่องนี้ และแนะนำให้ไปอ่านหนังสือเล่มนี้กันทุกคนเลย

นี่เป็นสองเรื่องหลักๆ ในชีวิตของฉันในตอนนี้ ทำเค้กกับเรื่องทางจิต (ใจ) นอกนั้นก็เรื่อยเปื่อยไปวันๆ ทำงานมหาลัยส่งให้ผ่าน เรียนให้จบ แล้วชีวิตต่อไปจะเป็นยังไงก็ค่อยมาดูกันอีกที

step by step ละกันนะ

หลังจากใช้ชีวิตอยู่บ้านนอก ท่ามกลางธรรมชาติมากว่าสองสัปดาห์ ก็ได้เวลากลับเข้าเมืองสักที

ฉันเลือกแวะพักที่บริสตอล (Bristol) ไม่ใช่แค่เพราะว่ามันอยู่ระหว่างทาง แต่ฉันได้ยินเรื่องราวเจ๋งๆ เกี่ยวกับเมืองนี้มาเยอะ เขาว่ากันว่าบริสตอลเป็นเมือง east London ขนาดย่อม เต็มไปด้วยร้านอาหาร และบาร์เก๋ๆ ที่สำคัญ ฉันคิดถึง Hart’s Bakery และขนมปังอร่อยๆ จากที่นั่น

เช้าวันแรกในบริสตอล ฉันเลยกลับไปที่เบเกอรี่เข้าโปรดอีกครั้ง แต่ดวงไม่มีอีกเช่นเคย เพราะถึงจะไปแต่เช้าแต่วันนี้เขาไม่ได้ทำ sausage roll เจ เพราะขายหมดไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน

คือดวงจะไม่ได้กินอ่ะนะ




ฉันเลยสั่งครัวซองธรรมดามากิน ที่ถึงจะไม่มีไส้อะไรก็หอมกวาน อร่อยเหมือนอยู่ปารีส เลยอดใจไม่ไหว สั่งแดนิชหน้าพีชมากิน

หลังจากนั้นฉันก็ป่วย

คงไม่ใช่เพราะขนมจากเบเกอรี่หรอกนะ น่าจะเป็นร่ายกายของฉันที่โหยหาบ้าน คนมาดูแล แม่ที่คอยทำอาหารจานโปรดให้กิน และอะไรเดิมๆ ที่คุ้นเคยมากกว่า

จากบ้านมาเกือบปี ดูแลตัวเองมาตลอด ตอนคงได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะ

บริสตอลเต็มไปด้วยคาเฟ่น่ารักๆ และร้านพิซซ่า sourdough น่าลองก็จริง แต่กินคนเดียวคงไม่สนุก (และกินไม่ไหว) คราวหน้าต้องพาเพื่อนมาแบ่งกันกิน ช่วยกันจ่ายแล้วล่ะ

สามวันหลังจากกลับถึงลีดส์ ฉันจึงโบกมือลาอังกฤษ ขึ้นเครื่องกลับบ้าน ไปพักผ่อน และกินอาหารอร่อยๆ อีกสองเดือน พอชาร์จแบตจนเต็มแล้วค่อยเตรียมตัวไปลุยต่อที่อิตาลีอีกสี่สัปดาห์

ต้องเป็นสี่สัปดาห์ที่เต็มไปด้วยแสงแดดและอาหารรสเยี่ยมแน่ๆ

ลอร่ามีไปออกงาน craft fair ที่เมืองตากอากาศเล็กๆ ริมทะเลที่ชื่อว่า Polperro ฉันเลยมีโอกาศได้ติดตามไปด้วยอย่างงงๆ เพราะแทบไม่ได้ทำงานอะไร แค่ช่วยลอร่าจัดวางของ เฝ้าบู้ทช่วงสั้นๆ จากนั้นก็หายไปเดินเล่นทั้งวันจนตกเย็นค่อยกลับมาช่วยเธอเก็บบู้ท


วันนั้นอากาศดี ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส Polperro เป็นเมืองที่ให้บรรยากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนสุดๆ เพราะบ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นสีขาว ดูหยาบๆ สไตล์ rustic ตัดกับท้องฟ้าสีสดและทะเลสีเทอควอยซ์ แถบคอรฺนวอลล์นั้นเลี้ยงวัวกันเยอะมาก เลยมีสินค้าขึ้นชื่อเป็นพวกผลิตภัณฑ์จากนมวัวต่างๆ ฉันไม่พลาดที่จะซื้อไอติมกิน (แทนข้าวกลางวัน...ไม่ไหวเลย) ก่อนที่จะเริ่มออกเดินบน Coastal Path ไปยัง Talland Bay


ฉันเดินลัดเลาะริมหน้าผาไปเรื่อยๆ ข้างนึงเป็นป่า อีกฝั่งเป็นทะเล ปีนป่ายสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนเหงื่อท่วมตัว ปรากฏว่าทางไป Talland Bay ปิด ถ้าอยากจะไปต้องเดินอ้อม ฉันเลยตัดสินใจไปแค่ Lekerock Cove แทน


ถึงน้ำทะเลที่นี่จะเย็นไปนิด และไม่มีหาดทรายขาวทอดยาวเหมือนที่ไทย แต่ทะเลที่นี่สงบและสะอาดสุดๆ ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ไม่มีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เหมาะที่จะมาพักผ่อนจริงๆ

ฉันตกหลุมรัก Coastal Path เข้าเต็มๆ ทางเดินที่ทอดยาวตลอดริมทะเลทางตอนใต้ของอังกฤษนี้ ถ้ามีโอกาสจะกลับมาเดินอีกแน่นอน

ลอร่ามารอรับฉันที่สถานีรถไฟในเมือง Liskeard พร้อมกับฟีลิกซ์ (Felix) ลูกชายคนกลาง และรถ Land Rover เก่าๆ ตามสไตล์ฟาร์มเมอร์ที่พาเราออกนอกเมือง กลับมายังฟาร์มพลัมทรี

ครอบครัวนี้มีกันทั้งหมดห้าคน หมาสามตัว แล้วยังมีหมู เป็ด ไก่ แพะ แกะ อีกต่างหาก ลอร่ากับสตีฟ (Steve) สามีของเธอ อาศัยอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้มาสิบกว่าปีแล้ว ตอนแรกมีอาชีพเป็นชาวไร่ชาวสวนเลย แต่เดี๋ยวนี้ปลูกผักและเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินเองในครอบครัวเท่านั้น อาชีพหลักของสตีฟคือไปช่วยคนนั้นคนนี้ซ่อมรถ และคอยดูแลสวนและสัตว์ทั้งหลายที่บ้าน ส่วนลอร่านั้นมีสตูดิโอเซรามิกอยู่ข้างบ้าน ทำถ้วยชาม และเหยือกเซรามิกขายออนไลน์ ตามแกลเลอรี่และงานแฟร์ต่างๆ

ครั้งแรกที่ฉันเจอสตีฟ ก็ยังสงสัยว่านี่ใครกันเนี่ย เพราะลอร่าอายุเพิ่งสามสิบกว่า ยังดูเด็กๆ อยู่เลย ส่วนสตีฟนั้นตอนแรกคิดว่าเป็นพ่อของลอร่า แต่ไม่ใช่ค่ะ เขาคือสามี! จะว่าเป็นพ่อก็ได้นะที่จริง เพราะทั้งคู่อายุห่างกันเกือบสามสิบปี คือสตีฟนี่อายุมากกว่าพ่อของลอร่าอ่ะคิดดู แรกๆ ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ไปๆ มาๆ เริ่มชิน เพราะทั้งคู่ก็เป็นเหมือนคนปกตินั่นแหละ (จะไม่ปกติได้ไง)

ที่ดินผืนนี้ของสตีฟกว้างมาก แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ทำอะไรแล้ว เป็นป่ารกๆ หน่อย มีต้นไม้น้อยใหญ่ปลูกอยู่บ้าง และมีลำธารไหลผ่าน ช่วงฤดูใบไม้ร่วงมีต้นแบลคเบอร์รี่ขึ้นให้เก็บเต็มไปหมด ส่วนช่วงที่ฉันไปนั้นก็มีสตรอเบอร์รี่ป่าให้เห็นประปราย รสชาติหวานอร่อยดีเหมือนกัน


คราวนี้ที่นอนของฉันหรูหรากว่าฟาร์มที่ผ่านๆ มา เพราะเป็นกระท่อมหลังใหม่ (ที่ยังสร้างไม่ค่อยเสร็จ) มองออกไปเห็นวิวสวย พื้นที่ด้านในกว้างขวางพอทำโยคะได้อีกต่างหาก ส่วนห้องน้ำแบบ compost นั้นยังสร้างไม่เสร็จ เลยได้ไปใช้ห้องน้ำรวมกับครอบครัวเลน (Lane) ในบ้านหลังใหญ่ (สบายเลย มีอ่างอาบน้ำด้วยนะ)

ฉันเป็นเพียงวูฟเฟอร์คนที่สองของที่นี่ พวกเขาเลยยังไม่ค่อยประสบการณ์การเป็นโฮสมากนัก เลยดูเหมือนฉันจะไม่ค่อยได้ทำอะไรสักเท่าไหร่ กิจกรรมหลักๆ ที่ทำคืออบขนมปังกับทำเค้ก เด็กๆ เลยชอบฉันกันใหญ่ เพราะกับจากโรงเรียนมีเค้กให้กินทุกวัน ได้ทำสวนอยู่วันเดียวคือปลูกหัวหอมไปสองร้อยต้น แล้วไปช่วยลอร่าทำเซรามิคครั้งนึง เป็นงานง่ายๆ ที่น่าเบื่ออย่างนวดไล่ลมออกจากดินนั่นเอง (จะให้แอดวานซ์กว่านี้ก็ทำไม่ได้อ่ะนะ) ส่วนอีกวันไปออกงานคราฟต์แฟร์กับลอร่าที่เมืองตากอากาศน่ารักๆ ริมทะเลอย่าง Polperro เรียกว่าไปเที่ยวมากกว่า เพราะช่วยลอร่าจัดของตอนเช้า และเก็บของตอนเย็นเท่านั้นแหละ

แถมอยู่ที่นี่ยังไม่อิสระในการกินค่อนข้างมาก มื้อเช้าหากินเอง นี่คือกินไข่ต้มจากไก่ในฟาร์มวันละสองฟองทุกเช้า ส่วนมื้อไหนอิ่มจะไม่กินก็ไม่ว่า แถมอยู่แถวนี้ยังมีปลาให้กินบ่อยๆ อีกด้วย

เหมือนจะอยู่อย่างสบาย (กาย) แต่จริงๆ แล้วไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นะ เพราะเหมือนกับจูนกับบ้านนี้ไม่ค่อยติด ความเชื่อในการใช้ชีวิตของเรายังไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะการเลี้ยงลูก การเห็นเด็กประถมอยู่บ้านแบบ off-grid แต่พ่อแม่ซื้อแทบเล็ตให้คนละเครื่องเป็นของขวัญวันคริสต์มาสนี่มันยังไงอยู่นะ

อย่างน้อยเขาก็เลี้ยงเราดีมาก พาไปดูนู่นดีนี่ ได้ตกหลุมรักทะเลคอร์นวอลล์ก็เพราะครอบครัวนี้เนี่ยแหละ

ฉันตื่นมาเดินเล่นแต่เช้า อากาศดีๆ กับแสงแดดอ่อนๆ ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกสงบและผ่อนคลายไม่น้อย พอสายๆ หน่อยก็เข้าไปกินขนมปังอร่อยๆ จากเบเกอรี่เป็นอาหารเช้า แล้วนั่งคุยเล่นกับมาร์ลีสต่อ เฟลอร์เข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษสองสามใบ บอกว่าอดัมฝากขนมปังและบิสคอทติมาให้ ส่วนตัวเขาเองนั้นเข้าไปที่เบเกอรี่ตั้งแต่หกโมงเช้าแล้ว

เจอแต่คนดีๆ คอยดูแล ทำนี่ให้ เอานู่นมาให้ มันรู้สึกอบอุ่นในใจดีจริง

ช่วงสายๆ อัลฟี่ เฮนรี่ น้องชายของเขา และมาร์ลีสต้องเข้าไปทำธุระในเมืองพอดี เลยอาสาแวะไปส่งฉันข้างทางเพื่อโบกรถต่อไปคอร์นวอลล์ เป็นอีกครั้งที่ผู้คนให้การสนับสนุนความตั้งใจที่จะโบกรถของฉันและคอยแนะนำช่วยเหลือ อัลฟี่พาฉันไม่ปล่อยไว้ที่ปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใกล้ๆ ทางหลวง ฉันขอบคุณทุกคน กอดลามาร์ลีส แล้วคว้าเป้ใบใหญ่ออกเดินท่ามกลางแสงแดดจ้าของฤดูร้อนในอังกฤษ

ลืมทาครีมกันแดดไง เซ็งเลย

ฉันเดินไปแถวๆ ปั๊มน้ำมันแล้วเดินป้วนเปี้ยนไปมา ถามทุกคนที่เข้ามาเติมน้ำมันหรือซื้อของในมินิมาร์ทว่ามีใครจะบุญจะให้ฉันติดรถไปด้วยไหมบางคนอยากช่วยฉันสุดๆ แต่ดันขับไปคนละทาง ส่วนบางคนได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงแล้วเดินหนี ไม่อยากสุงสิงกับฉัน การโบกรถลงไปทางใต้จากแถวนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีแต่คนมาจากเมืองเล็กๆ แถวนี้ หรือไม่ก็ขับเลยไปลอนดอนนู่นเลย

หรือเขาจะโกหกเพราะไม่อยากรับฉันก็เป็นได้

ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ฉันทำได้เพียงอดทนรอ และทำหน้าหนาๆ เดินเขาไปถามทุกคนเท่าไหน ฟังดูแล้วเหมือนคนโสดเลยเนอะ รออย่างเดียวไม่พอบางทีต้องรุกด้วย!

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว...ฉันยังคงรออยู่ที่เดิม

เริ่มเซ็งนิดๆ และหาแพลนบี จะขึ้นบัสแทนคงไม่แทนแล้วเพราะบัสมีแค่วันละรอบตอนเที่ยง ณ จุดนั้นเลยพร้อมที่จะขึ้นรถคันไหนก็ได้ ไม่ว่าเขาจะขับไปที่ไหน ขอแค่ให้พาฉันออกไปจากไอ้ปั๊มน้ำมันดวงกุดนี่เป็นพอ

ไม่นานนักเลยสมใจอยาก ฉันก้าวขึ้นรถเก่าๆ คันหนึ่งที่ประตูข้างคนขับพัง ผู้ชายคนขับดูยังค่อนข้างหนุ่มอยู่ เขาบอกว่าเดี๋ยวนี้คนที่โบกรถส่วนมากเป็นพวกคนไร้บ้าน

“ไม่ได้จะบอกว่าเธอเป็นเหมือนคนไร้บ้านหรอกนะ”

จ้ะพ่อคุณ ฉันรู้น่าว่าสารรูปตัวเองยังพอดูได้อยู่บ้าง

เขาส่งฉันลงที่จุดพักรถขนาดใหญ่ริมทางหลวงตามที่ฉันขอไว้ มันทำให้ฉันเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง เพราะจุดพักรถตรงนี้ใหญ่มากจริงๆ ฝั่งซ้ายสำหรับจอดรถบรรทุก รถบ้าน และคาราวาน ส่วนฝั่งขวาเป็นรถทั่วไป และมีมอลล์ขนาดใหญ่กั้นอยู่ตรงกลาง

ฉันเริ่มจากฝั่งขวา แม้ลึกๆ จะคิดว่าคงมีโอกาสกับรถบรรทุกหรือคาราวานมากกว่า แต่ยังแอบรู้สึกอุ่นใจกับรถธรรมดามากกว่าเล็กน้อย แต่หลังจากถามไปถามมาสักพัก หลายคนดูจะหวาดกลัวการเข้าหาของฉันเหลือเกิน สุดท้ายเลยตัดสินใจเดินผ่านร้านขายของต่างๆ ไปอีกฝั่ง

ตอนนั้นไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ กำลังจะเดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่งที่ถือเบอร์เกอร์อยู่ในมือ ฉันร้องทักเขาแล้วถามว่ากำลังจะไปไหน คำตอบของเขาคือชื่อเมืองคุ้นหู ฉันเลยไม่รอช้า รีบขอติดรถไปด้วยแล้วเดินตามเขาไปที่รถทันที

ฮ่า มีปลามาติดเบ็ดสักที

เวลาจะขอติดรถไปกับใคร ฉันมักจะถามว่าจะไป Exeter มั้ย แม้ว่าจริงๆ แล้วจุดหมายของวันนี้อยู่ที่เมืองพลีมัธ (Plymouth) เพราะเห็นว่ามันใกล้กว่า ไม่ได้หวังว่าจะเจอรถคันเดียวขับพาฉันไปถึงที่อยู่แล้ว ตอนแรกคนนี้เขาก็จะไปส่งฉันแถวๆ นอกเมือง Exeter นั่นแหละ แต่พอคุยไปคุยมาเขากำลังจะขับไปพลีมัธพอดี เลยสบาย นั่งรถรวดเดียวชั่วโมงนึงถึงที่หมายเลย

ตอนแรกนึกว่าจะถึงช้าซะแล้ว นี่ยังไม่ทันจะบ่ายโมงก็ถึงละ นัดลอร่า (Laura) โฮสคนต่อไปไว้ตอนสี่โมงครึ่งนะเนี่ย

‘คนขับรถ’ ของฉันในวันนี้ เป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับอาหารรายใหญ่ ที่ไปขายอาหารตามเทศกาลงานวัดต่างๆ ทั่วประเทศ ก่อนหน้านี้เขาขับรถบรรทุกไปส่งของอีกเมือง รถที่เรานั่งกันอยู่นี้จึงเป็นรถหรูใหม่เอี่ยมที่เช่ามาสำหรับขับกลับบ้าน ส่วนเย็นนี้ก็ต้องขับรถบรรทุกไปส่งของอีกที

นี่นักธุรกิจหรือคนขับรถ?

เขามาส่งฉันที่ปั๊มน้ำมันนอกเมือง พยายามจะโบกรถเข้าไปในเมืองอีกรอบแต่ก็มีประสบผลสำเร็จ มีผู้ชายคนนึงบ้านอยู่แถวนั้น เกือบจะอาสาขับรถพาฉันไปส่งในเมืองแล้ว แต่บ่ายวันนั้นดันมีฟุตบอลยูโรนัดสำคัญระหว่างอังกฤษกับเวลส์ ทำให้เขาต้องรีบกลับบ้านแล้วเตรียมตัวไปดูบอลที่บ้านเพื่อน

เอาวะ นี่มาตั้งไกลแล้ว นั่งบัสเข้าเมืองเอาละกัน


ระหว่างทางฉันตาไวไปเห็นโปสเตอร์นิทรรศการศิลปะของ Plymouth College of Art เลยเข้าไปเดินดูเล่นๆ ฆ่าเวลา แล้วก็เดินไปทางฝั่งท่าเรือติดทะเลต่อ หลังจากที่นั่งแทะบิสคอทติที่อดัมให้ไว้จนหมดตั้งแต่อยู่บนรถบัส ฉันเลยคิดว่าน่าจะหาอะไรกินเป็นข้าวเที่ยวสักหน่อย

สุดท้ายก็มาลงเอยที่ Jacka Bakery ร้านขนมปัง sourdough เจ้าเก่าแก่ของเมือง และอาหารกลางวันวันนี้ของฉันคือ...

Pain au Chocolat!


ถ้าน้ำหนักขึ้นนี่โทษใครไม่ได้เลยนะนอกจากตัวเอง

ว่าแล้วก็ถือครัวซองชอคโกแลตชิ้นใหญ่กว่าฝ่ามือไปกินริมทะเล แดดร้อน แต่ลมเย็นสบาย ครัวซองในมือก็หอมเนย หวานชอคโกแลต

โอ้ย รักเมืองริมทะเลจัง

(สิบนาทีต่อมา ฉันกำลังหอบกระเป๋าเป้ วิ่งไปสถานีรถไฟ จากนั้นซื้อตั๋วผิดใบ ต้องไปขอคืนเงิน แล้ววิ่งไปขึ้นรถไฟก่อนที่มันออกไม่ถึงห้านาที)

เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันเลยไง

มีอะไรในเมือง Wellington?

ตอนแรกฉันก็ไม่ได้แพลนจะไปที่นี่หรอก แต่บังเอิญไปเจออดัม (Adam) ที่ Scythe Fair เมื่อวันอาทิตย์ อดัมเคยทำงานที่เบเกอรี่ในลีดส์ที่ฉันไปเป็นอาสาสมัครอยู่บ่อยๆ เขาเพิ่งย้ายมาเปิดเบเกอรี่ของตัวเองที่ห่บ้านเล็กๆ ในชนบทของ Somerset ตอนแรกฉันก็ว่าจะแวะไปหาเขาเหมือนกัน แต่หาเบอร์ติดต่อไม่เจอสักที เลยล้มเลิกความตั้งใจไปซะ แต่ขณะที่ฉันกำลังยืนฟังเพลง ถ่ายรูปอยู่ในเต้นท์ ผู้ชายตัวสูงผอมหน้าตาละม้ายคล้ายอดัมก็เดินผ่านหน้าฉันไป หลังจากสองจิตสองใจอยู่นาน ไม่รู้ว่าจะเข้าไปทักดีมั้ย เพราะฉันยังไม่เชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ถ้าเกิดไม่ใช่อดัมขึ้นมาเดี๋ยวหน้าแตกเปล่าๆ

แต่สุดท้ายเขาก็คืออดัมจริงๆ

บอกแล้วว่าโลกมันกลมจริงๆ

เราคุยกันสักพัก อดัมชวนเที่ยวเล่นที่เบเกอรี่ของเขา แน่นอนว่าคนรักขนมปังอย่างฉันไม่มีทางปฎิเสธอยู่แล้ว วันรุ่งขึ้นฉันเลยไม่รอช้า รีบส่งข้อความไปหาอดัมว่าเดี๋ยววันพุธนี้จะแวะเข้าไปหานะ

หลังจากใช้อินเตอร์เน็ตในผับ ติดต่อเพื่อนๆ และพ่อแม่จนอิ่มแล้ว เฟลอร์ (Fleur) เพื่อนและหุ้นส่วนเบเกอรี่ของอดัมก็มารับฉันในเมือง ทั้งสองคนรู้จักกันเพราะเคยฝึกงานที่เดียวกันมาก่อน เธอแวะไปส่งฉันที่เบเกอรี่ แล้วก็กลับบ้านไปนอนต่อ เพราะเมื่อเช้าตื่นมาทำขนมปังตั้งแต่ตีห้ากว่า

นี่แหละนะ ชีวิตของ sourdough baker


ฉันช่วยอดัมในเบเกอรี่ตลอดทั้งบ่าย เราทำแป้งทาร์ตและคุ้กกี้ biscotti แล้วอบในเตาที่ใช้ฟืนคล้ายเตาอบพิซซ่า (wood-fired oven)

อดัมกับเฟลอร์อาศัยอยู่ที่ Tracebridge Fermenteria เบเกอรี่ในหมูบ้านเล็กจิ๋วท่ามกลางธรรมชาติซึ่งทั้งคู่เคยมาฝึกงานอยู่ เขาพาฉันขับรถทางอ้อมบนถนนเลนเดียวเส้นเล็ก ผ่านทุ่งหญ้าและเนินเขาแถวนั้น ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำเขาถึงอยากย้ายจากลีดส์มาอยู่ที่นี่

พอไปถึงที่บ้าน เขาก็พาฉันเดินทัวร์รอบๆ ที่นี่มีทั้งสวนผักและผลไม้ คาราวานให้เช่าบน airbnb เบเกอรี่เล็กๆ เอาไว้ใช้อบพิซซ่าใน pizza night ทุกวันศุกร์ ห้องกระจกบรรยากาศดีชื่อว่า paradise มีหน้าผาหินสูงใหญ่อยู่ข้างๆ บ่อน้ำธรรมชาติอันเล็ก และบ้านอันอบอุ่นของกอร์ดอน เคธี่ และลูกชายทั้งสามของพวกเขา


เราคุยกันเรื่องสัพเพเหระทั่วไป เขาบอกว่ารู้สึกดีที่ได้โชว์ขึ้นอื่นรอบๆ สถานที่แห่งนี้ ที่จริงแล้วฉันก็ไม่ได้สนิทกับอดัมเท่าไหร่หรอก แค่เจอกันเวลาไปทำขนมปังไม่กี่ครั้ง แต่ฉันได้รับการต้อนรับและดูแลเอาใจใส่อย่างดี น้ำใจที่คนรอบข้างหยิบยื่นมาให้มันช่างทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน

มาร์ลีส (Marlies) ก็เป็นอีกคนที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่ต่างกัน

เธอเป็นชาวดัชต์ มาเป็นวูฟเฟอร์อยู่ที่บ้านหลังนี้ได้กว่าสองอาทิตย์แล้ว มาร์ลีสยกคาราวานใหม่เอี่ยมของเธอให้ฉันได้นอนในคืนนั้น โดยที่เธอยอมออกไปนอนเต้นท์ที่กางทิ้งไว้อยู่ในสวน ทั้งๆ ที่เราไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ


แต่เราก็จากกันด้วยมิตรภาพ

ฉันกับมาร์ลีสเข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ มันคงเริ่มมาจากที่ก่อนหน้านี้ที่เข้าไปดูโฮสเดียวกับที่ฉันกำลังจะไปอยู่ด้วยที่คอร์นวอลล์ เธอออกจากงานเกี่ยวกับบ้านและการออกแบบภายในเพื่อวูฟไปเรื่อยๆ มาได้สองปีแล้ว ก่อนหน้านี้เธอขับคาราวานไปกับแฟน แต่ทั้งสองเพิ่งจะเลิกกันเมื่อต้นปี เธอเลยตัดสินใจมาวูฟทางตอนใต้ของอังกฤษคนเดียว เพราะคิดอยากย้ายมาอยู่ที่นี่

นอกจากจะเป็นวูฟเฟอร์เหมือนกันแล้ว เรายังคุยกันเรื่องเชียงใหม่ หนังสือทำอาหารไทยของพี่เยาว์ที่เธอรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ซื้อกลับมาด้วยเมื่อตอนไปเที่ยวเชียงใหม่เมื่อปีที่แล้ว และร้านอาหารมังสวิรัติกับคาเฟ่โปรดในเมือง ก่อนจะมาที่ Tracebridge เธอยังไปเข้าคอร์สวิปัสสนาสิบวันของโกเอนก้าที่เดียวกับฉันมาก่อนอีกต่างหาก

ไปๆ มาๆ ดูเหมือนฉันจะสนิทกับมาร์ลีสมากกว่าอดัมอีกนะเนี่ย


เย็นวันนั้น อัลฟี่ (Alfie) ลูกชายคนกลางวัยยี่สิบหกทำแกงมังสวิรัติสไตล์อินเดียให้เรากิน แม้ว่าฉันจะไม่หิวเท่าไหร่แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจัดการกับมื้อเย็นจานใหญ่ตรงหน้า แถมยังแอบเติมแกงอีกเล็กน้อย เพราะมันเข้มข้นหวานมันจริงๆ อัลฟี่เคยทำงานเป็น baker อยู่สักพัก แต่สุดท้ายก็เลิกทำเพราะทนกับเวลาทำงานบ้าๆ ของอาชีพนี้ไม่ไหว กลับไปเรียนด้านจิตวิทยาที่มหาลัยในเมืองบาธ (Bath) แทน แต่ฉันเชื่อว่าฝีมือทำขนมของเขายังไม่ตกแน่ๆ เพราะหลังนั้นไม่กี่วัน เขากับมาร์ลีสจะไปขายเค้กกันที่คาเฟ่ใน Glastonbury Festival

ฉันเสียดายสุดๆ ที่ไม่ได้อยู่ต่ออีกสักวันสองวัน นอกจากหนังสือทำอาหารที่วางเรียงรายรอให้ฉันไปหยิบมาอ่านเต็มชั้นแล้ว คงจะได้ช่วยทั้งอดัมและอัลฟี่ทำเค้กด้วยแน่ๆ

โอเค...ก็หวังว่าจะได้ชิมนิดหน่อยด้วยแหละ

เช้าวันพุธ ไม่ได้มีแค่ฉันเท่านั้น แต่ทาช่าก็โบกมือลา Little Brympton ไปตั้งแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าไปยัง Glastonbury เพื่อไปเป็นแม่ครัวทำอาหารให้คณะที่จัดงานที่นู่น ตอนสายๆ พอส่งลิลี่ไปโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว แพทช์จึงอาสาขับรถพาฉันไปส่งที่ Cartgate Picnic Area ที่เป็นเหมือนที่พักรถบนทางหลวง


ฉันไม่ได้จะไปปิดนิค แวะกินข้าวเช้าอะไรกับเขาหรอก แพทช์ไปส่งฉันโบกรถจากที่นั่นต่างหากล่ะ!

จากประสบการณ์โบกรถในอังกฤษอันน้อยนิดของฉัน การยื่นนิ้วโป้งออกไปแล้วยืนยิ้มหน้าสลอนข้างถนนนั้นแทบไม่ได้อะไรขึ้นมา วิธีที่ได้ผลดีที่สุดคงหนีไม่พ้นการวิ่งไล่ถามผู้คนตามปั๊มน้ำมัน หรือลานจอดรถของซุปเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ นอกเมือง พูดง่ายๆ คือคนอังกฤษเนี่ย ถ้าไม่ถูกต้อนจนจนมุมก็ยากนักที่จะหยุดรับนักโบกรถข้างทาง

ฉันวิ่งจากรถคันหนึ่งไปอีกคันหนึ่ง แบกเป้สีชมพูจ๋าใบเก่งไว้บนร้างเล็กๆ ถามไปเป็นสิบคันก็ไม่มีใครจะผ่านไป

แต่ในที่สุดฟ้าก็เป็นใจ ไปเจอคนขับรถบรรทักคันสูงคนหนึ่งกำลังจะต้องไปส่งของแถวนั้นพอดี เขาขอพักกินข้าวก่อน แล้วจะออกมาเจอกันอีกที ฉันเลยนั่งรออยู่ที่ม้านั่งนอกร้านอย่างสบายใจ

มีที่ไปแล้วโว้ย!


ฉันไม่เคยนั่งรถบรรทุกสูงๆ แบบนี้มาก่อน มันรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนภูเขา หรือไม่ก็ตัวเองเป็นยักษ์ มองลงไปบนถนนที่มีแต่ลดคันเล็กคันน้อย เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างดี เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อย คนขับรถบรรทุกเล่าให้ฉันฟังว่าเมื่อก่อนเขามีรถแคมเปอร์แวน พอวันหยุดก็ชอบขับไปจอดบนหน้าผาที่ St. Just จัดริมสุดของคอร์นวอลล์ (Cornwall) ที่ยื่นออกไปในทะเล แล้วก็อยู่อย่างนั้นเงียบๆ กับหมาสุดที่รัก เขาชอบคอร์นวอลล์มากๆ และแนะนำที่เที่ยวหน้าสนใจให้ฉันหลายที่ (เสียดายที่ไม่ได้ไปสักที่ ไว้คราวหน้านะ)

แล้วจู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมาว่า “ผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ แต่ใช้เงินไปกับของกินเยอะมาก”

เออนะ มาจากไหนก็ไม่รู้ ทีนี้เลยคุยกันถูกคอเลยไงล่ะ

เราคุยกันเรื่องของกินอยู่นาน ตั้งแต่เบเกอรี่แถวบ้านที่เขาเป็นลูกค้าประจำ และเชื่อคนขายคนหนึ่งแอบชอบเขาอยู่แน่ๆ ไอศครีมเจ้าโปรดในคอร์นวอลล์ และมื้อสายที่ฉันไปนั่งรอเขากินก่อนหน้านี้ ที่เขาจัดเต็ม ทั้ง Sunday roast dinner และแอปเปิ้ลครัมเบิ้ลเป็นของหวาน

ถึงว่าหายไปซะนานเชียว

และสิ่งที่ฉันจำได้แม่นที่สุดเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ คือ profiteroles ของเขา ที่บรรยายซะชวนให้น้ำลายไหล (มันคือขนมคล้ายๆ เอแคลร์ราดด้วยซอสชอคโกแลต)

“ฉันทำ profiteroles กินเองที่บ้าน คัสตาร์ดเนี่ย ต้องใส่เม็ดวานิลาแท้ๆ จากฝักเลยนะ แล้วเอาออแกร์นิคดาร์คชอคโกแลตมาละลาย ราดเป็นซอสด้านบน ที่ลงพุงน่ะเป็นเพราะไอ้นี่ ไม่ใช่เพราะเบียร์เหมือนคนอื่นเขาหรอก”

ฉันอ้าปากค้างในใจ คนขับรถบรรทุกคนนี้เจ๋งจริงๆ ว่ะ แค่ทำ profiteroles เองยังไม่พอ นี่ใช้ฝักวานิลาแท้ทำคัสตาร์ด แล้วเอาออแกร์นิคดาร์คชอคโกแลตมาทำเป็นซอส เวลาฉันทำยังไม่ขนาดนี้เลยนะเนี่ย

ชื่นชมค่ะชื่นชม ใครจะไปคิดว่ามีคนขับรถบรรทุกแบบนี้ด้วย

นี่แหละนะสเน่ห์ของการโบกรถ นอกจากจะได้เจอคนเจ๋งๆ แล้ว ยังเป็นการทำให้มองโลกในแง่ดีและไว้ใจคนแปลกหน้ามากขึ้นกว่าเดิม คนดีๆ ยังมีอยู่อีกเยอะนะ

เขาเข้าไปส่งฉันถึงในเมือง Wellington จุดหมายปลายทางของวันนี้ ฉันกระโดดลงมาจากรถบรรทุกอย่างมั่นใจ ลืมไปซะสนิทว่ามันสูงแค่ไหน ข้อเท้าเลยกระแทกพื้นแรกไปหน่อย โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก

แล้วอีกไม่นานฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ ฉันเลยเข้าไปหลบฝนในผับใกล้ๆ

หลังจากใช้ห้องน้ำแบบ compost toilet มาทั้งอาทิตย์ บอกเลยว่าห้องน้ำในผับนี้หรูหราเอาการเลยล่ะ

เช้าวันรุ่งขึ้น เรากินอาหารเช้าร่วมกันรอบกองไฟอีกครั้ง มีการต้มน้ำร้อน ชงชา โดยใช้เตาจรวด (rocket stove) ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน อีกไม่นานนักแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง งานของฉันดูจะเบากว่าเพื่อน แค่เดินไปเดินมา เข้าร่วมเวิร์คช้อปที่สนใจ แล้วก็ถ่ายรูปเล็กน้อยเท่านั้นเอง


มีเวิร์คช้อปเยอะแยะไปหมดจนฉันเลือกไม่ถูก ทั้งการปลูกผักด้วยเทคนิคต่างๆ เพาะเห็ด เลี้ยงผึ้ง ทำชีส ไปจนถึงการออกแบบฟาร์มให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมและภูมิอากาศของแต่ละที่ ว่าจะปลูกอะไรตรงไหน ให้บังลม บังฝน

ฉันเข้าร่วมเวิร์คช้อปแต่ละอันแบบมึนๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยปลูกอะไรมาก่อน เลยไปร่วมสนทนาอะไรกับเขาไม่ได้สักอย่าง

ยกเว้นตอนทำชีสนะ เพราะดูแล้วคนที่ร่วมเวิร์คช้อปด้วยกันก็ไปเพราะอยากชิมชีสนั่นแหละ

สิ่งที่ฉันได้กลับไปจากงานนี้ คือการได้เห็นคนอายุน้อยที่สนใจการทำเกษตรอินทรีย์ บางคนแค่ยี่สิบต้นๆ แก่กว่าฉันไม่กี่ปีเอง พอเห็นอย่างนี้แล้วรู้สึกว่าโลกมีความหวังขึ้นมานิดนึงนะ ที่มีคนรุ่นใหม่สนใจเรื่องแบบนี้มากขึ้น

อีกอย่างคือการได้เจอคนที่โคตรจะรักในสิ่งที่เขาทำ โดยเฉพาะ Eleanor Burgess คนเลี้ยงผึ้งที่โคตรจะรักผึ้งของเธอไม่ต่างกับที่เรารักบรรดาหมาแมวสัตว์เลี้ยงของเรา เธอรู้นิสัยผึ้งอย่างดี อย่างงี้คือกลัว นั่นรำคาญ ถ้าผึ้งมีความสุขจะส่งเสียงแบบนี้

ละเอียดอ่อนมากอ่ะ ถึงฉันจะเข้าไม่ถึงแต่ก็ฟังดูลึกซึ้งดีนะ

วันรุ่งขึ้นเป็นอีกเทศกาลนึงที่ชื่อว่า Scythe Fair แปลกันตรงๆ เลยคือเทศกาลของเคียว หรือมีดโค้งที่ใช้ตัดหญ้า (scythe) โดยชื่อนี้ได้มาจากกิจกรรมหลักของงานที่จัดขึ้นทุกปี นั่นคือการแข่งขันกันใช้เจ้าเคียวตัดหญ้าด้ามยาวนี้ ใครตัดได้สวย เร็ว และเรียบร้อยที่สุดจะได้รางวัลไปครอบครอง

อย่างงี้ก็มีด้วยนะ


นอกจากแข่งขันตัดหญ้า (ที่ฉันเพิ่งมารู้และเข้าใจหลังงานเลิกไปแล้ว) ในงานยังมีซุ้มขายของมากมาย ทั้งของกิน ของใช้ งานประดิดประดอยทำมือต่างๆ ฉันได้แต่เดินไปเดินมาหลายรอบตลอดทั้งวัน อยากซื้อของแต่ก็ซื้อไม่ได้เพราะ 1. กระเป๋าไม่มีที่ และ 2. ลืมกดตังมานั่นเอง

อย่างน้อยตอนกลางวันก้ได้กินของอร่อยๆ จนพุงกาง ตอนแรกฉันอยากกินโดสะ (dosa—แพนเค้กบางๆ กรอบๆ คล้ายขนมเบื้องญวน สอดไส้แกงกะหรี่มันฝรั่ง อาหารขึ้นชื่อของอินเดีย) แต่นอกจากคนจะเยอะแล้ว อากาศยังไม่เป็นใจ ฉันไปเข้าคิวรอตั้งนาน อยู่ดีๆ ฝนดันตกลงมาแบบเทน้ำเทท่า ฉันตัดใจจากโดสะร้อนๆ หอมๆ แล้ววิ่งเข้าไปหลบฝนในเต้นท์จัดงานขนาดใหญ่ เพื่อที่จะได้พบว่าอีกห้านาทีต่อมาแดดจะกลับมาออกเหมือนเดิม

เอากับมันสิ English weather น่ะ

สุดท้ายฉันจึงได้แต่มองร้านอาหารอินเดียนั้นอย่างเศร้าๆ ก่อนจะเดินไปซื้อพายมะเขือเทศจากร้านอาหารเจอกินแทน รสชาติก็อร่อยประแทบใจ แถมราคาสบายกระเป๋า ฉันเลยเอาเงินที่ทาช่าให้มากินข้าวเที่ยงไปซื้อเค้กมากินเล่นอีกสามชิ้น

ไม่เท่าไหร่เลยฉัน อิ่มยาวไปถึงเย็นเลยไงล่ะ ถ้าน้ำหนักขึ้นนี่ก็โทษตัวเองได้คนเดียวเท่านั้นแหละ

การมาแค้มปิ้งสองคืนที่เทศกาลนี้ทำให้ฉันอยากลองไปเทศกาลดนตรีและศิลปะอื่นๆ อีกหลายที่ โดยเฉพาะ Buddhafield และ Green Earth Awakening ที่หลายคนที่ฉันเจอที่นี่พูดถึงกันบ่อยมากจนอยากไปเองสักครั้ง

แม้จะเป็นประสบการณ์สนุกๆ แต่สองวันที่ผ่านมานั้นเหนื่อยใช่ย่อย ทันทีที่เรากลับถึงบ้านช่วงค่ำวันอาทิตย์ ฉันตัดสินใจอาบน้ำเย็นๆ ให้รู้สึกสะอาดและสดชื่นสักหน่อย (ส่วนทาช่าบอกว่าเธออาบน้ำอาทิตย์ละครั้งจนชินแล้ว...นี่สินะคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณใช้ชีวิตแบบ off-grid นานๆ) ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงสบายๆ ในคาราวานที่ฉันคิดถึง

อย่างที่บอกไปว่าทาช่าเป็นผู้ประสานงานหลักในการจัดงาน Landskill Day สำหรับชาวนาและผู้ที่สนใจเกี่ยวกับการทำฟาร์มและผลิตอาหาร ฉันตัดสินใจจะไปช่วยเธอจัดงานนี้ด้วย แม้มันจะตรงกับวันเสาร์อาทิตย์ที่ควรจะเป็นวันหยุดของฉัน แต่พอมาคิดดูแล้ว โอกาสที่จะได้กลับมาเจองานนี้อีกคงจะยาก เลยรับขอเสนอ ติดสอยห้อยตามทาช่าไปด้วย งานหลักของฉันคือเดินถ่ายรูป เก็บภาพบรรยากาศในงาน แลกกับค่าตั๋วเข้างาน และอาหารออแกร์นิครสชาติเยี่ยม

ที่สำคัญ ฟาร์มอยู่บ้านนอกขนาดนั้น จะออกไปไหนมาไหนเอง็ไม่สะดวก หยุดอยู่เฉยๆ ตั้งสองวันคงได้คุยเล่นกับเป็ดในฟาร์มแก้เบื่อแน่ๆ


บ่ายวันศุกร์ หลังจากวิ่งไปวิ่งมา เก็บกระเป๋า แพ็คของใส่รถ ตั้งแต่เสื้อผ้า อุปกรณ์แคมปิ้งไปจนถึงผลิตภัณฑ์จากฟาร์มที่จะนำไปขายในงาน เราก็ขับรถพาเจ้า Landrover ที่บรรทุกของจนแน่นเอี้ยดคันนี้มุ่งหน้าไปสู่แคมป์ไซต์ของงาน

ไม่ได้มาแคมปิ้ง นอนเต้นท์แบบนี้หลายปีแล้ว ฉันเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ หลังจากกางเต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มีม้าสองตัว ลากเอาฟืนมาส่งให้ตรงที่กางเต้นท์ ไว้สำหรับบาร์บีคิวดินเนอร์ของเราในเย็นวันนี้


ประเทศไทยใช้ช้างลากซุง ส่วนที่อังกฤษเอาม้ามาลากฟืน ประเทศไหนมีอะไรก็ใช้อันนั้นเนอะ

ฟืนพร้อมแล้ว เราก็ต้องมาขุดหญ้าออก เตรียมก่อกองไฟ


ที่จริงก็ไม่ใช่เราหรอก เพราะดูเหมือนว่าจะมีจอนนี่ (Jonny) หนุ่มลูกครึ่งเม็กซิกันที่เคยเป็นอาสาที่ Little Brympton มาก่อน ทำงานอย่างขยันขันแข็งคนเดียว คนอื่นๆ มาร่วมแจมบ้างเล็กน้อย ส่วนฉันเดินวนเวียนถ่ายรูปอยู่ห่างๆ หลังจากที่ลองจับเสียมไปครั้งนึงแล้วพบว่าแค่จะตัดทะลุหญ้าให้ขาดยังเกินความสารถตัวเอง เลยขอทำอะไรที่ถนัดดีกว่า


เย็นวันนั้น เหล่าอาสาสมัครทั้งหลายมาแชร์อาหารกันรอบกองไฟ โดยมีไส้กรอกโคตรจะเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมที่ทาช่านำมาด้วยเป็นพระเอกของงาน เพราะไส้กรอกนั้นทำจากหมูที่กินแต่ food waste เป็นอาหาร ฉันซึ่งไม่กินเนื้อสัตว์นั้นขอบาย แต่ก็นึกชื่นชมเจ้าไส้กรอกนี้อยู่ในใจ

ถ้าจะกินเนื้อสัตว์ทั้งทีก็ต้องกินแบบนี้แหละเนอะ

ทั้งแพทช์และทาช่าเรียนจบทางด้านศิลปะมา พ่อของแพทช์มีอาชีพหลักเป็นจิตรกรวาดภาพแลนด์สเคป ส่วนทาช่านั้นทันทีที่เรียนจบก็ได้รับทุนทำงานศิลปะต่อจากมูลนิธิศิลปะอันดับหนึ่งของประเทศ ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมทั้งคู่ถึงเลือกที่จะทิ้งชีวิตของศิลปินไว้ด้านหลัง แล้วผันตัวเองมาทำฟาร์ม ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

แถมยังเป็นการทำฟาร์มโดยไม่พึ่งน้ำประปาและกระแสไฟฟ้าจากบริษัทใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงแผงโซลาร์เซลล์อันใหญ่สองแผง รางน้ำฝนและแทงค์น้ำขนาดใหญ่เอาไว้เก็บน้ำเท่านั้น

“ฉันไม่เห็นว่าภาพวาดทั้งหลายจะทำให้มีอะไรดีขึ้นมา อีกทั้งสีที่ใช้วาดยังเต็มไปด้วยสารเคมี เดี๋ยวนี้ฉันสนใจศิลปะในแง่ที่เป็นทั้งความสวยงามและได้ใช้ประโยชน์จากมันได้ด้วยมากกว่า อย่างการคิดวางแผนว่าจะปลูกอะไรตรงไหน ให้ฟาร์มออกมาสวย เอาไม้มาแกะสลักเป็นช้อน หรือการเอาก้านของต้นหลิว (willow) มาสานเป็นตะกร้า”

“มันมีความสุขนะ เวลาที่มีคนมาซื้อ (น้ำซีบัคธอร์นสกัด) ของเราไป เหมือนเราได้ให้สิ่งดีๆ มีประโยชน์กับผู้อื่น” ทาช่าเสริม พูดถึงน้ำซีบัคธอร์นสกัดที่เป็นหนึ่งในรายได้หลักของฟาร์ม


นอกจากงานที่ Little Brympton แล้ว ทาช่ายังทำธุรกิจ catering ที่เธอเปลี่ยนให้มันกลายมาเป็นสหกรณ์ร่วมกับเพื่อนร่วมงานกลุ่มหนึ่ง ทำอาหารให้ตั้งแต่งานแต่งงานไปจนถึงทีมงานที่จัดเตรียมเทศกาลต่างๆ ในช่วงหน้าร้อน อย่าง Buddhafield หรืองานใหญ่ชื่อดังระดับโลกอย่าง Glastonbury แล้วก็ยังมีคาเฟ่ที่ขายเค้กเผื่อสุขภาพ และเค้กสำหรับคนที่แพ้นู่นแพ้นี่ โดยในการทำอาหารทุกครั้ง เธอจะเลือกใช้แต่วัตถุดิบออแกร์นิค แฟร์เทรด พยายามทำทุกอย่างให้ ethical มากที่สุด และตั้งราคาขายให้ต่ำที่สุด ยอมได้กำไรน้อยกว่าร้านอื่นๆ เพื่อที่อาหารดีๆ เหล่านี้จะเข้าถึงผู้คนได้มากขึ้น ที่ทำอย่างนี้ได้ก็เพราะไลฟ์สไตล์ในแบบที่เธอและครอบครัวเลือกที่จะเดินตามนั่นเอง

แต่ก็ไม่ใช้ว่าการใช้ชีวิตแบบนี้จะราบรื่นเสมอไป พวกเขาเลือกที่จะอุทิศความสะดวกสบายหลายๆ อย่างที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคนทั่วไป อย่างเครื่องล้างจาน การอาบน้ำอุ่นทันทีเมื่ออยากอาบ ไม่ต้องมารอให้น้ำร้อนจากเตาเผาถ่านเกือบสามชั่วโมง ไม่มีทีวี มีแต่สัญญาณโทรศัพท์ที่ติดๆ ดับๆ เท่านั้น


ช่วงหน้าร้อน แม้จะมีแดดดี มีกระแสไฟฟ้าพอที่จะชาร์จแบตโทรศัพท์ได้บ่อยๆ ทำสมูทตี้กิน หรือเอาเครื่องทำไอศครีมออกมาทำไอติมกินได้ แต่บางครั้งเมื่อฝนไม่ตกต่อเนื่องกันหลายวัน น้ำในแทงค์ที่เก็บไว้ใกล้หมด จะอาบน้ำ หรือแม้แต่ล้างจาน ก็ต้องประหยัดที่สุด ถ้าเป็นหน้าหนาว ไม่มีปัญหาเรื่องน้ำ แต่ไฟฟ้านั้นอีกเรื่องเลย ช่วงนั้นพระอาทิตย์ขึ้นเก้าโมง ตกสี่โมงเย็น บางวันไฟหมดก็อยู่กันอย่างมืดๆ นั่นแหละ อาศัยจุดเทียนเอา ส่วนฮีตเตอร์ไม่มีมาเปิดปิดสั่งได้ ต้องก่อไฟเอาพลังงานความร้อนจากฟืนมาเป็นฮีตเตอร์ รักษาไฟเอาไว้ทั้งคืนไม่ให้มอด แล้วยังต้องคอยผ่าฟืนอีก

ไม่มีอะไรที่จะได้มามือเปล่าหรอก แค่สิ่งที่ได้กลับมามันมีค่ามากว่าสิ่งที่เสียไปก็โอเคแล้ว

แพทช์ทำแพนเค้ก sourdough เป็นอาหารเช้ามื้อแรกของเรา กันกับซอสชอคโกแลตรสพริกที่เพื่อนของทาช่าเป็นคนทำ พออิ่มท้องดีแล้วก็ได้เวลาเริ่มงาน...

งานที่นี่หลากหลายมาก แม้ส่วนมากจะเป็นการทำสวน ปลูกผัก เก็บผัก ถอนวัชพืช และขนหญ้าขนฟางมาคลุมแปลงผัก (mouching) เป็นงานที่ทรมานไม่น้อยสำหรับฉันซึ่งเพิ่งจะรู้ตัวว่าเป็นไข้ละอองฟาง (hayfever) โรคภูมิแพ้ตามฤดูกาลยอดฮิตของคนที่นี่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงไปจนถึงฤดูร้อน


โชคดีที่ไม่ต้องทำสวนทั้งวัน เพราะที่นี่ยังมีผึ้ง 7 รังเอาที่ทาช่าเลี้ยงเอาไว้เก็บน้ำผึ้ง แต่เป็นการเลี้ยงผึ้งที่ใส่ใจสุดๆ ฟาร์มผึ้งหลายแห่ง คนเลี้ยงผึ้งมักจะต้องป้อนน้ำตาลให้ผึ้งในช่วงฤดูหนาว เพราะผึ้งไม่สามารถผลิตน้ำผึ้งได้ แล้วคนก็มาเอาน้ำผึ้งจากรังมันไปจนหมด แต่สำหรับทาช่า เธอจะรอจนกว่าผึ้งของเธอจะแข็งแรงพอที่จะผลิตน้ำผึ้งได้เกินความต้องการของพวกมันเท่านั้น เมื่อปีที่แล้วเธอจึงยังไม่ได้น้ำผึ้งจากผึ้งในสวนของตัวเอง แต่เธอบอกว่าปีนี้ผึ้งของเธอผลิตน้ำผึ้งได้มากพอแล้ว คงจะนำมาบรรจุใส่ขวดเก็บไว้กินได้บ้าง ถ้าเหลือก็อาจจะเอามาหมักเป็นไวน์น้ำผึ้ง (mead) หรือวางขายในร้านหน้าฟาร์ม ฉันได้ช่วยต่อกรอบรังผึ้ง แล้วก็ใส่ชุดสูทสำหรับคนเลี้ยงผึ้ง เข้าไปเปิดดูรังผึ้งแล้วเติมบ้านให้พวกมันอีกด้วย


ส่วนแพทช์นั้นมีเวิร์คช้อปงานไม้ งานหลักของเขาในช่วงนี้คือซ่อมแซมผนังบ้านที่มีมีรูรั่วให้น้ำไหลเข้ามาได้ในซอกไม้ ฉันเลยได้ทั้งเลื่อยไม้ด้วยเลื่อยมือธรรมดาไม่ใช้ไฟฟ้า ไปจนถึงปีนผนังข้างบ้าน เอาไม้แผ่นยาวที่วัดขนาดและตัดมาอย่างพอดีขึ้นไปตอกตะปูติดกับผนังบ้าน ก็เป็นงานที่แปลก เปลี่ยนบรรยากาศจากการทำสวนให้หายเบื่อได้ดีเหมือนกัน


เช้าวันหนึ่ง ฉันเปรยขึ้นมาว่าอยากหัดแกะสลักช้อนไม้ พอดีสายๆ วันนั้นฝนตก ทำงานนอกบ้านไม่ได้ แพทช์เลยชวนฉันเข้าเวิร์คช้อป สอนแกะสลักช้อนไม้ สองสามวันหลังจากนั้น ฉันเลยแบกเป้ออกจากฟาร์มเล็กๆ แห่งนี้พร้อมกับช้อนไม้ทำมือคันแรกในชีวิต

Little Brympton คือชื่อฟาร์มขนาดเล็กของแพทช์ (Patch) ทาช่า (Tasha) และลิลี่ (Lily) ลูกสาวตัวน้อยวัยสี่ขวบของทั้งคู่ วันแรกที่ฉันเดินทางมาถึงเมือง Yeovil ทาช่ากับลิลี่เป็นคนมารอรับฉันที่สถานีรถไฟ ระหว่างทางกับบ้านเราแวะ Mole Valley อารมณ์คล้ายๆ เทสโก้ของชาวไร่ชาวสวน เพื่อซื้ออาหารเป็ด แวะเติมน้ำให้กับแม่วัวและลูกฝาแฝดที่เอาไปฝากไว้บ้านเพื่อน นอกจากนี้ทาช่ายังเล่าให้ฉันฟังถึงตารางชีวิตอันแน่นเอี้ยดของเธอในช่วงสุดสัปดาห์นี้ที่ฉันไม่รู้มาก่อน ว่าเธอเป็นคนจัดอีเว้นท์ใหญ่ในวันเสาร์ ส่วนวันอาทิตย์จะมีเทศกาลของชาวไร่ชาวสวนพร้อมกับบู้ทขายของมากมาย ฉันจะไปด้วยหรือไม่ก็แล้วแต่ ให้ลองไปตัดสินใจดู

หลังจากการเดินทางอันยาวหน้ากว่าแปดชั่วโมง ข้อมูลทั้งหมดนั่นเยอะเกินกว่าที่สมองของฉันจะรับไหว

ในที่สุดก็ถึงบ้านสักที


บ้านของพวกเขาเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวทรงสูงขนาดกระทัดรัด จากด้านในจะมีบันไดปีนขึ้นไปยังชั้นลอยใต้หลังคา ซึ่งเป็นห้องนอนของพ่อแม่ลูก ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยกระจกบานใหญ่ที่มีมองออกไปเห็นสวนสวยเขียวขจี รวมไปถึงต้นอ่อนของพืชพรรณนานาชนิดที่พวกเขาเพาะเลี้ยงไว้ในบ้าน (เพราะมันอุ่นกว่า) ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกับธรรมชาติเข้าไปใหญ่

ส่วน “บ้าน” ของฉันเป็นคาราวานเก่าๆ ในสวน แพทช์กับทาช่าขอโทษขอโพยฉันยกใหญ่ที่คาราวานไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไหร่นัก พวกเขาบอกว่าจะรีบหาทางอัพเกรดมันในเร็วๆ นี้ แต่สำหรับฉันแล้ว คาราวานหลังน้อยแห่งนี้คอความหรูหรา มีทั้งเตียง ผ้านวมนุ่มๆ ที่นั่ง ที่วางของและโต๊ะเขียนหนังสือ

ก่อนหน้านี้ฉันนอนในถุงนอนบนพื้นตู้คอนเทนเนอร์แคบๆ ไง แค่มีเตียงให้นอนน้ำตาก็ไหลพรากแล้ว

เย็นวันนั้น บนโต๊ะอาหารริมหน้าต่างมีผักอบหน้าโพเลนต้าร้อนๆ จากเตาอบ ฉันตื่นเต้นกับอาหารตรงหน้าไม่น้อย เพราะไม่ได้กินอาหารร้อนๆ แบบนี้มาทั้งวัน แต่สงสัยจะเก็บอาการดีไปหน่อย ดูเงียบๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา โฟกัสไปกับอาหารตรงหน้าอย่างเดียว แพทช์เลยถามขึ้นมาว่า

“So, what’s your story?”

ชะงักไปเลยไง

จำไม่ได้แล้วว่าตอบไปว่าอะไร จำได้ว่าตอนนั้นโคตรเหนื่อย และโคตรหิว แต่ก็พยายามรวบรวมพลังหยดสุดท้าย ทำตัวร่าเริง พูดมากขึ้นอีกนิด ยิ้มแย้มแจ่มใส เราเรื่องชีวิต

first impression is important!

ปกติเป็นคนพูดมากนะ แต่วันนั้นไม่ไหวจริงๆ ร่างกายร้องบอกว่าขอพักทีเถอะ


คืนนั้นฉันนอนหลับสนิทในบ้านเล็กๆ กลางสวนของตัวเอง ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์และไวไฟมารบกวนสมอง ฉันตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่มีอะไรมากวนใจ รอบกายมีเพียงแปลงผัก เป็ดสีขาวสิบกว่าตัว และครอบครัวเล็กๆ แห่งฟาร์ม Little Brympton เท่านั้น

จนเช้ามืดวันรุ่งขึ้น มีเสียงร้องโหยหวนของอะไรบางอย่างปลุกให้ฉันลุกขึ้นมาหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก ความคิดแรกที่ผุดเข้ามาในสมองคือ “แถวนี้มีโรงฆ่าสัตว์ด้วยหรอ?”

กับ “หรือว่ามีผู้หญิงที่ไหนโดนฆ่าข่มขืน?”

พอไปถามแพทช์กับทาช่า ได้ข้อสรุปมาว่ามันคือเสียงลาจากฟาร์มข้างบ้านจ้ะ

เพราะเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย มัวแต่จัดกระเป๋าเป้ที่ทั้งแน่นทั้งหนัก เอาเสื้อผ้าเข้าๆ ออกๆ อยู่หลายรอบ กว่าจะได้นอนก็ตีหนึ่งตีสองนู่น ส่วนเช้าวันรุ่งขึ้นนั้นต้องแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าเพื่อขึ้นรถบัสไปบริสตอล (Bristol) ที่ยอมนั่งรถบัสห้าชั่วโมงกว่าจนเมื่อยก้นนี่คือความงกอย่างเดียวเลย ตั๋วราคารถบัสแค่สามปอนด์ ไม่ถึงเสี้ยวของราคาตั๋วรถไฟเลยด้วยซ้ำ

เอาวะ มีเวลาก็นั่งไป อย่างน้อยเที่ยวนี้รถโล่ง ฉันเลยได้นั่งคนเดียวสี่เบาะ เหยียดขาพาดเบาะตรงข้ามแล้วนอนอิงเป้ใบยักษ์ของตัวเอง หลับไปหลายตื่นจนถึงที่หมาย

ที่จริงบริสตอลไม่ใช่ที่หมายของฉันหรอกนะ มันเป็แค่จุดพักข้างทางต่างหาก จากจุดจอดรถบัส ฉันหอบเป้ที่หนักกว่าสิบกิโล เดินผ่ากวางเมืองไปยังสถานีรถไฟที่อยู่อีกฝั่ง

อยู่อังกฤษมาเกือบสองปี นอกจากลอนดอนและเมืองใกล้ๆ ลีดส์แล้ว ฉันก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย อยู่ดีๆ มาโผล่อยู่กลางเมืองบริสตอล มันก็น่าตื่นเต้นอยู่เหมือนกันนะ


แต่ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่นาน อีกหนึ่งชั่วโมงรถไฟจะออกจากชานชาลา ฉันเลยเดินไปที่ Hart’s Bakery ตรงข้ามสถานีรถไฟ จำได้ว่าคนทำขนมปังจากเบเกอรี่ที่ฉันไปเป็นอาสาสมัครอยู่เรื่อยๆ ในลีดส์เคยบอกไว้ว่า vegetarian sausage roll หรือไส้กรอกเจ่อแป้งพัฟเพสทรี่ของร้านนี้อร่อยมาก เพราเขาทำเองทั้งแป้ง ทั้งไส้กรอก ฉันเลยไม่รอช้า เดินไปต่อแถวหน้าเคาท์เตอร์แล้วสั่ง vegetarian sausage roll ด้วยความแฮปปี้

ปรากฏว่าขายหมดไปแล้ว...

ฉันไม่มีแพลนบี เลยต้องถอยหลังกลับมาตั้งหลัก สุดท้ายก็สั่งเค้กส้มอัลมอนด์มาหนึ่งชิ้น บาริสต้าหนุ่มหลังเคาท์เตอร์ไม่ลืมบอกฉันว่า คราวหน้าถ้าจะเข้ามาเวลานี้โทรมาที่ร้านล่วงหน้าก็ได้ แล้วจะเก็บ sausage roll เอาไว้ให้

น่ารักจังเลย

สงสัยหน้าตาฉันคงดูผิดหวังมากสินะ ตอนที่เขาบอกว่าไอไส้กรอกเจมันหมดแล้วน่ะ คราวหลังต้องหัดเก็บอาการบ้างแล้ว


บนม้านั่งในสถานีรถไฟ ฉันนั่งหลับตาพริ้ม เคลิ้มไปกับเค้กนุ่มชุ่มเนยที่ละลายในปากอยู่คนเดียว ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถไฟ นั่งๆ นอนๆ ไปอีกชั่วโมงครึ่งจนถึงที่หมาย โฮสขับรถมารอรับฉันกลับไปที่ฟาร์มเล็กๆ ของพวกเขาในหมู่บ้าน Chiselborough

หมู่บ้านเล็กจิ๋วทางตอนใต้ของ Somerset ที่น่าจะมีบ้านอยู่ไม่เกิน 30 หลัง และมีธุรกิจอยู่เพียงอย่างเดียวคือผับประจำเมือง

ประเทศอังกฤษนี่ก็นะ จะบ้านนอกแค่ไหนยังไงก็ต้องมีผับ

อ้อ นอกจากนี้ยังมีร้านค้าเล็กๆ ในฟาร์มที่ฉันจะไปอยู่ ซึ่งเปิดอาทิตย์ละตั้งสองวันแน่ะ

บ่นเบื่อลีดส์ เบื่อเมืองใหญ่ เลยได้มาอยู่ย้านนอกสมใจอยากเลยไงล่ะ

อยู่อังกฤษมาจะปีครึ่งแล้ว เรียนๆ เล่นๆ ทำกิจกรรมเยอะมาก เที่ยวบ้างเล็กน้อยให้พอหายอยาก พบเจอผู้คนเยอะมาก ทั้งดี ทั้งไม่ค่อยโอ ร้องไห้ หัวเราะ นอนป่วย ตกรถไฟ ก็เคยมาหมดแล้ว


อย่าฝืน อันนี้รู้สึกได้ตั้งแต่ตอนอยู่เยอรมัน ตามอารมณ์เด็กวัยรุ่น เพิ่งเข้าไนท์คลับแบบถูกกฎหมายได้ใหม่ๆ เด็กปีหนึ่งที่อังกฤษก็เหมือนกัน เพิ่งจากบ้านออกมาอยู่คนเดียว เข้าเมืองใหญ่ เจอเพิ่งใหม่ อยากเข้าสังคม อยากรู้รสชีวิตอิสระที่ไม่มีพ่อแม่คอยคุม กินวอดก้า เหล้าเบียร์อื่นๆ กันจนเมา แล้วจ่ายเงินค่าเข้าไนท์คลับเผื่อไปเต้น เพลงก็ไม่เพราะ บรรยากาศก็แออัด ของแบบนี้ลองได้ แต่ไม่ฝืน ถ้าลองแล้วไม่ชอบ รู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวเรา ก็ไม่ทำ ถึงเพื่อนๆ ส่วนใหญ่จะทำกัน ฉันก็ปล่อยเขาไป หาอย่างอื่นทำ หาเพื่อนที่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน ทำอะไรเหมือนๆ กันสบายใจกว่าเยอะ เดี๋ยวนี้ถ้าจะให้ไปปาร์ตี้ เข้าคลับนี่เซย์โนทันที รู้สึกเหมือนไปทรมานตัวเอง ทั้งเสียเวลาและเสียเงิน แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่สังสรรกับคนอื่น แค่หาอีเวนท์ที่มันเหมาะกับตัวเราเท่านั้นเอง

หัดอยู่คนเดียว สืบเนื่องมาจากข้อแรก หลายครั้งรู้สึกเลยว่าอยู่คนเดียว ถึงจะเหงา แต่รู้สึกดี รู้สึกสบายใจกว่าเยอะ ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องเสแสร้ง การอยู่คนเดียวนี่ฉันว่าเป็นเป็นความสามารถอย่างหนึ่งเลยนะ เรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวให้มีความสุขดีกว่าอยู่กับผู้คนมากมายแล้วต้องแสร้งยิ้มตลอดเวลา

ทำกิจกรรม แต่จะให้อยู่คนเดียวตลอดไปก็ไม่ได้ คนเราก็ต้องมีเพื่อน สำหรับฉันได้เพื่อนมากที่สุดจากการทำกิจกรรม เพราะคนที่ชอบทำอะไรเหมือนๆ กัน หรือมีงานอดิเรดเหมือนกัน มีโอกาสที่จะมีนิสัยคล้ายๆ กันมากกว่า คนที่รักษาสุขภาพก็คงจะไม่ชวนกันไปกิน junk food หรอกจริงไหม ฉันเข้าชมรมเกี่ยวกับ sustainably and ethical life style (พวกใช้ชีวิตแบบพอเพียง พึ่งตนเอง รักษาสุขภาพและสิ่งแวดล้อม) ก็เจอหลายๆ คนที่ชอบฟังดนตรีสด (แทนที่จะไปไนต์เอ้าท์ในคลับ) ทำอาหารมังสวิรัต เล่ยโยคะ นั่งสมาธิ คนพวกนี้ส่วนมาก open mind มากๆ ด้วย (ฉันเจอคนอังกฤษหลายคนที่ไม่ค่อยเปิดรับอะไรใหม่ๆ เลย) เลยเข้ากันได้ดีกว่า เวลาสังสรรกันแทนที่จะกินเหล้ากินเบียร์จนเมาไม่รู้เรื่อง ก็หันมากินข้าวเย็นด้วยกัน นั่งคุยกัน จิบเบียร์จิบเหล้าที่หมักเองจากผลไม้ อารมณ์มันต่างกันเยอะเลยนะ

ไปเป็นอาสาสมัคร คือได้รู้จักคนเยอะ ได้ประสบการณ์ พอมีประสบการณ์ก็ได้งานทำ อย่างฉันไปเป็นอาสาสมัครทำขนมปังที่เบเกอรี่ พวก baker ทั้งหลายสนใจเรื่องอาหาร เราอยากได้อะไร อยากทำอะไรก็ปรึกษาได้ พอไปสมัครงานกับเบเกอรี่ที่อื่น เขาเห็นว่าเรามีประสบการณ์และชอบด้านนี้จริงๆ (ไม่งั้นจะไปทำงานให้เขาฟรีๆ ไหมละ) ก็ได้งานทำ ไม่ว่าจะทำอะไรฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ connection นะ

ไปจ่ายตลาดกับเพื่อน ประหยัดไปเยอะมากกกกกก คือที่ตลาดมีซื้อครบ £5 ลด 10% เราก็ไปจ่ายตลาดกับเพื่อนที่อยู่บ้านด้วยกัน ได้ผักผลไม้สำหรับทั้งอาทิตย์มาในราคา £3-4 เท่านั้น คือถูกได้อีก รวมๆ แล้วทั้งอาทิตย์ ถ้าทำกับข้าวกินเองนี่ £15 คือเหลือเฟือเลยล่ะ

ทำกับข้าวกินเองที่บ้าน อย่างที่บอกไปข้อก่อนหน้านี้ว่าอาทิตย์นึง £15 อยู่ได้สบายๆ แต่ถ้าออกไปกินข้าวข้างนอกละก็ ต้องมีอย่างต่ำ £5 ต่อมื้อ แต่ถ้าจะกินแบบเป็น meal เลย ต้องสัก £10 แถมนั่งร้านอาหารยังต้องมีทิปอีก

เอาสิ่งที่ชอบมาใส่ในงานที่ต้องทำ ทุกวันนี้มีความสุขกับการไปมหาลัย มีความสุขกับทุกโปรเจ็คต์ที่ทำ แม้ตอนเริ่มต้นโปรเจ็คต์จะปวดหัว คิดไม่ออก รู้สึกสับสนบ้าง แต่พอรู้ว่าจะทำอะไรแล้ว พอถึงเวลาลงมาทำ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็มีความสุขที่ได้ทำ อย่างตอนทำโปรเจ็คต์เซรามิคนี่เหนื่อยมาก เข้าห้องเวิร์คช้อปทั้งวัน พักกินข้าวครึ่งชั่วโมง แต่ทำไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข สนุก และตื่นเต้น (แม้จะแอบเครียดบ้างเล็กน้อยเพราะกลัวไม่ทันเดดไลน์) อย่างฉันชอบอาหารกับวัฒนธรรมก็ทำโปรเจ็คต์เกี่ยวกับเรื่องที่ชอบ ไม่รู้สึกเหมือนไปเรียน ไม่รู้สึกเสียเวลา ไม่กลับบ้านไปบ่นให้ใครรำคาญ เพราะทำสิ่งชอบจะเหนื่อยแค่ไหนก็มีความสุข

ถาม สงสัยอะไรให้ถาม อย่าหยุดถาม อยากทำอะไรให้ถาม ขอคำปรึกษา เพราะหลายครั้งคำตอบที่ได้กลับมามันเกินความคาดหมายไปเยอะ

อย่าหยุดอยู่กับที่จนกว่าจะเจอสิ่งที่ชอบ เพราะพอเจอสิ่งที่ชอบแล้วงานที่ทำจะกลายเป็นเรื่องสนุก เราจะทำเพราะอยากทำและมีความสุขกับมันจริงๆ เวลางานเยอะก็ไม่เครียด (เท่าไหร่) อย่างตอนที่ฉันทำโปรเจคต์เซรามิก คืองานเยอะมาก ทำเซรามิกงานจะออกมาเป็นไงไม่รู้ กว่าจะรู้ก็ปาเข้าไปสองอาทิตย์ ถ้าเสียทำไม่ก็ไม่ทันเดดไลน์ ช่วงนั้นอยู่ในเวิร์คช้อป นั่งปั้นทั้งวัน พักกินข้าวครึ่งชั่วโมง ทำแบบนี้อยู่สามวัน เหนื่อยมันเหนื่อย (คือนั่งท่าเดิมนาน ปวดหลังเลย) แต่ก็ยังมีความสุขกับสิ่งที่ทำ กายน่ะเหนื่อย แต่ใจยังตื่นเต้น อยากกลับไปทำให้เสร็จ อยากเห็นผลงานของตัวเอง ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ฉันชอบจริงๆ แค่สามวันงานคงไม่เสร็จ และตลอดเวลาที่ทำคงได้แต่คิดว่าอยากทำให้เสร็จเร็วๆ มันจะได้ขีดมันออกจากแพลนเนอร์สักที

พูดถึงเรื่องอยู่หอที่อังกฤษไปเมื่อโพสที่แล้ว คราวนี้เลยจะมาเล่าให้ฟังแบบละเอียดสักหน่อย ว่าชีวิตเด็กหอที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง

หอที่นี่ แตกต่างจากหอที่ไทยยังไง?

ต่างกันลิบลับ

แล้วแต่เมืองและมหาลัยที่อยู่ หอที่นี่มีทั้งหอใน (on campus) และหอนอก หอแบบรวมอาหารสามมื้อ (แพงมาก) และหอแบบ self-catered หรือทำอาหารกินเอง แต่สิ่งที่หอทุกอย่างจะมีเหมือนกันคือ

กลับมาที่อังกฤษอีกครั้ง เมืองเดิม มหาลัยเดิม แต่ที่อยู่ใหม่

ปีนี้ไม่ได้อยู่หอแล้วนะ ปีนี้เช่าบ้านอยู่!

ตอนที่สาม ตอนสุดท้ายแล้วสำหรับปี (การศึกษา) นี้ กับการทำ final project ของฉัน

final project คือ โปรเจคต์ที่ต้องคิดเองทุกอย่าง ตั้งแต่หัวข้อว่าจะทำเกี่ยวกับอะไร ไปจนถึงผลงานจะออกมาเป็นอย่างไร เรียกได้ว่าเปิดกว้างสุดๆ อยากทำอะไรทำ ให้โอกาสเราเต็มที่เลยทีเดียว

เนื่องจากเป็นโปรเจคต์ที่ใช้เวลาทำนานพอสมควร (ประมาณ 10 สัปดาห์) ติวเตอร์เลยย้ำนักย้ำหนา ว่าให้ทำเกี่ยวกับเรื่องที่เราสนใจจริงๆ และจะไม่เบื่อง่ายๆ ฉันเลยเริ่มต้นโปรเจคต์จากการนั่งลิสต์ขึ้นมาก่อนว่าสิ่งที่ฉันสนใจมากขนาดนั้นน่ะ มีอะไรบ้าง

ที่จริงลิสต์ออกมาได้ยาวเหยียด ตั้งแต่เรื่องซีเรียสระดับโลก (ภาวะโลกร้อนและการใช้ชีวิตแบบพอเพียง/eco living) ไปจนถึงหัวข้อใกล้ตัวปัญญาอ่อน (อิซิลลี่กับตัวเล็ก แมวที่บ้าน) แต่เอาหลักๆ แล้วมีอยู่ 2 สิ่งที่เป็น ultimate passion สุดๆ นั่นก็คือ

1. กิน
2. เที่ยว

ชีวิตมันมีแค่เนี้ยแหละเนอะ


สุดท้ายเลือกทำเรื่องอาหาร เพราะมันใกล้ตัวดี (แถมยังเป็นการต่อยอดมาจากโปรเจคต์สองอันก่อน ที่ทำเรื่องอาหารมาแล้วด้วย) ทำไปกินไปไม่มีวันเบื่อ แต่เรื่องอาหารก็ยังคงเป็นประเด็นที่กว้างสุดๆ และมีอะไรหลายๆ อย่างที่ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง เช่น...

เคยสงสัยบ้างไหม ว่าแต่ละวันมีอาหาร 'หมดอายุ' ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเไม่สามารถขายได้มากแค่ไหน?
แล้วอาหารเหล่านั้นไปไหนหมด?
อาหารที่เหลือจากร้านอาหารล่ะ?
ทิ้งขยะงั้นหรือ?
จริงๆ แล้วอาหารที่ 'หมดอายุ' แล้วคืออาหารที่กินไม่ได้แล้วรึเปล่า?

การโยนอาหารเหล่านั้นทิ้งถังขยะเป็นการกระทำที่มีเหตุผลหรือไม่ บนโลกที่คนเป็นล้านคนมีฐานะยากจน มีอาหารไม่พอกิน อาหารกว่าหนึ่งในสามบนโลกใบนี้ถูกโยนทิ้งถังขยะ—ผักและผลไม้มากมายถูกโยนทิ้งตั้งแต่ยังไม่ได้วางขาย เพราะไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของซุปเปอร์มาร์เก็ต

หลังจากที่อดัม เชฟจากลีดส์ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่ออสเตรเลียเป็นเวลาเกือบปี เขาเริ่มตระหนักถึงปัญหาของอาหารที่ถูกทิ้งแล้วเริ่มอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยแก้ปัญหานี้ เมื่อกลับมาที่ลีดส์อีกครั้ง เขาร่วมกับแซมและคอเนอร์—นักเรียนมหาลัยอีกสองคนเลยช่วยกันระดมทุนจัดตั้ง The Real Junk Food Project ขึ้นเมื่อปลายปี 2013

ฉันไม่ได้อยากไปลอนดอนสักเท่าไหร่ แต่มันเป็นที่ที่คงต้องไปสักครั้ง (หรือบ่อยกว่านั้น) เมื่อมาถึงอังกฤษ บวกกับคิดไม่ออกว่าจะไปไหนดีถ้าไม่ไปลอนดอน สก็อตแลนด์คงหนาวเกินไป ครั้นจะไป Cornwall หรือ Brighton ก็คงไม่ใช่ฤดูที่เหมาะสม แถมยังไกลอีกต่างหาก ลอนดอนเป็นทางเลือกสุดท้าย เมืองเดียวที่คงมีอะไรให้ฉันทำเรื่อยเปื่อยได้ทั้งอาทิตย์ ทั้งพิพิธภัณฑ์ แกลเลอรี่ สวนสาธารณะและตลาดที่มีอยู่เต็มเมืองเหมือนห้างเซ็นทรัลในกรุงเทพ

สำหรับฉันแล้ว ระยะแพลนทริปยังคงเป็นช่วงเวลาที่สนุกที่สุดเสมอ เพราะได้จินตนาการไปถึงร้านอาหารอร่อยๆ หลังอ่านรีวิว วางแผนว่าจะไปนั่งจิบกาแฟที่ Speedy Cafe ในซีรี่ย์เชอร์ล็อค ถ่ายรูป Abbey Road ไปฝากเพื่อนเยอรมันที่บ้า The Beatles ทุกอย่างดูสวยงามและน่าตื่นเต้นไปหมด


พอไปถึงจริงๆ นอกจากอาหารอร่อยๆ แล้วอย่างอื่นที่คิดไว้ในหัวอย่างสวยหรูนั้นไม่ได้กลายมาเป็นความทรงจำที่มีค่าเท่าไหร่ สิ่งที่ไม่ได้วางแผนเอาไว้ต่างหากที่กลายมาเป็นเรื่องน่าจดจำ

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ในลอนดอน ฉันออกจากโฮสเทลแต่เช้าก่อนเก้าโมง กว่าจะกลับอีกทีก็ทุ่มนึงเป็นต้นไปจนถึงห้าทุ่ม เวลาที่ร่อนเร่อยู่ในลอนดอนก็แบ่งเป็นการเดินสักครึ่งนึง กินอีกครึ่งนึง

...ไหนว่าจะไปถ่ายรูปกับชื่นชมงานศิลปะในแกลเลอรี่ไง...

ความสุขของฉันในลอนดอนไม่ใช่ห้าง Harrods หรือ Selfridges, ไม่ใช่การได้ไปถ่ายรูปกับชานชาลาที่ 9 3/4, ไม่ใช่การเสียเงินเข้าไปใน Westminster Abbey หรือเข้าคิวรอขึ้น London Eye (ที่ว่ามานั่นได้ไปแค่ Harrods เพราะเพื่อนบอกว่าเขาตกแต่งไฟคริสต์มาสสวย) แต่คือการเดินไปเรื่อยๆ แบบไร้จุดหมาย โดยเฉพาะยามค่ำคืนริมแม่น้ำเทมส์ บริเวณรอบๆ ลอนดอนอายถูกประดับประดาไปด้วยแสงสีพร้อมรับช่วงเทศกาลคริสต์มาส ฉันมองไปรอบๆ ตัวแล้วปล่อยใจไปกับเสียงเพลง Yellow ของ Coldplay ที่มีนักดนตรีเปิดหมวกยืนร้องอยู่ใกล้ๆ


พูดได้คำเดียวว่า ณ. จุดนั้นคือโคตรเหงาค่ะ

ตอนนี้เรียนมาได้ครึ่งทางแล้ว เหลือเวลาเรียนอีกไม่ถึงห้าเดือนก็จะจบคอร์สนี้ละนะ

ที่ผ่านมา หลังจากมีปิดเทอมเล็กที่ฉันแอบหนีไปเที่ยวลอนดอนอาทิตย์นึง พอเปิดเทอมมาอีกทีเราต้องแยกย้ายกันไปเรียนตามสาขาต่างๆ ที่สนใจ คอลเลจของฉันมีอยู่ 4 สาขา ได้แก่:

Fine Art—วิจิตรศิลป์นี่ไม่ใช่แค่ drawing กับ painting นะ แต่จะเป็นภาพถ่าย ภาพยนตร์ หรืองาน 3D ก็ได้
TFC—Textile/Fashion/Costume Design ตามนั้นเลย เด็กส่วนมากจะเป็นแฟชั่น มีบ้างที่เป็น Textile (ออกแบบพวกแพทเทิร์นทั้งหลาย ทั้งบนผ้าและบนกระดาษ) ส่วน Costume Design นี่มีน้อยมาก
MAGPi—Moving image/Animation/Graphic/Photography/Illustration พูดง่ายๆ คืองานกราฟฟิคทั้งหลายแหล่ ที่ออกแบบให้ตรงตามความต้องการของลูกค้านั่นเอง
OSD—Object and Spatial Design แบ่งเป็นสองสาขาย่อย คือ Object/Product และ Spatial (พวกสถาปัตย์ ออกแบบภายใน ออกแบบฉาก)

หลายคนอาจจะสงสัยว่า Fine Art กับ MAGPi นั้นต่างกันยังไง สิ่งที่สองสาขานี้แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดคือ MAGPi จะมีโจทย์มาให้เสมอ เช่นไปออกแบบโลโก้บริษัท โปสเตอร์งานปาร์ตี้ ถ่ายแฟชั่นให้นิตยสาร เขียนบทโฆษณา etc. พูดง่ายๆ คือเป็นการทำงานศิลปะที่ตรงตามความต้องการของลูกค้า/ตลาด ในขณะที่ Fine Art จะออกแนวเปิดกว้าง โจทย์ก็จะกว้างๆ บางครั้งให้ตั้งโจทย์เอง งานที่ออกมาจะเป็นแนวแบบติสต์ มีความหมายลึกซึ้ง คนส่วนมากไม่เข้าใจว่าไอ้นี่มันต้องการจะสื่ออะไรกันแน่วะ ติสต์เหลือเกิน


พล่ามมาซะยาว สรุปแล้วฉันเลือก MAGPi นะ