ตอนอยู่อิตาลี เวลาไปไหนมาไหน แล้วบอกผู้คนที่เจอว่าชอบกิน ชอบลองอาหารท้องถิ่น ใครก็บอกว่าฉันต้องไปซิซิลี เพราะอาหารที่นู่นนั้น คือที่สุดของอาหารอิตาลีแล้ว ผักผลไม้ที่สดกว่าภาคอื่นๆ น้ำมันมะกอกรสชาติเยี่ยม อาหารทะเล ชีส เนื้อสัตว์ คือมีครบเลยจริงๆ

ได้ยินเข้าบ่อยๆ คนขี้สงสัยอย่างฉันจะไม่ไปลองได้อย่างไรล่ะช่วง ซัมเมอร์เลยถือโอกาสหนีอากาศร้อนอบอ้าวในเมือง ไปรับลมเย็นริมทะเล และทัวร์กินอาหารท้องถิ่นของเกาะซิซิลีไปด้วยเลย



อาหารของซิซิลีนั้น เป็นอาหารอิตาเลียนที่ได้รับอิทธิพลมาจากทั้งแอฟริกา (ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ชั่วโมง) กรีซ สเปน และชาวอาหรับ จึงทำให้มีเครื่องเทศและเครื่องปรุงแปลกๆ ไม่เหมือนภาคอื่นๆ ของอิตาลี เห็นได้ชัดในอาหารคาว อย่างการใช้ซินนามอน ลูกจันท์ หญ้าฝรั่น มาประกอบอาหาร ไปจนถึงใช้ลูกเกดในอาหารคาว ทั้งหมดนี้ได้รับอิทธิพลมาจากชาวอาหรับที่เคยปกครองซิซิลีมากว่าสองร้อยปีนั่นเอง


ข้าวเช้าของคนอิตาลีส่วนมากคือกาแฟหนึ่งแก้ว (หรือเอสเปรสโซ่หนึ่งช็อต) กับขนมชิ้นเล็กๆ พวกครัวซองไส้ครีมหรือช็อคโกแลต กินข้าวเช้าเหมือนมื้อสายบ้านเรา บนเกาะซิซิลีนั้นมีตัวเลือกสำหรับมื้อช้าวอีกอย่าง ที่น่าจะอยู่ท้องกว่าครัวซองเล็กน้อย ส่วนหนึ่งเพราะมันเต็มไปด้วยน้ำตาล ไม่ต่างจากน้ำแข็งไสหรือบิงซูเท่าไหร่นัก มันคือเจ้ากรานิต้า (granita) นั่นเอง เป็นลูกครึ่งระหว่างไอติมแบบซอร์เบต์ไร้นม กับน้ำผลไม้ปั่น เกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ เนียนละเอียด กินแล้วชื่นใจ และไม่ได้มีแต่รสผลไม้เท่านั้น รสกาแฟและอัลมอนด์คือรสคลาสสิค ส่วนรสโปรดของฉันคือพิสตาชิโอ้นั่นเอง คนที่นี่มักจะกินกรานิต้ากับขนมปังบริยอชนุ่มหอมเนย ฉีกขนมปังออกมาแล้วเอาไปจุ่มในกรานิตาให้ชุ่มฉ่ำ ยิ่งช่วงหน้าร้อนยิ่งชื่นใจ มีรสผลไม้สดมากมาย ตั้งแต่แตงโม แคนตาลูป ลูกมะเดื่อ (figs) และเบอร์รี่ชนิดต่างๆ ส่วนหน้าหนาวก็มีรสผลไม้ตระกูลส้ม ทั้งแมนดาริน เกรปฟรุ้ต หรือส้มสีเลือด blood orange ยกมากั้นทั้งตระกูล

อย่างน้อยมื้อเช้าสักมื้อ อย่าพลาดลองไปกินน้ำแข็งไสสไตล์อิตาลีเป็นมื้อเช้าตามบาร์ต่างๆ กันดูล่ะ


แปลตรงตัวว่านมอัลมอนด์ ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อเครื่องดื่มชนิดนี้ ก็คิดในใจว่านี่เครื่องดื่มสุดเทรนดี้ในหมู่คนรักสุขภาพสมัยนี้เป็นเครื่องดื่มท้องถิ่นของอิตาลีตอนใต้หรอเนี่ย แต่พอได้ลองชิมแล้วก็เข้าใจว่า อ้อ มันคนละอย่างกันเลยจ้า

นมอัลมอนด์ที่เป็นของขึ้นชื่อของซิซิลี และทางตอนใต้ของอิตาลีนั้น ทำมาจากอัลมอนด์เพส (pasta di mandorla) ซึ่งคืออัลมอนด์กับน้ำเชื่อม คล้ายๆ มาร์ซิพานนั่นแหละ เวลาจะทำนมอัลมอนด์ก็เอาเจ้าอัลมอนด์เพสต์นี้มาผสมกับน้ำ ออกมาเป็นนมรสหวานที่มีกลิ่นอัลมอนด์ชัดเจน ส่วนตัวแล้วฉันไม่ชอบกลิ่นและรสชาติของมาร์ซิพานเท่าไหร่ อัลมอนด์อบนั้นกินเล่นได้ไม่หยุด แต่พอเป็นมาร์ซิพานแล้วกลิ่นไม่ถูกจริตฉันเอาซะเลย เอาเป็นว่าของแบบนี้ชอบใครชอบมันเนอะ



สตรีทฟู้ดชื่อดังอันดับหนึ่งของซิซิลี คงหนีไม่พ้นเข้าริซอตโต้ก้อนกลมๆ ทอดกรอบนามว่าอารันชินี่ (aracini) อารันชินี่นั้นก็เหมือนพาสต้าหรือพิซซ่า คือมีหลายรสชาติให้เลือกตามชอบ แต่รสคลาสสิคที่มีให้เลือกซื้ออยู่ตลอดคืออารันชินี่ใส่ซอสเนื้อรากู (ragù) นั่นเอง อารันชินี่นั้นหากินได้ทั่วไปตั้งแต่ตามบาร์คาเฟ่ แคนทีนในสถานีรถไฟ ไปจนถึงในร้านอาหาร สำหรับฉันแล้วอารันชินี่ต้องกินร้อนๆ แบบเพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ขนาดชิ้นไม่ใหญ่จนเกิดไป เวลากัดเข้าไปจะได้ทั้งข้าว ไส้ด้านใน และความกรอบของเกล็ดขนมปังที่เคลือบอยู่รอบๆ ในคำเดียว


หลายคนเรียกเจ้าซฟินโชเน่ (Sfincione) ว่าพิซซ่าสไตล์ซิซิลี สำหรับฉันมันเหมือนลูกครึ่งระหว่างพิซซ่าและฟอคคาเชียมากกว่า เพราะแป้งที่หน้านุ่มคล้ายฟอคคาเชียแต่หน้าซอสมะเขือเทศ แอนโชวี่และชีสนมแพะเพคอริโน (Pecorino) สไตล์พิซซ่า เป็นสตรีทฟู้ดอีกอย่างที่หากินได้ทั่วไปตามท้องถนนและเบเกอรี่ จะเป็นที่นิยมมากกว่าแถบอื่นหน่อยก็คงจะเป็นแถวๆ เมืองพาแลร์โม (Palermo) นั่นเอง


สคัคเช (scacce) เป็นภาษาท้องถิ่นของแถบจังหวัดรากูซา (Ragusa) ของคำว่าฟอคคาเชียนั่นเอง แต่เจ้าสคัคเชนั้นหน้าตาไม่เหมือนฟอคคาเชียหรอกนะ ดันไปละม้ายคล้ายสตรูเดิ้ล (strudle) ต่างหากล่ะ สตรีทฟู้ดจานนี้หากินได้เฉพาะแถบเมืองรากูซาและโมดิกา (Modica) เท่านั้น ไส้คลาสสิคก็มีทั้งริคอตต้าชีสกับหัวหอม มะเขือเทศ พาร์สลีย์ กับชีสนมแพะ มะเขือเทศกับมะเขือม่วง และอื่นๆ อีกมากมายตามแต่พ่อครัวแม่ครัวจะสร้างสรรออกมา จะทำกินเองที่บ้านก็ไม่ยากจนเกินไป กินร้อนก็ได้ กินเย็นก็อร่อย เป็นคอมฟอร์ทฟู้ดที่ถูกใจฉันสุดๆ ไปเลยล่ะ


พาเนลล่า (panella) คือแป้งถั่วชิกพีผสมกับน้ำ ปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทย และพาร์สลีย์ หั่นเป็นแผ่นบางๆ แล้วเอาไปทอดกรอบ เป็นสตรีทฟู้ดขึ้นชื่อของพาแลร์โมที่นิยมกันกับขนมปังโดยใช้เจ้าพาเนลล่านี้เป็นไส้นั่นเอง คนอิตาลี โดยเฉพาะในแถบตอนใต้ของประเทศ นิยมกินของทอดกันมาก ทำให้ฉันนึกถึงอาหารไทย ลูกชิ้นทอด กล้วยทอด ไอติมทอด อยู่เนืองๆ


เมืองเล็กๆ อย่างโมดิก้า (Modica) นั้นผลิตชอคโกแลตที่ขึ้นชื่อของเกาะซิซิลี ชอคโกแลตสไตล์โมดิก้านั้นแตกต่างจากชอคโกแลตทั่วไปอย่างไรน่ะหรือ? ปกติแล้ว ชอคโกแลตบาร์จะมีเนื้อที่เรียบเนียม น้ำตาลละลายเข้าไปในตัวชอคโกแลตเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ชอคโกแลตของโมดิก้านั้นเป็นชอคโกแลตที่มีวิธีการทำแบบโบราญ คือไม่ได้ละลายน้ำตาลเข้าไปกับตัวเนื้อชอคโกแลต แต่ผสมกันเฉยๆ ทำให้เวลากินชอคโกแลตไปนี้ จะได้เนื้อสัมผัสกรุบกรอบของน้ำตาลด้วย บางยี่ห้อใช้น้ำตาลเม็ดใหญ่ บางยี่ห้อเม็ดเล็ก ระดับความกรุบกรอบก็แตกต่างกันออกไป ฉันได้ไปลองชิมชอคโกแลตของโมดิกามาหลายยี่ห้อมาก (คือกินกันจนเจ็บเพดานปากเลยทีเดียว) ยี่ห้อโปรดของฉันคือ Donna Elvira ที่ทำบาร์แบบซิงเกิ้ลออริจินด้วย อย่างชอคโกแชตจากเปรูที่ร้านนี้ทำมีอยู่สามบาร์ มาจากสามฟาร์มในเปรู รสชาติของชอคโกแลตนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยทีเดียว

อีกร้านที่อร่อยเหมือนกันคือ Sabadi เป็นชอคโกแลตที่ค่อยข้างไฮโซราคาแพงไม่น้อย รสชาติโปรดของยี่ห้อนี้คือรสเกลือทะเล เพราะตัวชอคโกแชตนั้นขมได้ใจที่ 85% ซึ่งไม่ได้หากินกันง่ายๆ เลย

Bonajuto อาจจะเป็นร้านชอคโกแชตที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมือง ราคาไม่แพงมาก ชอคโกแลตรสชาติดี มีหลายรสให้เลือก แบบซิงเกิ้ลออริจินหรือขมสุดๆ ที่ 100% เต็มก็มีเหมือนกัน

พล่ามเรื่องชอคโกแลตมาเยอะขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้นะว่าว่าบ้าชอคโกแลตแค่ไหน มีการเก็บบันทุกรสชาติของชอคโกแลตยี่ห้อต่างๆ ไว้ในอินสตาแกรมอีกต่างหาก เอากับมันสิจ๊ะ