ตอนอยู่อิตาลี เวลาไปไหนมาไหน แล้วบอกผู้คนที่เจอว่าชอบกิน ชอบลองอาหารท้องถิ่น ใครก็บอกว่าฉันต้องไปซิซิลี เพราะอาหารที่นู่นนั้น คือที่สุดของอาหารอิตาลีแล้ว ผักผลไม้ที่สดกว่าภาคอื่นๆ น้ำมันมะกอกรสชาติเยี่ยม อาหารทะเล ชีส เนื้อสัตว์ คือมีครบเลยจริงๆ

ได้ยินเข้าบ่อยๆ คนขี้สงสัยอย่างฉันจะไม่ไปลองได้อย่างไรล่ะช่วง ซัมเมอร์เลยถือโอกาสหนีอากาศร้อนอบอ้าวในเมือง ไปรับลมเย็นริมทะเล และทัวร์กินอาหารท้องถิ่นของเกาะซิซิลีไปด้วยเลย



อาหารของซิซิลีนั้น เป็นอาหารอิตาเลียนที่ได้รับอิทธิพลมาจากทั้งแอฟริกา (ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ชั่วโมง) กรีซ สเปน และชาวอาหรับ จึงทำให้มีเครื่องเทศและเครื่องปรุงแปลกๆ ไม่เหมือนภาคอื่นๆ ของอิตาลี เห็นได้ชัดในอาหารคาว อย่างการใช้ซินนามอน ลูกจันท์ หญ้าฝรั่น มาประกอบอาหาร ไปจนถึงใช้ลูกเกดในอาหารคาว ทั้งหมดนี้ได้รับอิทธิพลมาจากชาวอาหรับที่เคยปกครองซิซิลีมากว่าสองร้อยปีนั่นเอง


ข้าวเช้าของคนอิตาลีส่วนมากคือกาแฟหนึ่งแก้ว (หรือเอสเปรสโซ่หนึ่งช็อต) กับขนมชิ้นเล็กๆ พวกครัวซองไส้ครีมหรือช็อคโกแลต กินข้าวเช้าเหมือนมื้อสายบ้านเรา บนเกาะซิซิลีนั้นมีตัวเลือกสำหรับมื้อช้าวอีกอย่าง ที่น่าจะอยู่ท้องกว่าครัวซองเล็กน้อย ส่วนหนึ่งเพราะมันเต็มไปด้วยน้ำตาล ไม่ต่างจากน้ำแข็งไสหรือบิงซูเท่าไหร่นัก มันคือเจ้ากรานิต้า (granita) นั่นเอง เป็นลูกครึ่งระหว่างไอติมแบบซอร์เบต์ไร้นม กับน้ำผลไม้ปั่น เกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ เนียนละเอียด กินแล้วชื่นใจ และไม่ได้มีแต่รสผลไม้เท่านั้น รสกาแฟและอัลมอนด์คือรสคลาสสิค ส่วนรสโปรดของฉันคือพิสตาชิโอ้นั่นเอง คนที่นี่มักจะกินกรานิต้ากับขนมปังบริยอชนุ่มหอมเนย ฉีกขนมปังออกมาแล้วเอาไปจุ่มในกรานิตาให้ชุ่มฉ่ำ ยิ่งช่วงหน้าร้อนยิ่งชื่นใจ มีรสผลไม้สดมากมาย ตั้งแต่แตงโม แคนตาลูป ลูกมะเดื่อ (figs) และเบอร์รี่ชนิดต่างๆ ส่วนหน้าหนาวก็มีรสผลไม้ตระกูลส้ม ทั้งแมนดาริน เกรปฟรุ้ต หรือส้มสีเลือด blood orange ยกมากั้นทั้งตระกูล

อย่างน้อยมื้อเช้าสักมื้อ อย่าพลาดลองไปกินน้ำแข็งไสสไตล์อิตาลีเป็นมื้อเช้าตามบาร์ต่างๆ กันดูล่ะ


แปลตรงตัวว่านมอัลมอนด์ ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อเครื่องดื่มชนิดนี้ ก็คิดในใจว่านี่เครื่องดื่มสุดเทรนดี้ในหมู่คนรักสุขภาพสมัยนี้เป็นเครื่องดื่มท้องถิ่นของอิตาลีตอนใต้หรอเนี่ย แต่พอได้ลองชิมแล้วก็เข้าใจว่า อ้อ มันคนละอย่างกันเลยจ้า

นมอัลมอนด์ที่เป็นของขึ้นชื่อของซิซิลี และทางตอนใต้ของอิตาลีนั้น ทำมาจากอัลมอนด์เพส (pasta di mandorla) ซึ่งคืออัลมอนด์กับน้ำเชื่อม คล้ายๆ มาร์ซิพานนั่นแหละ เวลาจะทำนมอัลมอนด์ก็เอาเจ้าอัลมอนด์เพสต์นี้มาผสมกับน้ำ ออกมาเป็นนมรสหวานที่มีกลิ่นอัลมอนด์ชัดเจน ส่วนตัวแล้วฉันไม่ชอบกลิ่นและรสชาติของมาร์ซิพานเท่าไหร่ อัลมอนด์อบนั้นกินเล่นได้ไม่หยุด แต่พอเป็นมาร์ซิพานแล้วกลิ่นไม่ถูกจริตฉันเอาซะเลย เอาเป็นว่าของแบบนี้ชอบใครชอบมันเนอะ



สตรีทฟู้ดชื่อดังอันดับหนึ่งของซิซิลี คงหนีไม่พ้นเข้าริซอตโต้ก้อนกลมๆ ทอดกรอบนามว่าอารันชินี่ (aracini) อารันชินี่นั้นก็เหมือนพาสต้าหรือพิซซ่า คือมีหลายรสชาติให้เลือกตามชอบ แต่รสคลาสสิคที่มีให้เลือกซื้ออยู่ตลอดคืออารันชินี่ใส่ซอสเนื้อรากู (ragù) นั่นเอง อารันชินี่นั้นหากินได้ทั่วไปตั้งแต่ตามบาร์คาเฟ่ แคนทีนในสถานีรถไฟ ไปจนถึงในร้านอาหาร สำหรับฉันแล้วอารันชินี่ต้องกินร้อนๆ แบบเพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ขนาดชิ้นไม่ใหญ่จนเกิดไป เวลากัดเข้าไปจะได้ทั้งข้าว ไส้ด้านใน และความกรอบของเกล็ดขนมปังที่เคลือบอยู่รอบๆ ในคำเดียว


หลายคนเรียกเจ้าซฟินโชเน่ (Sfincione) ว่าพิซซ่าสไตล์ซิซิลี สำหรับฉันมันเหมือนลูกครึ่งระหว่างพิซซ่าและฟอคคาเชียมากกว่า เพราะแป้งที่หน้านุ่มคล้ายฟอคคาเชียแต่หน้าซอสมะเขือเทศ แอนโชวี่และชีสนมแพะเพคอริโน (Pecorino) สไตล์พิซซ่า เป็นสตรีทฟู้ดอีกอย่างที่หากินได้ทั่วไปตามท้องถนนและเบเกอรี่ จะเป็นที่นิยมมากกว่าแถบอื่นหน่อยก็คงจะเป็นแถวๆ เมืองพาแลร์โม (Palermo) นั่นเอง


สคัคเช (scacce) เป็นภาษาท้องถิ่นของแถบจังหวัดรากูซา (Ragusa) ของคำว่าฟอคคาเชียนั่นเอง แต่เจ้าสคัคเชนั้นหน้าตาไม่เหมือนฟอคคาเชียหรอกนะ ดันไปละม้ายคล้ายสตรูเดิ้ล (strudle) ต่างหากล่ะ สตรีทฟู้ดจานนี้หากินได้เฉพาะแถบเมืองรากูซาและโมดิกา (Modica) เท่านั้น ไส้คลาสสิคก็มีทั้งริคอตต้าชีสกับหัวหอม มะเขือเทศ พาร์สลีย์ กับชีสนมแพะ มะเขือเทศกับมะเขือม่วง และอื่นๆ อีกมากมายตามแต่พ่อครัวแม่ครัวจะสร้างสรรออกมา จะทำกินเองที่บ้านก็ไม่ยากจนเกินไป กินร้อนก็ได้ กินเย็นก็อร่อย เป็นคอมฟอร์ทฟู้ดที่ถูกใจฉันสุดๆ ไปเลยล่ะ


พาเนลล่า (panella) คือแป้งถั่วชิกพีผสมกับน้ำ ปรุงรสด้วยเกลือ พริกไทย และพาร์สลีย์ หั่นเป็นแผ่นบางๆ แล้วเอาไปทอดกรอบ เป็นสตรีทฟู้ดขึ้นชื่อของพาแลร์โมที่นิยมกันกับขนมปังโดยใช้เจ้าพาเนลล่านี้เป็นไส้นั่นเอง คนอิตาลี โดยเฉพาะในแถบตอนใต้ของประเทศ นิยมกินของทอดกันมาก ทำให้ฉันนึกถึงอาหารไทย ลูกชิ้นทอด กล้วยทอด ไอติมทอด อยู่เนืองๆ


เมืองเล็กๆ อย่างโมดิก้า (Modica) นั้นผลิตชอคโกแลตที่ขึ้นชื่อของเกาะซิซิลี ชอคโกแลตสไตล์โมดิก้านั้นแตกต่างจากชอคโกแลตทั่วไปอย่างไรน่ะหรือ? ปกติแล้ว ชอคโกแลตบาร์จะมีเนื้อที่เรียบเนียม น้ำตาลละลายเข้าไปในตัวชอคโกแลตเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ชอคโกแลตของโมดิก้านั้นเป็นชอคโกแลตที่มีวิธีการทำแบบโบราญ คือไม่ได้ละลายน้ำตาลเข้าไปกับตัวเนื้อชอคโกแลต แต่ผสมกันเฉยๆ ทำให้เวลากินชอคโกแลตไปนี้ จะได้เนื้อสัมผัสกรุบกรอบของน้ำตาลด้วย บางยี่ห้อใช้น้ำตาลเม็ดใหญ่ บางยี่ห้อเม็ดเล็ก ระดับความกรุบกรอบก็แตกต่างกันออกไป ฉันได้ไปลองชิมชอคโกแลตของโมดิกามาหลายยี่ห้อมาก (คือกินกันจนเจ็บเพดานปากเลยทีเดียว) ยี่ห้อโปรดของฉันคือ Donna Elvira ที่ทำบาร์แบบซิงเกิ้ลออริจินด้วย อย่างชอคโกแชตจากเปรูที่ร้านนี้ทำมีอยู่สามบาร์ มาจากสามฟาร์มในเปรู รสชาติของชอคโกแลตนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยทีเดียว

อีกร้านที่อร่อยเหมือนกันคือ Sabadi เป็นชอคโกแลตที่ค่อยข้างไฮโซราคาแพงไม่น้อย รสชาติโปรดของยี่ห้อนี้คือรสเกลือทะเล เพราะตัวชอคโกแชตนั้นขมได้ใจที่ 85% ซึ่งไม่ได้หากินกันง่ายๆ เลย

Bonajuto อาจจะเป็นร้านชอคโกแชตที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมือง ราคาไม่แพงมาก ชอคโกแลตรสชาติดี มีหลายรสให้เลือก แบบซิงเกิ้ลออริจินหรือขมสุดๆ ที่ 100% เต็มก็มีเหมือนกัน

พล่ามเรื่องชอคโกแลตมาเยอะขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้นะว่าว่าบ้าชอคโกแลตแค่ไหน มีการเก็บบันทุกรสชาติของชอคโกแลตยี่ห้อต่างๆ ไว้ในอินสตาแกรมอีกต่างหาก เอากับมันสิจ๊ะ

ซาร่า (Sara) ไม่ใช่คนซิซิเลียน เธอไม่ใช่คนอิตาเลียนด้วยซ้ำ แต่ฝีมือการทำริซอตโต้ (risotto) ของเธอนั้นอร่อยกว่าที่คนอิตาเลียนหลายคนทำให้ฉันชิมซะอีก



ซาร่าเป็นคนสก็อตแลนด์ แต่ฉันได้รู้จักกับเธอครั้งแรกตอนไปเที่ยวเมืองยอร์ค (York) แล้วไปนอนค้างบ้านของเธอผ่านเว็บไซต์ Couchsurfing เราห่างหาย ไม่ได้ติดต่อกันนานกว่าปี เธอย้ายไปอยู่ที่โบโลญญ่า ส่วนฉันก็ยังติดเกาะอยู่ที่อังกฤษ จนเมื่อซัมเมอร์ปีที่แล้ว ที่ฉันได้แวะไปเที่ยวโบโลญญ่าเป็นช่วงสั้นๆ แล้วตกหลุมรักจนตัดสินใจกลับไปอยู่ที่นู่นอีกเกือบปีนั่นแหละ


ซาร่าชอบทำอาหาร ส่วนฉันชอบถ่ายรูปอาหารและกินอาหาร เราเลยคิดกันเล่นๆ ว่ามาถ่ายรูปอาหารทำหนังสือเล่นกันดีกว่า ระหว่างที่อยู่โบโลญญ่า เราเลยเจอกับเกือบทุกอาทิตย์ ซาร่าทำอาหารกลางวัน ฉันถ่ายรูป หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จเราก็มักจะเดินเข้าเมืองไปกินเจลาโต้เป็นของหวานกันต่อ

la bella vita จริงๆ


วันนี้จะพาไปชิมสูตรสปาเกตตี้ที่ซาร่าไปได้มาจากซิซีลี อาหารอิตาเลียนจานแรกที่เธอทำให้ฉันได้ชิม และตกหลุมรักในเจ้าพิสตาชิโอเพสโต้นี้ไปด้วย

เนื่องจากเกาะซิซิลีนั้นมีชื่อเสียงในการปลูกพิสตาชิโอในเมืองเล็กๆ หลังภูเขาไฟเอทน่า (Etna) ที่มีชื่อว่าบรอนเต้ (Bronte) เหลือกิน จึงไม่น่าแปลกใจที่พิสตาชิโอจะถูกนำมาใส่ในเมนูของร้านอาหารหลายร้าน แต่เพราะราคาไม่ได้ถูก หลายครั้งที่ไปกินตามร้านอาหารจึงจะไม่ได้รสชาติแบบเต็มที่ พอทำเอง อยากใส่พิสตาชิโอเท่าไหร่ก็จัดไปได้เลย นี่จึงเป็นหนึ่งในเมนูที่คิดว่าทำเองอร่อยกว่าไปกินที่ร้านซะอีก


ที่อิตาลี พิสตาชิโอเพสโต้นั้นมีวางขายตามซุปเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ หรือร้านเดลิและไวน์บาร์หลายร้านที่ขายพวกซอสและเพสโต้คุณภาพดี แต่เจ้าเพสโต้ตัวนี้ทำเองได้ง่ายๆ แถมหลายครั้งยังอร่อยกว่าไปซื้อสำเร็จอีกด้วย เพราะเวลาซื้อสำเร็จส่วนมากเขามักจะใช้น้ำมันเมล็ดทานตะวันแทนน้ำมันมะกอกสกัดเย็น และปริมาณของพิสตาชิโอก็น้อย ไม่สะใจตนบ้าถั่วเอาซะเลย ถ้าจะทำเองที่บ้านนั้น แค่มีเครื่องปั่นแบบ food processor หรือ chopper ก็ได้แล้ว แต่ถ้าใครไม่มี อยากลองใช้วิธีดั้งเดิมอย่างบดเพสโต้ด้วยครกกับสากก็ทำได้เหมือนกัน เมื่อก่อนคนอิตาเลียนเขาก็ทำเพสโต้กันด้วยวิธีนี้นะ โดยเฉพาะเพสโต้ที่มีส่วนผสมของสมุนไพร เพราะความร้อนจากมอเตอร์เครื่องปั่นอาหารจะไม่มาทำลายรสชาติสดใหม่ของสมุนไพรเหล่านี้ด้วย


Pistachio Pesto

พิสตาชิโออบที่แกะเปลือกแล้ว 180 กรัม
น้ำมันมะกอกสกัดเย็น 20 กรัม
เกลือป่น 1/2 ช้อนชา (แต่ถ้าเป็นพิสตาชิโออบเกลือก็ไม่ต้องใส่เกลือเพิ่มแล้วนะ)

ปั่นพิสตาชิโอกับเกลือแล้วค่อยๆ เติมน้ำมันมะกอกเข้าไป ปั่นจนเนียนเป็นซอส ใช้เวลาประมาณ 10-20 นาที ใส่ขวดโหลปิดฝา เก็บไว้ในตู้เย็นได้อย่างน้อยสองเดือน



Spaghetti with Courgette, Cherry Tomatoes, Prawns and Pistachio Pesto
(for 2)

กระเทียม 2 กลีบเล็ก
มะเขือเทศลูกเล็ก 6-10 ลูก
ซูกินี่หั่นแว่นบางๆ 1 ผลเล็ก
กุ้งสด 4-6 ตัว
พิสตาชิโอเพสโต้ 2 ช้อนโต๊ะ
พาร์สลีย์สด (หรือแช่แข็งก็ได้ถ้าไม่มี)
เกลือ
พริกไทยป่น
น้ำมันมะกอก

เส้นสปาเกตตี้ 160 กรัม

.

สับกระเทียมเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วเอาไปผิดกับน้ำมันมะกอกจนหอม ใส่มะเขือเทศหั่นครึ่งและซุกินี่ลงไปผัดรวมกัน ใช้ไฟอ่อนๆ แล้วปิดฝา จนน้ำออกมาจากมะเขือเทศและซูกินี่ กลายเป็นซอสขลุกขลิก

ระหว่างรอซอสก็ต้มเส้นสปาเกตตี พอน้ำเดือดแล้วอย่าลืมใส่เกลือลงไปประมาณ 1 ช้อนโต๊ะก่อนจะใส่เส้นพาสต้าเข้าไปต้มจนสุกแบบ al dente เวลาต้มเส้นพาสต้านี่จะจับเวลาอย่างเดียวไม่ได้นะ ต้องชิมด้วยว่ามันสุกแค่ไหนแล้ว

กลับไปที่ซอสของเรา พิสตาชิโอเพสโต้ลงไปแล้วผัดให้เข้ากั้น ตามด้วยพาร์สลีย์สับประมาณหนึ่งช้อนโต๊ะ ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยตามชอบแล้วใส่กุ้งสด จากนั้นใส่เส้นสปาเกตตี้ที่สะเด็ดน้ำแล้วลงไปในกระทะ ผัดต่ออีกประมาณสองสามนาทีให้เข้ากันดี และเส้นจะได้มีโอกาสดูดซับรสชาติของซอสด้วย

พร้อมเสิร์ฟแล้ว ก่อนเสิร์ฟอย่าลืมโรยหน้าด้วยพาร์สลีย์สับน้ำมันมะกอกสกัดเย็นเล็กน้อยด้วยนะ

คาล่าโกโนเน่ (Cala Gonone) เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่ขึ้นชื่อมากในซาร์ดีเนีย ตอนแรกฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไม คิดว่าแค่เป็นเพราะว่ามีหาดทรายสวยๆ หลายแห่ง คงเป็นอีกวันให้ฉันนั่งเล่นนอนเล่น ไม่ต้องทำอะไรมากมาย

แต่ผิดคาด ที่คาล่าโกโนเน่นี้ ฉันเดินจนเหนื่อย นี่ขนาดไปแค่หาดเดียวเองนะ

ริมชายฝั่ง ระหว่างคาล่าโกโนเน่และตอร์ตอลิ (Tortorlí) มีหาดสวยๆ ชื่อดัง และถ้ำต่างๆ มากมาย จะเลือกไปเที่ยวหาดสวยๆ เหล่านี้ได้มีอยู่สองวิธี คือเดินหรือไม่ก็นั่งเรือ วันไหนโชคไม่ดี ลมแรง ทะเลแปรปรวน เรือออกไม่ได้ เหลือทางเลือกเพียงอย่างเดียวคือการเดิน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเดินไปได้ทุกหาดนะ เพราะบางหาดอยู่ไกล ถ้าไม่ขับรถเข้าไปไกลๆ แล้วเริ่มเดินจากตรงนั้น คือต้องเดินทั้งวันไม่ได้พักเล่นน้ำทะเลกันเลยทีเดียว

แล้วอย่างงี้จะเดินไปชายหาดทำไมล่ะ จริงไหม?


ฉันเลือกที่จะออกเดินจากตัวเมืองคาล่าโกโนเน่แต่เช้า มุ่งหน้าไปยังคาล่าลูน่า (Cala Luna) โฮสของฉันบอกว่าทางเดินสบายๆ ขึ้นเขา อยู่ในป่า ไม่ร้อนหรอก เลยคิดว่าเดินตอนกลางวันคงไม่เป็นไร

ที่ไหนได้ แดดลงกลางหัวเกือบตลอดทางเลยป่ะ

ฉันอดทนเดินต่อไปเรื่อยๆ กว่าสองชั่วโมง ปีนป่ายเปอะฝุ่นไปหมด ตอนแรกคิดวันนี้จะไม่ลงเล่นน้ำ ตั้งใจมาเดิน ใส่รองเท้าเดินป่ามาเต็มที่ ผ้าขนหนูก็ไม่มีมา แต่เดินไปได้ชั่วโมงนึงนี่ใจไปอยู่ในทะเลแล้ว อยากกระโดดลงน้ำเย็นๆ ล้างเหงื่อเหนียวเหนอะหนะออกจากตัวให้หมด


มองลงไปจากบนภูเขาที่เดินอยู่แล้วเห็นคาล่าลูน่านี่เหมือนได้ค้นพบสวรรค์เลย ยิ่งตอนที่ต้องเดินผ่านพุ่มไม้ต่างๆ นาๆ กว่าจะไปถึงชายหาด ทำให้สถานที่ที่แลดูจะลึกลับซับซ้อนเข้าถึงยากแห่งนี้เหมือสวรรค์เข้าไปใหญ่ อารมณ์คล้ายๆ ในหนัง The Beach นั่นแหละ




เอาเข้าจริงๆ แล้วชายหาดที่คาล่าลูน่าไม่ได้สวยอะไรสักเท่าไหร่ ไม่ใช่หาดทรายขาวเนียนแต่เป็นก้อนกรวดเล็กๆ น้อยๆ ที่สวยคือถ้ำที่มองออไปเห็นทะเล และสามารถใช้เป็นที่หลบแดดได้ดีเยี่ยม

สิ่งที่ทำให้สถานที่นี้ดูพิเศษมากขึ้น ก็เป็นเพราะต้องปีนป่ายเขาถึงสองชั่วโมงกว่า กว่าจะมาถึงได้นั่นแหละ

อะไรที่ได้มายาก เข้าถึงยาก ต้องใช้ความพยายามมากกว่าอย่างอื่น เป็นการเพิ่มคุณค่าอย่างหนึ่งจริงๆ นะ

ตอนแรกก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเมืองซานต้าเทเรซ่า (Santa Teresa) ทำไมแต่ไปถึงเมืองนี่แค่ไม่ถึงครึ่งวันฉันก็ตัดสินใจจะอยู่ต่ออีกคืนซะแล้ว

ชอบอะไรนักหนาในเมืองเล็กๆ แห่งนี้?

หลังจากที่นั่งเล่น นอนเล่น อ่านหนังสือ ว่ายน้ำอยู่ริมหาดมาสองสามวันเริ่มเบื่อ พอมาถึงซานต้าเทเรซ่า โฮสของฉันขับรถพาไปยังคาโปเทสต้า (Capo Testa) ซึ่งอยูทางตะวันออกของเมือง เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเส้นทางเทร็คกิ้งมากมาย ปีนป่ายขึ้นไปตามก้อนเห็นเล็กใหญ่ ชมวิวทะเลที่มองออกไปได้ไกลแบบไม่มีที่สิ้นสุด บวกกับลมเย็นๆ ที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า


ฉันค้นพบอีกครั้ง ว่าตัวเองชอบกิจกรรมที่แอคทีฟนั่นเอง ให้นั่งเล่นนอนเล่นบนชายหาดเฉยๆ ไม่ค่อยชอบ เป็นพวกอยู่ไม่สุก ต้องขยับตลอดเวลา การได้มาเทรคกิ้งริมทะเล ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี ให้ฉันหายเบื่อจากการอยู่เฉยๆ ริมหาด

พูดง่ายๆ ว่าไปพักร้อนกินๆ นอนๆ แบบคนอื่นเขาไม่เป็นนั่นเอง



หลังจากเดินวนรอบแนวโขดหิน ขึ้นไปบนประภาคารทั้งสองอันแล้ว เราก็เดินต่อไปยังหุบเขาพระจันทร์ หรือ Valle della Luna ซึ่งขึ้นชื่อว่ามีความฮิปปี้ค่อนข้างสูง ด้านในหุบเขามีคนอาศัยอยู่ตลอดทั้งปี อยู่ในเพิงบ้าง กางเต้นท์นอนบ้าง ช่วงหน้าร้อนก็จะมีคนอยู่เยอะหน่อย เดินไปเดินมาอาจจะได้กลิ่นกัญชาลอยมาแตะจมูกได้ (ที่อิตาลีสูบกัญชาผิดกฎหมาย แต่หลายครั้งเห็นคนสูปได้ทั่วไปตามท้องถนน โดยเฉพาะในเมืองโบโลญญ่าที่ฉันอยู่ ก็แปลกดีเหมือนกัน)



ทางเดินเข้าไปในหุบเขานี้สวยมาก ยิ่งช่วงโพล้เพล้ประอาทิตย์ใกล้ตกดิน เหมือนทั้งหุบเขาต้องมนตร์ ทำให้ฉันต้องกลับมาอีกรอบในวันรุ่งขึ้น ปีนป่ายขึ้นไปชมพระอาทิตย์ตกบนหินก้อนใหญ่

คืนนั้นฉันมีโอกาสได้นอนบนเรือใบเป็นครั้งแรก เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจไม่น้อย เนื่องจากโฮสของฉันเกิดและเติบโตที่ซาร์ดีเนีย เขามาอพาร์ตเมนต์ให้เช่าในซานต้าเทเรซ่าสองห้อง ตอนที่ฉันไปมีคนเช่าอพาร์ตเมนต์เหล่านั้นพอดี เขาเลยบอกว่าต้องนอนบนเรือใบนะ โอเคไหม

แน่นอนว่าฉันเซย์เยสอยู่แล้ว โอกาสได้นอนข้างคืนบนเรือใบผ่านมาบ่อยๆ ซะที่ไหนล่ะ


โฮสของฉันออกไปซื้อกุ้งและมะเขือมาย่างกินกันบนเรือเป็นข้าวเย็น เรือใบลำเล็กๆ ที่เป็นบ้านของฉันในคืนนี้ มีห้องนอนและห้องน้ำไซส์มินิ “โซฟา” ในห้องนั่งเล่นด้านนอก รวมอ่างล้างจานและพื้นที่ทำอาหารขนาดย่อม อารมณ์คล้ายๆ อยู่บนรถแวนที่ผ่านการคอนเวิร์ตมาแล้วนั่นแหละ เพียงแต่ว่าแทนที่จะขับบนถนน อันนี้มาอยู่บนทะเลแทน (แต่จอดอยู่ที่ท่าเฉยๆ นะ ไม่ได้ขับออกไปไหน) เวลานอนตอนกลางคืนเรือก็มีโคลงไปเคลงมาเล็กน้อยเหมือนเปลกล่อมเด็ก หลับสบายไปเลย


การเดินตื่นนอนขึ้นมากลางทะเลก็เป็นความรู้สึกที่น่าจดจำไม่น้อยเช่นกัน ตื่นมาในบ้านหรือในห้องนอน ส่วนมากก็จะอยู่ข้างใน ไม่ได้ออกไปไหนตอนเพิ่งตื่น แต่ตื่นเช้ามาบนเรือ ห้องนอนเล็กๆ บีบบังคับให้เราต้องออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นเกลือจากน้ำทะเล รับแสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเช้า เป็นการเริ่มต้นวันใหม่ดีๆ วันหนึ่งเลยล่ะ

นอนบนเรือใบแบบนี้ คืนสองคืนก็สนุกดี แต่ถ้าถามว่าจะให้แล่นเรือใบเที่ยวเรื่อยๆ คงไม่เอา ขอขับรถแวนดีกว่า

ขับรถเป็นเมื่อไหร่แล้วจะกันเนอะ

แม้อยู่ฟาร์มจะสะดวกสบาย ไม่มีอะไรตื่นเต้นหวือหวา แต่มาถึงซาร์ดีเนียทั้งที ยังไงก็ต้องขอไปว่ายน้ำทะเล นอนเล่นริมหาดทรายขาวสักหน่อยแหละ

ทะเลที่นี่สวยสมคำร่ำลือจริงๆ


เริ่มต้นจากเมืองพาเลา (Palau) โดยมีเป้าหมายหลักคือนั่งเฟอร์รี่ไปหมู่เกาะมาดาเลน่า (La Maddalena) ที่ขึ้นชื่อว่าชายหาดสวยงามมาก ฉันตั้งนาฬิกาปลุกแต่เช้า เพื่อเดินไปขึ้นเฟอร์รี่รอบเจ็ดโมงครึ่ง พอไปถึงเกาะหลักก็โบกรถไปเกาะข้างๆ ทางฝั่งตะวันออกที่ชื่อว่าคาเปรรา (Caprera) แล้วเดินต่อไปหาด Adreani จัดการทิ้งกระเป๋าและของทุกอย่างไว้ใต้ร่มไม้แล้วกระโดดลงไปในน้ำทะเลสีฟ้าใส



สดชื่นมาก

แม้ทะเลที่นี่อาจจะพูดได้ว่าคนเยอะไม่แพ้ที่ไทย แต่สิ่งที่ประทับใจคือความสะอาด และความ wild ของมัน อาจจะเป็นที่ที่ฉันเลือกไปด้วย แต่ละที่คือต้องเดินเข้าไป เดินมากเดินน้อยนี่อีกเรื่อง บางหาดที่สวยมากๆ ใส่รองเท้าแตะเดินเข้าไปไม่ได้นะ ต้องใช้รองเท้าเดินป่าเท่านั้น เข้าไปเลยจะไม่มีร้านขายของเลย มีแต่คนปูผ้านอนเล่น อ่านหนังสือ ว่ายน้ำกันเท่านั้น

แล้วน้ำทะเลนี่ใสสะอาดมาก หลายหาดเป็นอ่าวที่ไม่มีเรือเข้ามา ทำให้คลื่นสงบ ว่ายน้ำเล่นได้เหมือนอยู่ในสระ มีของแถมเป็นปลา แมงกระพรุน และปลาดาวที่โผล่มาให้เห็นอยู่เรื่อยๆ นั่นเอง

ไม่ได้ไปทะเลสวยๆ แบบนี้มาเกือบสิบปี จนตรงถ่อมาทะเลไกลถึงบนเกาะในอิตาลี เลยขอว่ายน้ำให้คุ้มจนผิวแทนสักหน่อยละกัน

ก่อนนั่งเรือกลับก็แวะกินคุ้กกี้อัลมอนด์ผสมบลูเบอร์รี่สอดไส้ลูกฟิก เป็นคุ้กกี้ amaretto รสชาติเฉพาะของเกาะนี้สักหน่อย

เสียอย่างเดียวไม่ได้ขับรถ หรือเช่ามอเตอร์ไซต์ เพราะมีธรรมชาติและชายหาดสวยๆ ให้ค้นพบอีกมากหมายหลายแห่งเลยล่ะ เอาไว้รอกลับมาอีกทีช่วงที่นักท่องเที่ยวไม่เยอะขนาดนี้ละกัน


กลับมาที่พาเลา ฉันโบกรถไปเมืองข้างๆ ที่ชื่อว่า Porto Rafael แล้วเดินต่อขึ้นไปยังจุดชมวิวมุมสูงที่ชื่อว่า Punta Sardegna เพื่อไปชมพระอาทิตย์ตก บอกได้เลยว่าคุ้มค่ากับเหงื่อทุกหยดที่เสียไปมาก เป็นมุมที่เปิดกว้าง เห็มหมู่เกาะรอบๆ เห็นแลนด์สเคปที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวของภูเขาและทะเล ในขณะที่ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพู


ยิ่งไปกว่านั้น จุดชมวิวด้านบนมีป้อมที่ใช้เป็นโต๊ะกับเก้าอี้ได้ ตอนที่ฉันขึ้นไปมีคู่รักชาวอเมริกาขึ้นมานั่งจู๋จี๋จิบไวน์ชมพระอาทิตย์ตกกันในมุมที่สวยที่สุดบนจุดชมวิวแห่งนี้

คือหมั่นไส้อ่ะ เดี๋ยวคราวหน้าจะพาแฟนมาบ้าง

ไปทำอะไรที่ Martis?

ทุกคนถามคำถามนี้ เมื่อรู้ว่าฉันมาถึงซาร์ดีเนียทั้งที แต่จะไปอยู่ Martis ตั้งสิบวัน อยู่ที่นี่สามสัปดาห์ ไม่ได้เจอชาวซาร์ดีเนียนคนไหนที่เคยไปมาร์ติสเลยด้วยซ้ำ

ฉันบอกพวกเขาว่าจะไปเป็นอาสาสมัครอยู่ฟาร์มที่นั่น

รสบัสขับเข้ามาในหมูบ้านเล็กๆ นามว่ามาร์ติส ฉันมองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ และตกใจกับความเล็กกระทัดรัดของหมู่บ้านแห่งนี้ ก่อนที่จะถามตัวเองในใจ...

นี่ฉันมาทำอะไรที่มาร์ติส?

มาร์ติสมีบาร์สามบาร์ มีขายพิซซ่าทุกสุดสัปดาห์ มีร้านขายของชำเล็กๆ หนึ่งร้าน ถามใครในหมู่บ้านก็รู้จักโจวานนี่ (Giovanni) โฮสของฉัน และที่คาดไม่ถึงคือมีไวไฟฟรีวันละสองชั่วโมงที่จตุรัสเล็กๆ ในเมือง




ฉันมาถึงที่หมู่บ้านนี้แต่เช้า ตามหาบ้านของโจวานนี่เจอแล้วก็จัดการกดกริ่งหน้าบ้าน เสียงหมาเห่าจากด้านในตอบรับกลับมา แต่ไม่มีใครมาเปิดประตู พอกดอีกครั้งประตูก็เปิดออกพร้อนกับอันเดรีย (Andrea) ซึ่งเป็นอาสาสมัครอีกคน เขาพาฉันเข้าไปในบ้าน เซเรน่า (Serena) แฟนสาวกำลังต้มชา เตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก แต่เป็นอาสาสมัครจากโรม (Rome) ที่อยู่มาสักพักแล้ว ส่วนโจวานนี่นั้นตอนนี้ไม่ได้อยู่ซาร์ดีเนีย เพิ่งกลับไปทัสคานี (Tuscany) บ้านเกิดเมื่ออาทิคย์ที่แล้วเพราะไม่ค่อยสบาย เลยกลับไปหาหมอที่นู่น

อ้าว...เจ้าของฟาร์มดันไม่อยู่ซะงั้น

นั่งกินลูกฟิกหวานสดๆ จากสวนเป็นอาหารเช้า แล้วก็ได้พบกับแอนโทนี (Anthony) จากอเมริกา และโรเจอร์ (Roger) จากสวิตเซอร์แลนด์ อาสาสมัครค่อนข้าง long-term อีกสองคน พร้อมทั้งได้รับทราบข่าวร้ายว่าลูกแพะที่เพิ่งคลอดเมื่อวานนั้นตายไปเมื่อคืนนี้เอง

อืม...ส่วนเจ้าของฟาร์มก็ไม่อยู่นะ

แล้วก็ไม่มีใครเคยรีดนมแพะด้วย

สองสามวันแรกที่อยู่ที่นี่ก็รู้สึกแปลกๆ ไม่มีอะไรทำ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไร รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่มีทำน้ำผึ้ง (ผึ้งตายไปเมื่อช่วงหน้าหนาว) ไม่ได้ทำชีส (นมไม่พอ เมื่อก่อนที่ทำคือซื้อนมแพะมาจากที่อื่น) และไม่ได้อบหนมปัง ทำพิซซ่าอะไรสักอย่าง (เพราะอากาศร้อนอยู่แล้ว จะให้จุดเตาพิซซ่าอีกคงไม่ไหว)

หน้าที่ของฉันน่ะหรือ? ทำเค้กซุกินี่ไงล่ะ เพราะเรามีซุกินี่จากสวนเยอะมาก กินกันทุกมื้อแทนพาสต้าเลยทีเดียว

นอกจากนั้นก็ไปเก็บฟิกบ้าง เก็บเบอร์รี่บ้าง เพราะที่นี่ไม่ได้บังคับให้ทำอะไรที่ไม่อยากทำ แต่สนับสนุนให้เราได้ทำอะไรที่สนใจ สุดท้ายก็ปักหลักอยู่กับการทำอาหารเลี้ยงคนอื่นเนี่ยแหละ สนุกดี

ทุกอย่างเริ่ม make sense มากขึ้นเมื่อโจวานนี่กลับมา แล้วฉันก็เข้าใจว่าทำไมทุกคนที่อยากกลับมาที่นี่

…ว่าทำไมทุกคนถึงกลับมาที่นี่ เพราะทั้งอันเดรีย เซเรน่า แอนโทนีและโรเจอร์ต่างเคยมาอยู่ที่นี่ช่วงสั้นๆ แล้วตัดสินใจกลับมาอีกครั้ง

โจวานนี่เป็นคนที่มีพลังงานเยอะมาก แถมยังแผ่พลังงานของตนให้คนรอบข้างกระตือรือร้นอยากลุกขึ้นมาทำอะไรตลอดเวลา เขาเป็นคนรักสนุก และอยากให้อาสาสมัครทุกคนที่มาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ได้มีช่วงเวลาดีๆ มากกว่าสิ่งอื่นใด ด้วยอายุเพียงแค่สามสิบต้นๆ เขาเดินทางท่องเที่ยว และใช้ชีวิตมาหลายประเทศมาก ฉันแปลกใจไม่น้อยที่เขาเลือกกลับมาอยู่ที่มาร์ติส แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่ไปตลอด แต่ต้องการจะสร้างชุมชนน่ารักๆ ขึ้นในเมืองแห่งนี้ต่างหาก

สรุปได้สั้นๆ ว่าโจวานนี่เป็นสีสันของฟาร์มแห่งนี้นั่นเอง จากตอนแรกที่เบื่อๆ อยากรีบออกจากฟาร์มไปอยู่เมืองริมทะเล ก่อนจะเดินทางต่อฉันยังคิดจะกลับมาทำโปรเจคต์จบที่นี่เลยด้วยซ้ำ

เพราะชีวิตแสนธรรมดาในหมู่บ้านเล็กๆ นามว่ามาร์ติสแห่งนี้ เต็มไปด้วยผู้คนน่ารักๆ ที่คอยต้อนรับและช่วยเหลือกันและกันยังไงล่ะ




แถมยังได้เห็นขบวนพาเหรดชุดพื้นเมืองของหมู่บ้านต่างๆ นั่งรถแวนไปเที่ยวชายทะเลกับเพื่อนอาสาสมัครคนอื่นอีกห้าหกคน และชิมอาหารท้องถิ่นอร่อยๆ มากมาย

แล้วฉันจะกลับมาอีกนะ มาร์ติส

พาตัวเองมาติดเกาะ สาเหตุสั้นๆ ง่ายๆ คือโหยหาทะเล (และอาหารทะเล) มาก


พอรู้ว่ามาจากประเทศไทย หลายคนก็อดถามไม่ได้ ว่าเมืองไทยก็มีทะเลนี่นา ทำไมต้องถ่อมาไกลถึงที่นี่ เลยต้องอธิบายกันสักหน่อย ว่าที่เมืองไทยน่ะ กว่าจะไปถึงทะเลสวยๆ นั้นก็ต้องนั่งรถสิบชั่วโมง แถมตอนนี้อยู่ยุโรป กลับไปเมืองไทยได้ไปทะเลซะไหน ครั้งล่าสุดที่ไปเที่ยวทะเลสวยๆ ของเมืองไทย (ที่ไม่ใช่หัวหิน) ก็เกือบสิบปีได้แล้วมั้ง

เมื่อโอกาสมาถึง เจอตั๋วเครื่องบินราคาถูก เลยไม่รอช้า ตัดสินใจว่าพอปิดเทอมแล้วจะหนีอากาศร้อนอบในเมืองมาตากอากาศริมทะเลที่ซาร์ดีเนีย (Sardinia) ซะเลย

แล้วทำไมถึงเลือกมาทะเลที่นี่ล่ะ? ตอนมาถึงใหม่ๆ ฉันถามคนอิตาเลียนเกือบทุกคนว่าทะเลที่ไหนสวย คำตอบแรกที่ได้ยินคือ Sardegna หรือซาร์ดีเนียเนี่ยแหละ กูเกิ้ลดูรูปสักหน่อย เห็นว่าสวยดี ดูเถื่อนๆ บ้านนอกดี เลยคิดว่าจะไปที่นี่แหละ

ก่อนมาถึงคิดว่าซาร์ดีเนียเป็นเหมือนเกาะพักร้อนตากอากาศ ที่คนมีเงินมาฮอลิเดย์กันในช่วงหน้าร้อน เพราะพอบอกใครว่าจะไปซาร์ดีเนีย ทุกคนก็บอกว่าแพงกันหมด

ฉันมาถึงสนามบินเมือง Alghero ตอนบ่ายๆ จะต่อรถไป Sassari แต่รถเที่ยวต่อไปต้องรออีกประมาณชั่วโมงนึง เลยเดินออกไปหน้าสนามบิน เห็นสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังขึ้นรถ เลยเดินเข้าไปถามว่าไปเมือง Sassari รึเปล่า ขอติดรถไปด้วยได้ไหม แจ๊คพอตโชคดีที่พวกเขาจะไปเมืองเดียวกับฉันพอดี แทนทีจะต้องรอรถบัสอีกชั่วโมงนึง แถมนั่งรถไปอีกชั่วโมงนึง มีคนขับรถไปส่งถึงบ้านโฮส แค่ครึ่งชั่วโมงกว่าก็ถึงแล้ว

ทั้งคู่มีลูกสาวสองคน คนหนึ่งอยู่อิตาลี (คนที่นี่เรียก mainland อิตาลี ว่าอิตาลีนะ เพราะเวลาอยู่ซาร์ดีเนียเนี่ยความรู้สึกจะไม่ค่อยเหมือนกับอยู่อิตาลีเท่าไหร่) ส่วนอีกคนอยู่ลิทูเอเนีย (Lithuania) พวกเขาบอกว่าพอลูกสาวอยู่ไกลบ้าน เวลามีคนมาเที่ยวที่นี่ ก็อยากให้ได้มี first impression ดีๆ อยากปฏิบัติกับชาวต่างชาติที่มาเที่ยว ให้เหมือนกับที่อยากให้เขาต้อนรับลูกสาวของตนในต่างแดนนั่นเอง

เป็น first impression ของซาร์ดีเนียที่น่าประทับใจจริงๆ ส่วนจะเป็นยังไงต่อไปคงต้องรอดูไปเรื่อยๆ ละกัน

หลายคนอาจจะเป็นเหมือนฉัน เห็นเรื่องไกลตัวน่าสนใจกว่าเรื่องใกล้ตัว เขียนเกี่ยวกับเรื่องอาหารของหลายประเทศ หลายเมืองแล้ว แต่ไม่เคยเขียนถึงเมืองที่ตัวเองอยู่เลย อยู่อังกฤษมาเกือบสามปี ไม่เคยเขียนถึงอาหารที่อังกฤษเลยสักครั้ง (แต่จะให้เขียนถึงอาหารและวัฒนธรรมของอังกฤษมันก็ยากนิดนึงอ่ะนะ) ตอนนี้ย้ายมาอยู่ Bologna ที่อิตาลีได้เกือบครึ่งปีแล้ว เลยขอถือโอกาสเขียนถึงเมืองนี้หน่อยละกัน


พอดีโชคดีด้วย ที่เพื่อนชวนไปกินข้าวกลางวันมื้อใหญ่ หรือ sunday lunch ที่บ้านกับครอบครัว โดยที่คุณยายของเธอจะทำพาสต้าไข่เส้นสด แล้ว tortelloni ราวิโอลิแบบหนึ่งที่ขึ้นชื่อในแถบนี้นั่นเอง

Emilia-Romagna เป็นภูมิภาคในตอนกลางๆ ของอิตาลี ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารการกินมาก เพราะเป็นทั้งจุดกำเนิดของแฮมพาร์มา (Parma) พาร์เมซานชีส (Parmigiano Reggiano) น้ำส้มสายชูบัลซามิค (Aceto Balsamico di Modena) และราวิโอลิหน้าตาน่ารักอย่าง tortellini (อันเล็กจิ๋วที่กินกับน้ำซุปเหมือนเกี๊ยว) กับ tortelloni อันใหญ่เหมือนราวิโอลิ สอดไส้ต่างๆ นาๆ ทั้งแฮม ชีส ฟักทอง หรือผักโขม

คนที่มาเที่ยวแถบนี้ เลยเรียกได้ว่าตามมากินนั่นเอง

แถมที่ Bologna ยังมีเจลาโต้รสชาติเยี่ยมอีกด้วยนะ

วันนี้เลยจะพาไปดูว่าชาว Bolognese เขากินอะไรกันยังไง ให้คุณยายของเพื่อนสอนทำพาสต้า (อีกแล้ว แต่อันนี้เป็นพาสต้าของภาคเหนือนะ) ขนมปังทอด และบัลซามิคที่ทำกันในห้องใต้หลังคาของบ้านเพื่อนเนี่ยแหละ


ไปถึงบ้านของยายเพื่อนในชนบทใกล้ๆ เมืองโมเดนา (Modena) แต่เช้า แต่คุณยายแกเริ่มทำทอร์เทลโลนี่ (tortelloni) ไส้ริคอตต้า ผักโชม และชีสพาร์เมซานไปเกือบเสร็จแล้ว แต่แกก็เริ่มทำแป้งให้ดูอีกรอบ โดยสูตรนั้นจำง่ายมาก คือไข่หนึ่งฟองต่อแป้ง 100 กรัมนั่นเอง พอนวดแป้งให้เข้ากันดีแล้ว คุณยายก็สาธิตการรีดแป้งสองวิธี แบบโบราญโดยใช้ไม้นวดแป้งอันยาวกว่าหนึ่งเมตร รีดแป้งจนบางเฉียบ อีกแบบคือใช้เครื่องรีดแป้งสมัยใหม่นั่นเอง





พอรีดแป้งเสร็จแล้วก็ตัดแป้งเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ ขนาดเท่าๆ กัน ตักไส้ใส่ตรงกลางประมาณหนึ่งช้อนชาพูน พับครึ่งให้เป็นสามเหลี่ยม แล้วม้วนเข้าหากัน พันรอบนิ้งโป้ง ออกมากล้ายเป็นเจ้าเกี๊ยวอิตาเลียนหน้าตาน่ารักเนี่ยแหละ

เสร็จจากพาสต้า ก็ชิมบัลซามิคโฮมเมดกันต่อ จูเลีย (Giulia) พาฉันขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคา ซึ่งเป็นที่หมักบัลซามิค เธอบอกว่าที่ต้องทำในห้องใต้หลังคาก็เพราะว่าเจ้าน้ำส้มสายชูเนี่ย มันต้องการอากาศเย็นมากในหน้าหนาว และอากาศร้อนมากในหน้าร้อนนั่นเอง ตัวหัวเชื้อหมักนักตกทอดมาจากปู่ทวดของเธอ เก่าแก่กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ องุ่นที่ใช้หมักนี่ก็มาจากไร่องุ่นของครอบครัวในสวนหลังบ้านเนี่ยแหละ พอเข้าไปในห้องหมัก กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของบัลซามิคก็โชยมาแตะจมูกฉันทันที

คือมันอร่อยมาก กินเปล่าๆ ก็ได้ เอามาราดเจลาโต้ยังอร่อยเลย คิดดูละกัน

จูเลียพาฉันไปเดินชมสวนรอบๆ บ้าน เต็มไปด้วยต้นเชอร์รี่ แอปริคอท พีช และผักต่างๆ มากมาย ก่อนที่เราจะกลับไปด้วยคุณยายทำอาหารในห้องครัวกันต่อ

ย่านนี้มีขนมปังแปลกๆ หลายอย่างเหมือนกัน ทั้งเพียดิน่า (piadina) ที่เหมือน wrap หรือ flatbread ทิเจลล่า (tigella) ขนมปังกลมๆ อันเล็ก ที่เอาไปย่างให้สุกในพิมพ์ที่มีลวดลายเฉพาะตัว เวลากินก็ผ่าครึ่งแล้วใส่ไส้แฮม ชีส ผักย่าง หรือจะกินเป็นของหวานกับริคอตต้าสดและแยมเชอร์รี่ทำเองรสเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดก็ได้


ขนมปังอีกอย่างที่คุณยายทำสำหรับมื้อเที่ยงวันนี้ คือ gnocco fritto หรือขนมปังทอดกรอบนั่นเอง ขนมปังชนิดนี้มีวิธีรีดแป้งเฉพาะตัว ที่พอทอดแล้วแป้งจะพองออกมา วิธีกินก็เหมือนทิเจลล่านั่นแหละ แต่แทนที่จะผ่าครึ่งให้พับครึ่งแทน

เหนียว นุ่ม ไม่อมน้ำมันเหมือนที่คิด


อาหารกลางวันมื้อนี้ เลยเริ่มจาก Tortelloni di Ricotta e Spinaci con Burru e Salvia หรือเจ้าทอร์เทลโลนี่กับเนยและใบเสจนั่นเอง แป้งพาสต้านั้นเหนียวนุ่มกำลังดี อร่อยมากๆ

ต่อด้วยทิเจลล่าและ gnocco fritto กับชีสต่างๆ ผักย่าง และแฮม กับสลัดที่เพิ่งไปตัดมาสดๆ จากสวน เจลาโต้ราดน้ำส้มสายชูบัลซามิคแสนอร่อย (คือฉันตกหลุ่มรักเจ้าบัลซามิคโฮมเมดของบ้านนี้เข้าเต็มเปา มันอร่อยกลมกล่อมจริงๆ นะ)



กินอิ่ม (ไปจนถึงมื้อเย็น) แล้วก็ลงเล่นน้ำในสระว่ายน้ำกลางสวนสักหน่อย ก่อนกลับคุณยายให้พาสต้าเส้นสดที่ทำกันเมื่อเช้ามาถุงใหญ่ บอกว่าถ้าคราวหน้ามาอีกจะลองทำอย่างอื่นให้ชิม ไม่แน่อาจจะเป็นลาซาญญ่า

เจอนักเดินทางจากแดนไกล ที่บ้าอาหารซะขนาดนี้ คุณยายแกเลยตกหลุมรักเลยไงล่ะ

ไว้จะรีบหาโอกาสกลับไปเก็บเชอร์รี่ในสวนมาาทำแยมกับแกอีกเร็วๆ นี้แน่นอน