ไม่รู้ว่านี่จะเป็นปีสุดท้ายที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษรึเปล่า แต่ที่แน่ๆ นี่คือปีสุดท้ายของการเรียนป.ตรี

…ไม่รู้มหาลัยจะให้จบรึเปล่า แต่จ่ายค่าเทอมไปแล้วยังไงก็ต้องจบนะ ไม่จบไม่ได้จ้ะ

หลังจากหนีหายจากลีดส์และประเทศอังกฤษไปเกือบแปดเดือน แถมก่อนไปอิตาลีเมื่อปลายปีที่แล้วยังมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีกับชีวิตที่นี่ อยากจะหนีออกจากเกาะอึมครึมแห่งนี้ให้ได้ พอตรงกลับมาอยู่ที่นี่ และต้องยอมรับความเป็นจริงนี้ ก็ยากไม่ใช่น้อยเลย ยิ่งชีวิตตอนอยู่อิตาลี โดยเฉพาะสามสี่เดือนก่อนกลับมาอังกฤษ เป็นอะไรที่ชิวและพีคสุดๆ เที่ยวทะเล ทำอาหาร ทำเค้ก ใช้ชีวิตแบบ la dolce vita สุดๆ

ยังไม่นับว่านี่มีแฟนอยู่ที่อิตาลีอีกนะ ไม่มีโมเมนต์ไหนที่จะไม่อยากกลับมาอยู่อังกฤษเท่าตอนนี้อีกแล้ว

work

บางทีก็ต้องยอมรับ ว่าชีวิตไม่ได้อย่างที่ฉันต้องการเสมอไป ถ้าฉันเปลี่ยนอย่างอื่นไม่ได้ คงจะต้องเปลี่ยนมุมมองของตัวเอง

ในความเซ็ง (ที่ต้องกลับมาอยู่ประเทศอึมครึม) ของฉัน ก็ยังมีโอกาสดีๆ ที่รอคอยมานานผ่านเข้ามา ฉันลองสมัครงานเล่นๆ ไปสองสามแห่ง ไม่ได้คิดจะหางานจริงจัง สมัครร้านขนมปังที่เคยไปเป็นอาสาสมัครตั้งแต่ปีแรกที่มาอยู่อังกฤษไปแล้วเขาก็ไม่รับ (เพราะรู้ว่าอีนี้หนีเที่ยวบ่อยล่ะมั้ง) ในใจก็คิดว่าจบละ เทอมสองเมื่อไหร่จะหนีออกจากอังกฤษ ไปทำโปรเจคต์อยู่ต่างประเทศให้เร็วที่สุดเลย


แต่ไปไงมาไงไม่รู้ มาได้งานที่ไวน์บาร์ไฮโซในเมืองเฉยเลย ตอนส่งใบสมัครไปนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเปิดรับตำแหน่งไหนบ้าง รู้แต่ว่าที่ร้านขายชอคโกแลตยี่ห้อโปรด ก็เลยลองสมัครดู ที่นั้นเอง

ที่สำคัญคืองานที่ได้นั้นไม่ใช่งานเด็กเสิร์ฟหรือแคชเชียร์ แต่เขาจะจ้างเราไปทำขนม!

ตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดมากเลยไงล่ะ


ร้าน Friends of Ham ที่ฉันทำงานอยู่นั้นมีทั้งหมดสามสาขา สองสาขาเป็นออกแนวผับไฮโซ ตอนกลางวันมีเสิร์ฟชากาแฟและเค้ก มีเบียร์ ไวน์ บรันช์ และแฮมกับชีสบอร์ดคัดสรรคุณภาพดี ส่วนอีกสาขานึงเป็นไวน์บาร์ที่เสิร์ฟดินเนอร์จานเล็กๆ สไตล์ฟิวชั่น (พูดง่ายๆ คือราคาแพงนั่นเอง) โดยใช้เข้าไปอบขนมเค้กในห้องครัวของไวน์บาร์เนี่ยแหละ ร้านนี่ไม่เคยจ้างใครมาทำขนมแบบนี้มาก่อน ฉันเลยไม่รู้สึกกดดันเท่าไหร่นัก (เพราะที่จริงและทุกวันนี้ก็ยังถามตัวเองอยู่ว่านี่เขาจ้างฉันไปทำขนมได้ยังไง ไว้ใจกันมากกว่าฉันไว้ใจตัวเองอีกนะเนี่ย) ไม่มีกรอบตายตัวว่าต้องทำอะไร ฉันอยากทำอะไรก็ทำได้เลย ทดลองกันไปเรื่อยๆ เพราะทางร้านเองก็ไม่แน่ใจว่าอะไรขายดี อะไรขายไม่ดี

แคลร์กับคิทช์ เจ้าของร้าน บอกว่าขอแค่สวย แปลก อร่อย เท่านั้นเอง

ฟังดูเหมือนจะเป็นโจทย์ที่ง่าย แต่ก็ไม่ง่ายเลยนะจ๊ะ



เป็นงานที่ท้าทายพอสมควร เพราะฉันต้องคิดเองว่าจะอบขนมอะไร เช็คสต็อคส่วนผสม และสั่งส่วนผสมที่ต้องการจากระบบออนไลน์เองด้วย วันแรกที่ไปทำก็ช็อคเล็กน้อย ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าหลายอย่าง มีท้อเหมือนกัน แต่ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม พอกลับไปอีก เริ่มชินแล้ว ก็ง่ายขึ้นบ้าง

ค่อยๆ เปลี่ยนจากชีวิตนักเรียนไปทำงานอย่างช้าๆ พอเรียนจบแล้วจะได้ไม่ช็อคเนอะ

บ่นบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่จะว่าไปแล้วนี่เป็นเหมือนงานในฝันของฉันเลยนะ จากตอนแรกที่วางแผนไว้ว่าจบเทอมแรกแล้วจะรีบหนีออกไปเที่ยวและทำโปรเจคต์เกี่ยวกับการท่องเที่ยวในยุโรป ก็มีงานนี้เนี่ยแหละที่มาคิดทบทวนดูใหม่ จริงอยู่ว่าการทำงานมันต้องแลกด้วยอิสระหลายๆ อย่าง (โดยเฉพาะอิสระที่จะไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากไป) แต่มันก็เป็นโอกาสการเรียนรู้และได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ไม่ได้หามาได้ง่ายๆ (แถมได้เลินเดือน)

คิดซะว่าเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้ยอมอดทนเพื่ออนาคตของตัวเองหน่อยละกัน ได้อย่างเสียอย่างเป็นเรื่องธรรมดาเนอะ จะได้อย่างที่ชอบทุกอย่างชีวิตคงจะราบรื่นเกินไป


life

ชีวิตสบายดี ขึ้นบ้างลงบ้างเป็นเรื่องปกติ

ช่วงหลังๆ นี้สนใจเรื่องจิตวิทยาเป็นพิเศษ เริ่มมาจากความแตกต่างทางวัฒนธรรมของฉันกับแฟน หลายครั้งเจอคำถาม หรือคอมเม้นต์เกี่ยวกับเรื่องที่เราทำประจำ หรือเราเป็นอย่างนี้ของเราอยู่แล้วจนเป็นเรื่องปรกติ แต่สำหรับแฟนมันแปลก เช่นการไม่ค่อยพูดตรงๆ คืออะไร รู้สึกยังไงจะไม่ค่อยบอก คือลึกๆ แล้วเป็นคนขี้อายนั่นเอง

มีเรื่องเล็กน้อยอีกเยอะมาก ถัดจากแฟนคือได้มาเจอผู้ชายคนนึง เป็น couchsurfer ที่เราไปพักอยู่ด้วยที่ซิซิลี แล้วคุยกันถูกคอมากจนกลายมาเป็นเพื่อนกัน เขาเป็นคนที่ถามคำถามแบบตรงมาก และชอบพฤติกรรมของคนอื่น คำถามหลายข้อที่โดนถาม เป็นอะไรที่ฉันคิดไม่ถึง ทำให้ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ให้ไปตกตะกอนความคิดกันต่อ อัลเฟรโด้ (Alfredo) เพื่อนคนนี้แนะนำให้ฉันไปอ่านหนังสือสองเล่ม คือ 7 Habits of Highly Effective People และ The Road Less Travelled เล่มแรกนั้นยังอ่านไม่จบ แต่เล่มที่สองจบแล้วเรียกได้ว่าเปลี่ยนความคิดฉันไปเยอะมาก ทำให้ฉันเข้าใจตัวเองดีขึ้นเยอะ แต่ในขณะเดียวกันก็ได้เห็นว่าพฤติกรรม ความคิด ลักษณะนิสัยของคนเรานั้นซับซ้อนกว่าที่คิดเยอะเลยทีเดียว

ทำไมฉันถึงเป็นคนไม่กล้าเสี่ยงและกลัวความผิดพลาดขนาดนี้? หลายคั้งที่ไม่ยอมลองอะไรใหม่ๆ ไม่ค่อยชอบทดลองของแปลก เพราะกลัวพลาด เลยมักจะเลือกทำในสิ่งที่มั่นใจว่าจะไม่พลาดมากกว่า (อันนี้รวมไปถึงการเลือกรสเจลาโต้ด้วยนะ ฮ่าๆ)

หรือการที่ฉันกลัวการผูกมัด อย่างเรื่องมีแฟนหรือทำงานนี่เห็นได้ชัดเลย เพราะลึกๆ ข้างในค่อยข้างอ่อนแอ เลยสร้างกำแพงหนาขึ้นมาปกป้องตัวเองไว้หลายชั้นมาก

ใครสนใจลองไปหาอ่านกันได้นะ ตอนนี้เจอใครก็ชวนคุยแต่เรื่องนี้ และแนะนำให้ไปอ่านหนังสือเล่มนี้กันทุกคนเลย

นี่เป็นสองเรื่องหลักๆ ในชีวิตของฉันในตอนนี้ ทำเค้กกับเรื่องทางจิต (ใจ) นอกนั้นก็เรื่อยเปื่อยไปวันๆ ทำงานมหาลัยส่งให้ผ่าน เรียนให้จบ แล้วชีวิตต่อไปจะเป็นยังไงก็ค่อยมาดูกันอีกที

step by step ละกันนะ

อยู่อังกฤษมาจะปีครึ่งแล้ว เรียนๆ เล่นๆ ทำกิจกรรมเยอะมาก เที่ยวบ้างเล็กน้อยให้พอหายอยาก พบเจอผู้คนเยอะมาก ทั้งดี ทั้งไม่ค่อยโอ ร้องไห้ หัวเราะ นอนป่วย ตกรถไฟ ก็เคยมาหมดแล้ว


อย่าฝืน อันนี้รู้สึกได้ตั้งแต่ตอนอยู่เยอรมัน ตามอารมณ์เด็กวัยรุ่น เพิ่งเข้าไนท์คลับแบบถูกกฎหมายได้ใหม่ๆ เด็กปีหนึ่งที่อังกฤษก็เหมือนกัน เพิ่งจากบ้านออกมาอยู่คนเดียว เข้าเมืองใหญ่ เจอเพิ่งใหม่ อยากเข้าสังคม อยากรู้รสชีวิตอิสระที่ไม่มีพ่อแม่คอยคุม กินวอดก้า เหล้าเบียร์อื่นๆ กันจนเมา แล้วจ่ายเงินค่าเข้าไนท์คลับเผื่อไปเต้น เพลงก็ไม่เพราะ บรรยากาศก็แออัด ของแบบนี้ลองได้ แต่ไม่ฝืน ถ้าลองแล้วไม่ชอบ รู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวเรา ก็ไม่ทำ ถึงเพื่อนๆ ส่วนใหญ่จะทำกัน ฉันก็ปล่อยเขาไป หาอย่างอื่นทำ หาเพื่อนที่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน ทำอะไรเหมือนๆ กันสบายใจกว่าเยอะ เดี๋ยวนี้ถ้าจะให้ไปปาร์ตี้ เข้าคลับนี่เซย์โนทันที รู้สึกเหมือนไปทรมานตัวเอง ทั้งเสียเวลาและเสียเงิน แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่สังสรรกับคนอื่น แค่หาอีเวนท์ที่มันเหมาะกับตัวเราเท่านั้นเอง

หัดอยู่คนเดียว สืบเนื่องมาจากข้อแรก หลายครั้งรู้สึกเลยว่าอยู่คนเดียว ถึงจะเหงา แต่รู้สึกดี รู้สึกสบายใจกว่าเยอะ ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องเสแสร้ง การอยู่คนเดียวนี่ฉันว่าเป็นเป็นความสามารถอย่างหนึ่งเลยนะ เรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวให้มีความสุขดีกว่าอยู่กับผู้คนมากมายแล้วต้องแสร้งยิ้มตลอดเวลา

ทำกิจกรรม แต่จะให้อยู่คนเดียวตลอดไปก็ไม่ได้ คนเราก็ต้องมีเพื่อน สำหรับฉันได้เพื่อนมากที่สุดจากการทำกิจกรรม เพราะคนที่ชอบทำอะไรเหมือนๆ กัน หรือมีงานอดิเรดเหมือนกัน มีโอกาสที่จะมีนิสัยคล้ายๆ กันมากกว่า คนที่รักษาสุขภาพก็คงจะไม่ชวนกันไปกิน junk food หรอกจริงไหม ฉันเข้าชมรมเกี่ยวกับ sustainably and ethical life style (พวกใช้ชีวิตแบบพอเพียง พึ่งตนเอง รักษาสุขภาพและสิ่งแวดล้อม) ก็เจอหลายๆ คนที่ชอบฟังดนตรีสด (แทนที่จะไปไนต์เอ้าท์ในคลับ) ทำอาหารมังสวิรัต เล่ยโยคะ นั่งสมาธิ คนพวกนี้ส่วนมาก open mind มากๆ ด้วย (ฉันเจอคนอังกฤษหลายคนที่ไม่ค่อยเปิดรับอะไรใหม่ๆ เลย) เลยเข้ากันได้ดีกว่า เวลาสังสรรกันแทนที่จะกินเหล้ากินเบียร์จนเมาไม่รู้เรื่อง ก็หันมากินข้าวเย็นด้วยกัน นั่งคุยกัน จิบเบียร์จิบเหล้าที่หมักเองจากผลไม้ อารมณ์มันต่างกันเยอะเลยนะ

ไปเป็นอาสาสมัคร คือได้รู้จักคนเยอะ ได้ประสบการณ์ พอมีประสบการณ์ก็ได้งานทำ อย่างฉันไปเป็นอาสาสมัครทำขนมปังที่เบเกอรี่ พวก baker ทั้งหลายสนใจเรื่องอาหาร เราอยากได้อะไร อยากทำอะไรก็ปรึกษาได้ พอไปสมัครงานกับเบเกอรี่ที่อื่น เขาเห็นว่าเรามีประสบการณ์และชอบด้านนี้จริงๆ (ไม่งั้นจะไปทำงานให้เขาฟรีๆ ไหมละ) ก็ได้งานทำ ไม่ว่าจะทำอะไรฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ connection นะ

ไปจ่ายตลาดกับเพื่อน ประหยัดไปเยอะมากกกกกก คือที่ตลาดมีซื้อครบ £5 ลด 10% เราก็ไปจ่ายตลาดกับเพื่อนที่อยู่บ้านด้วยกัน ได้ผักผลไม้สำหรับทั้งอาทิตย์มาในราคา £3-4 เท่านั้น คือถูกได้อีก รวมๆ แล้วทั้งอาทิตย์ ถ้าทำกับข้าวกินเองนี่ £15 คือเหลือเฟือเลยล่ะ

ทำกับข้าวกินเองที่บ้าน อย่างที่บอกไปข้อก่อนหน้านี้ว่าอาทิตย์นึง £15 อยู่ได้สบายๆ แต่ถ้าออกไปกินข้าวข้างนอกละก็ ต้องมีอย่างต่ำ £5 ต่อมื้อ แต่ถ้าจะกินแบบเป็น meal เลย ต้องสัก £10 แถมนั่งร้านอาหารยังต้องมีทิปอีก

เอาสิ่งที่ชอบมาใส่ในงานที่ต้องทำ ทุกวันนี้มีความสุขกับการไปมหาลัย มีความสุขกับทุกโปรเจ็คต์ที่ทำ แม้ตอนเริ่มต้นโปรเจ็คต์จะปวดหัว คิดไม่ออก รู้สึกสับสนบ้าง แต่พอรู้ว่าจะทำอะไรแล้ว พอถึงเวลาลงมาทำ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็มีความสุขที่ได้ทำ อย่างตอนทำโปรเจ็คต์เซรามิคนี่เหนื่อยมาก เข้าห้องเวิร์คช้อปทั้งวัน พักกินข้าวครึ่งชั่วโมง แต่ทำไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข สนุก และตื่นเต้น (แม้จะแอบเครียดบ้างเล็กน้อยเพราะกลัวไม่ทันเดดไลน์) อย่างฉันชอบอาหารกับวัฒนธรรมก็ทำโปรเจ็คต์เกี่ยวกับเรื่องที่ชอบ ไม่รู้สึกเหมือนไปเรียน ไม่รู้สึกเสียเวลา ไม่กลับบ้านไปบ่นให้ใครรำคาญ เพราะทำสิ่งชอบจะเหนื่อยแค่ไหนก็มีความสุข

ถาม สงสัยอะไรให้ถาม อย่าหยุดถาม อยากทำอะไรให้ถาม ขอคำปรึกษา เพราะหลายครั้งคำตอบที่ได้กลับมามันเกินความคาดหมายไปเยอะ

อย่าหยุดอยู่กับที่จนกว่าจะเจอสิ่งที่ชอบ เพราะพอเจอสิ่งที่ชอบแล้วงานที่ทำจะกลายเป็นเรื่องสนุก เราจะทำเพราะอยากทำและมีความสุขกับมันจริงๆ เวลางานเยอะก็ไม่เครียด (เท่าไหร่) อย่างตอนที่ฉันทำโปรเจคต์เซรามิก คืองานเยอะมาก ทำเซรามิกงานจะออกมาเป็นไงไม่รู้ กว่าจะรู้ก็ปาเข้าไปสองอาทิตย์ ถ้าเสียทำไม่ก็ไม่ทันเดดไลน์ ช่วงนั้นอยู่ในเวิร์คช้อป นั่งปั้นทั้งวัน พักกินข้าวครึ่งชั่วโมง ทำแบบนี้อยู่สามวัน เหนื่อยมันเหนื่อย (คือนั่งท่าเดิมนาน ปวดหลังเลย) แต่ก็ยังมีความสุขกับสิ่งที่ทำ กายน่ะเหนื่อย แต่ใจยังตื่นเต้น อยากกลับไปทำให้เสร็จ อยากเห็นผลงานของตัวเอง ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ฉันชอบจริงๆ แค่สามวันงานคงไม่เสร็จ และตลอดเวลาที่ทำคงได้แต่คิดว่าอยากทำให้เสร็จเร็วๆ มันจะได้ขีดมันออกจากแพลนเนอร์สักที

เพราะเมื่อตอนที่ย้ายมาอยู่อังกฤษใหม่ๆ ปีที่แล้ว เข้ากับเพื่อนในมหาลัยและที่หอไม่ค่อยได้

ฉันลองทำกิจกรรมมันซะทุกอย่าง ตั้งแต่เวิร์คช้อปซูชิของชมรมมังสวิรัติ ดูหนังพร้อมกับกินบุฟเฟต์ฟรีกับชมรมวีแกนในเมือง ชมรมเต้นรำ เต้นซัลซ่า และไปเยี่ยมชมเบเกอรี่กับชมรม Green Action
นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นใน Leeds

ที่ได้ไปทำวิดีโอเกี่ยวกับการทำขนมปัง รวมถึงไปเป็นอาสาสมัครทำขนมปัง sourdough กับเบเกอรี่ที่นี่ ก็มีจุดเริ่มต้นมาจาก Green Action เนี่ยแหละ

Green Action คืออะไร?

พูดถึงเรื่องอยู่หอที่อังกฤษไปเมื่อโพสที่แล้ว คราวนี้เลยจะมาเล่าให้ฟังแบบละเอียดสักหน่อย ว่าชีวิตเด็กหอที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง

หอที่นี่ แตกต่างจากหอที่ไทยยังไง?

ต่างกันลิบลับ

แล้วแต่เมืองและมหาลัยที่อยู่ หอที่นี่มีทั้งหอใน (on campus) และหอนอก หอแบบรวมอาหารสามมื้อ (แพงมาก) และหอแบบ self-catered หรือทำอาหารกินเอง แต่สิ่งที่หอทุกอย่างจะมีเหมือนกันคือ

กลับมาที่อังกฤษอีกครั้ง เมืองเดิม มหาลัยเดิม แต่ที่อยู่ใหม่

ปีนี้ไม่ได้อยู่หอแล้วนะ ปีนี้เช่าบ้านอยู่!

ตอนที่สาม ตอนสุดท้ายแล้วสำหรับปี (การศึกษา) นี้ กับการทำ final project ของฉัน

final project คือ โปรเจคต์ที่ต้องคิดเองทุกอย่าง ตั้งแต่หัวข้อว่าจะทำเกี่ยวกับอะไร ไปจนถึงผลงานจะออกมาเป็นอย่างไร เรียกได้ว่าเปิดกว้างสุดๆ อยากทำอะไรทำ ให้โอกาสเราเต็มที่เลยทีเดียว

เนื่องจากเป็นโปรเจคต์ที่ใช้เวลาทำนานพอสมควร (ประมาณ 10 สัปดาห์) ติวเตอร์เลยย้ำนักย้ำหนา ว่าให้ทำเกี่ยวกับเรื่องที่เราสนใจจริงๆ และจะไม่เบื่อง่ายๆ ฉันเลยเริ่มต้นโปรเจคต์จากการนั่งลิสต์ขึ้นมาก่อนว่าสิ่งที่ฉันสนใจมากขนาดนั้นน่ะ มีอะไรบ้าง

ที่จริงลิสต์ออกมาได้ยาวเหยียด ตั้งแต่เรื่องซีเรียสระดับโลก (ภาวะโลกร้อนและการใช้ชีวิตแบบพอเพียง/eco living) ไปจนถึงหัวข้อใกล้ตัวปัญญาอ่อน (อิซิลลี่กับตัวเล็ก แมวที่บ้าน) แต่เอาหลักๆ แล้วมีอยู่ 2 สิ่งที่เป็น ultimate passion สุดๆ นั่นก็คือ

1. กิน
2. เที่ยว

ชีวิตมันมีแค่เนี้ยแหละเนอะ


สุดท้ายเลือกทำเรื่องอาหาร เพราะมันใกล้ตัวดี (แถมยังเป็นการต่อยอดมาจากโปรเจคต์สองอันก่อน ที่ทำเรื่องอาหารมาแล้วด้วย) ทำไปกินไปไม่มีวันเบื่อ แต่เรื่องอาหารก็ยังคงเป็นประเด็นที่กว้างสุดๆ และมีอะไรหลายๆ อย่างที่ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง เช่น...

เคยสงสัยบ้างไหม ว่าแต่ละวันมีอาหาร 'หมดอายุ' ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเไม่สามารถขายได้มากแค่ไหน?
แล้วอาหารเหล่านั้นไปไหนหมด?
อาหารที่เหลือจากร้านอาหารล่ะ?
ทิ้งขยะงั้นหรือ?
จริงๆ แล้วอาหารที่ 'หมดอายุ' แล้วคืออาหารที่กินไม่ได้แล้วรึเปล่า?

การโยนอาหารเหล่านั้นทิ้งถังขยะเป็นการกระทำที่มีเหตุผลหรือไม่ บนโลกที่คนเป็นล้านคนมีฐานะยากจน มีอาหารไม่พอกิน อาหารกว่าหนึ่งในสามบนโลกใบนี้ถูกโยนทิ้งถังขยะ—ผักและผลไม้มากมายถูกโยนทิ้งตั้งแต่ยังไม่ได้วางขาย เพราะไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของซุปเปอร์มาร์เก็ต

หลังจากที่อดัม เชฟจากลีดส์ได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่ออสเตรเลียเป็นเวลาเกือบปี เขาเริ่มตระหนักถึงปัญหาของอาหารที่ถูกทิ้งแล้วเริ่มอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยแก้ปัญหานี้ เมื่อกลับมาที่ลีดส์อีกครั้ง เขาร่วมกับแซมและคอเนอร์—นักเรียนมหาลัยอีกสองคนเลยช่วยกันระดมทุนจัดตั้ง The Real Junk Food Project ขึ้นเมื่อปลายปี 2013