หลายคนอาจจะเป็นเหมือนฉัน เห็นเรื่องไกลตัวน่าสนใจกว่าเรื่องใกล้ตัว เขียนเกี่ยวกับเรื่องอาหารของหลายประเทศ หลายเมืองแล้ว แต่ไม่เคยเขียนถึงเมืองที่ตัวเองอยู่เลย อยู่อังกฤษมาเกือบสามปี ไม่เคยเขียนถึงอาหารที่อังกฤษเลยสักครั้ง (แต่จะให้เขียนถึงอาหารและวัฒนธรรมของอังกฤษมันก็ยากนิดนึงอ่ะนะ) ตอนนี้ย้ายมาอยู่ Bologna ที่อิตาลีได้เกือบครึ่งปีแล้ว เลยขอถือโอกาสเขียนถึงเมืองนี้หน่อยละกัน


พอดีโชคดีด้วย ที่เพื่อนชวนไปกินข้าวกลางวันมื้อใหญ่ หรือ sunday lunch ที่บ้านกับครอบครัว โดยที่คุณยายของเธอจะทำพาสต้าไข่เส้นสด แล้ว tortelloni ราวิโอลิแบบหนึ่งที่ขึ้นชื่อในแถบนี้นั่นเอง

Emilia-Romagna เป็นภูมิภาคในตอนกลางๆ ของอิตาลี ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารการกินมาก เพราะเป็นทั้งจุดกำเนิดของแฮมพาร์มา (Parma) พาร์เมซานชีส (Parmigiano Reggiano) น้ำส้มสายชูบัลซามิค (Aceto Balsamico di Modena) และราวิโอลิหน้าตาน่ารักอย่าง tortellini (อันเล็กจิ๋วที่กินกับน้ำซุปเหมือนเกี๊ยว) กับ tortelloni อันใหญ่เหมือนราวิโอลิ สอดไส้ต่างๆ นาๆ ทั้งแฮม ชีส ฟักทอง หรือผักโขม

คนที่มาเที่ยวแถบนี้ เลยเรียกได้ว่าตามมากินนั่นเอง

แถมที่ Bologna ยังมีเจลาโต้รสชาติเยี่ยมอีกด้วยนะ

วันนี้เลยจะพาไปดูว่าชาว Bolognese เขากินอะไรกันยังไง ให้คุณยายของเพื่อนสอนทำพาสต้า (อีกแล้ว แต่อันนี้เป็นพาสต้าของภาคเหนือนะ) ขนมปังทอด และบัลซามิคที่ทำกันในห้องใต้หลังคาของบ้านเพื่อนเนี่ยแหละ


ไปถึงบ้านของยายเพื่อนในชนบทใกล้ๆ เมืองโมเดนา (Modena) แต่เช้า แต่คุณยายแกเริ่มทำทอร์เทลโลนี่ (tortelloni) ไส้ริคอตต้า ผักโชม และชีสพาร์เมซานไปเกือบเสร็จแล้ว แต่แกก็เริ่มทำแป้งให้ดูอีกรอบ โดยสูตรนั้นจำง่ายมาก คือไข่หนึ่งฟองต่อแป้ง 100 กรัมนั่นเอง พอนวดแป้งให้เข้ากันดีแล้ว คุณยายก็สาธิตการรีดแป้งสองวิธี แบบโบราญโดยใช้ไม้นวดแป้งอันยาวกว่าหนึ่งเมตร รีดแป้งจนบางเฉียบ อีกแบบคือใช้เครื่องรีดแป้งสมัยใหม่นั่นเอง





พอรีดแป้งเสร็จแล้วก็ตัดแป้งเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ ขนาดเท่าๆ กัน ตักไส้ใส่ตรงกลางประมาณหนึ่งช้อนชาพูน พับครึ่งให้เป็นสามเหลี่ยม แล้วม้วนเข้าหากัน พันรอบนิ้งโป้ง ออกมากล้ายเป็นเจ้าเกี๊ยวอิตาเลียนหน้าตาน่ารักเนี่ยแหละ

เสร็จจากพาสต้า ก็ชิมบัลซามิคโฮมเมดกันต่อ จูเลีย (Giulia) พาฉันขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคา ซึ่งเป็นที่หมักบัลซามิค เธอบอกว่าที่ต้องทำในห้องใต้หลังคาก็เพราะว่าเจ้าน้ำส้มสายชูเนี่ย มันต้องการอากาศเย็นมากในหน้าหนาว และอากาศร้อนมากในหน้าร้อนนั่นเอง ตัวหัวเชื้อหมักนักตกทอดมาจากปู่ทวดของเธอ เก่าแก่กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ องุ่นที่ใช้หมักนี่ก็มาจากไร่องุ่นของครอบครัวในสวนหลังบ้านเนี่ยแหละ พอเข้าไปในห้องหมัก กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของบัลซามิคก็โชยมาแตะจมูกฉันทันที

คือมันอร่อยมาก กินเปล่าๆ ก็ได้ เอามาราดเจลาโต้ยังอร่อยเลย คิดดูละกัน

จูเลียพาฉันไปเดินชมสวนรอบๆ บ้าน เต็มไปด้วยต้นเชอร์รี่ แอปริคอท พีช และผักต่างๆ มากมาย ก่อนที่เราจะกลับไปด้วยคุณยายทำอาหารในห้องครัวกันต่อ

ย่านนี้มีขนมปังแปลกๆ หลายอย่างเหมือนกัน ทั้งเพียดิน่า (piadina) ที่เหมือน wrap หรือ flatbread ทิเจลล่า (tigella) ขนมปังกลมๆ อันเล็ก ที่เอาไปย่างให้สุกในพิมพ์ที่มีลวดลายเฉพาะตัว เวลากินก็ผ่าครึ่งแล้วใส่ไส้แฮม ชีส ผักย่าง หรือจะกินเป็นของหวานกับริคอตต้าสดและแยมเชอร์รี่ทำเองรสเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดก็ได้


ขนมปังอีกอย่างที่คุณยายทำสำหรับมื้อเที่ยงวันนี้ คือ gnocco fritto หรือขนมปังทอดกรอบนั่นเอง ขนมปังชนิดนี้มีวิธีรีดแป้งเฉพาะตัว ที่พอทอดแล้วแป้งจะพองออกมา วิธีกินก็เหมือนทิเจลล่านั่นแหละ แต่แทนที่จะผ่าครึ่งให้พับครึ่งแทน

เหนียว นุ่ม ไม่อมน้ำมันเหมือนที่คิด


อาหารกลางวันมื้อนี้ เลยเริ่มจาก Tortelloni di Ricotta e Spinaci con Burru e Salvia หรือเจ้าทอร์เทลโลนี่กับเนยและใบเสจนั่นเอง แป้งพาสต้านั้นเหนียวนุ่มกำลังดี อร่อยมากๆ

ต่อด้วยทิเจลล่าและ gnocco fritto กับชีสต่างๆ ผักย่าง และแฮม กับสลัดที่เพิ่งไปตัดมาสดๆ จากสวน เจลาโต้ราดน้ำส้มสายชูบัลซามิคแสนอร่อย (คือฉันตกหลุ่มรักเจ้าบัลซามิคโฮมเมดของบ้านนี้เข้าเต็มเปา มันอร่อยกลมกล่อมจริงๆ นะ)



กินอิ่ม (ไปจนถึงมื้อเย็น) แล้วก็ลงเล่นน้ำในสระว่ายน้ำกลางสวนสักหน่อย ก่อนกลับคุณยายให้พาสต้าเส้นสดที่ทำกันเมื่อเช้ามาถุงใหญ่ บอกว่าถ้าคราวหน้ามาอีกจะลองทำอย่างอื่นให้ชิม ไม่แน่อาจจะเป็นลาซาญญ่า

เจอนักเดินทางจากแดนไกล ที่บ้าอาหารซะขนาดนี้ คุณยายแกเลยตกหลุมรักเลยไงล่ะ

ไว้จะรีบหาโอกาสกลับไปเก็บเชอร์รี่ในสวนมาาทำแยมกับแกอีกเร็วๆ นี้แน่นอน

ฉันตกหลุมรักสถานที่แห่งนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น


อาจจะเป็นเพราะว่าวันนั้นอากาศดี แดดจ้า ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส และเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับเฟเดอริก้า (Federica) แล้วก็เป็นเธอนั่นเองที่ทำให้ฉนได้รู้จักกับคาเฟ่เล็กๆ กลางเรือนกระจกแห่งนี้ เรามาเจอกันที่นี่เพื่อเรียนภาษาอิตาเลียนด้วยกันสามวันติด นอกจาก Cafe Vetro จะกลายมาเป็นสถานที่โปรดของฉันแล้ว เฟเดอริก้าก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของฉันภายในเวลาอันรวดเร็ว



Le Serre ในภาษาอิตาเลียน แปลว่าเรือนกระจก หรือ green houses โดยเป็นพื้นที่ในส่วนสาธารณะขนาดใหญ่ของ Bologna หรือ Giardini Magherita ซึ่งเคยถูกปล่อยให้ทิ้งร้าง ตอนนี้มันถูกเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่สำหรับชุมชน (หรือคอนเซ็ปต์ที่เรียกว่า reclaimed public space นั่นเอง) มีทั้งคาเฟ่ที่เสิร์ฟอาหารออร์แกนิค หรือ Vetro, Co-Working space, community garden, กิจกรรมเพื่อการศึกษาสำหรับเด็กเล็ก และพื้นที่จัดกิจกรรมคอนเสิร์ตต่างๆ ในช่วงหน้าร้อน



ฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ กลางเดินกุมภาพันธ์ อากาศเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ Vetro กลายเป็นสถานที่โปรดของฉันและเฟเดอริก้า ที่นัดเจอกันเกือบทุกครั้งที่ว่าง (และแดดออก) นั่งโต๊ะไม้ด้านนอก รายล้อมไปด้วยต้นไม้และแสงแดดอุ่นๆ สั่ง espresso มากินคนละช็อตแล้วก็เริ่มเรียนภาษากันไป กาแฟที่นี่ราคาไม่แพงเลย (cappucino แค่ 1.2 ยูเอง) ส่วนอาหารนั้น แม้จะราคาสูงหน่อย แต่คุณภาพดีมาก เพราะทุกอย่างปลอดสารพิษ มีเมนูมังสวิรัตให้เลือกมากมาย แต่ปกติแล้วเราก็สั่งกาแฟกันคนละแก้วสองแก้วแล้วก็นั่งยาวทั้งวันนั่นแหละ โต๊ะที่นี่ตัวใหญ่ เหมาะสำหรับนั่งทำงานสุดๆ

แถมยังมีไวไฟฟรีของเมือง Bologna อยู่ทั่วทั้งสวนอีกด้วยนะ



แอบกระซิบนิดนึงว่ามัฟฟินบัควีตของที่นี่อร่อยมาก

ใช้ชีวิตในอิตาลีเป็นยังไงบ้าง?

อย่างแรกคือ อิตาลีไม่ได้ถูกไปกว่าอังกฤษเลยนะ เผลอๆ จะแพงกว่าด้วยซ้ำ ค่าเช่าบ้านแพง (และหาบ้านยากมาก) ผักสดและผลไม้ก็ดูเหมือนจะแพงกว่า แต่เรื่องคุณภาพและรสชาตินั้นไม่ต้องพูดถึงเลย ที่นี่มะเขือเทศหวาน ฟักทองหวานมาก มะเขือม่วงมีให้เลือกหลากหลายรูปทรง เช่นเดียวกันกับซุกินี่ บรอคโคลี่ และผักสลัด แป้งสำหรับทำขนมก็มีให้เลือกเยอะมาก ตั้งแต่แป้งสาลี แป้งข้าวบาร์ลีย์ แป้งชิคพี (ที่นี่ชิคพีมีสองสีนะ สีเหลืองธรรมดากับสีดำ) ไปจนถึงแป้งเกาลัดราคาแพงที่รสชาติดีมาก

คืออยู่ที่นี่กินดีอ่ะ

แล้วไปซื้อของที่ไหนดีล่ะ?

ซุปเปอร์มาร์เก็ตธรรมดาๆ ก็มีอยู่ทั่วไป ที่ดูแล้วจะราคาถูกกว่าเพื่อน และมีของให้เลือกหลากหลาย คือ Conad และ Coop (อโวคาโดที่สุกได้ที่หาซื้อยากมาก และแพงด้วย ที่ผ่านมานี่เพิ่งเห็นแต่ที่ Conad) โดยทั้งสองเจ้านี้มีแบรนด์เป็นของตัวเอง มีไลน์อาหารปลอดสารและของคุณภาพชั้นเยี่ยม อย่างน้ำมันมะกอก DOP จากภูมิภาคต่างๆ ของอิตาลี


แต่ฉันไม่ชอบเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ต อย่างไรก็ตาม ที่ Bologna นั้นมีซุปเปอร์ที่เน้นขายผักผลไม้คุณภาพดี เน้นว่ามาจากในท้องถิ่น หรืออิตาลี อย่าง Verdura ซึ่งดูไฮโซขึ้นมาหน่อย แต่ราคาไม่ได้แพงไปกว่าซุปเปอร์ทั่วไปมากนัก ผักผลไม้บางอย่างถูกกว่าด้วยซ้ำ

ตลาดใหญ่ๆ ที่นี่มีอยู่สองแห่ง ที่แรกอยู่ใจกลางเมืองเลย ใกล้ๆ กับ Piazza Maggiore แถวนั้นมีทั้งร้านขายปลา ผัก ผลไม้ ชีส แฮม ครบทุกอย่าง อีกเป็น covered market ชื่อว่า Mercato delle Erbe (herb market) ที่นี่มีขายทุกอย่างเช่นกัน แถมมีร้านอาหารแนวสตรีทฟู้ด และมีโต๊ะให้นั่งกินด้วย อารมณ์คล้ายๆ แคนทีนเลย


ที่ดีที่สุดคงหนีไม่พ้นตลาดสไตล์ farmer’s market ที่เรียกว่า Campi Aperti ซึ่งฟาร์มจากรอบๆ เมืองเอาของมาขายกันเองเลย มีทั้งชีส ไวน์ ผัก ผลไม้ ขนมปัง ของกินเล่น แป้งสำหรับทำขนม น้ำผึ้ง น้ำมันสกัดจากสมุนไพร และอื่นๆ อีกมากมาย แม้ว่าชีสที่นี่จะราคาค่อนข้างสูง แต่ผักผลไม้นั้นราคาไม่ต่างจากซุปเปอร์เท่าไหร่นัก (เผลอๆ ถูกกว่าด้วยซ้ำ แถมยัง local and organic อีกต่างหาก) ตลาดนี้มีทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ แต่เปลี่ยนสถานที่ (และบางทีคนขายด้วย) ไปเรื่อยๆ เช่นวันจันทร์มีที่นึงอยู่แถวมหาลัย วันพุธมีที่นึงอยู่แถวบ้าน (แต่ของน้อย) อันที่ฉันชอบไปคือวันพฤหัส เพราะมีของขายเยอะดี แม้จะอยู่ไกลบ้านหน่อย แต่ถ้ามีจักรยานก็โอเค


สิ่งที่ฉันชอบมากในอิตาลีคือ ที่นี่มีร้านเล็กๆ ขายผลไม้และวัตถุดิบเบสิคในครัว (alimentari) ขายขนมปัง (panificio/forno) ขายเค้ก (pasticceria) ขายเส้นพาสต้า ชายชีสและแฮม (salumeria) และอื่นๆ อยู่ทั่วทุกหนแห่ง อย่างผักผลไม้นี่บางทีซื้อตามตลาดจะถูกกว่า หรือน้ำมันมะกอกคุณภาพดีและซอสเพสโต้
ซื้อตามร้านเล็กๆ จะดีกว่า แถวบ้านมีร้านนึง ขายของคุณภาพดีจากทั่วทั้งอิตาลี (แต่เน้นไปทางตอนใต้) อย่างซอสเพสโต้และพาเต้ (Pate) หลากหลายรสชาติ คุกกี้รสสำหรับกินกับชีสและไวน์ (taralli) รสชาติเยี่ยม ชีสชิดต่างๆ มะกอก และอื่นๆ อีกมากมาย คือคุณภาพดีมาก แต่ราคาก็สูงไม่ต่างกัน



ส่วนขนมปังนี่ไม่ต้องพูดถึง อยู่ที่นี่แนะนำ Forno Brisa และ Un Chicco ทั้งสองเป็นเบเกอรี่ออร์แกนิค Un Chicco จะมีขนมปังให้เลือกมากมายหลายแบบกว่า รวมไปถึงเค้ก และของคาวด้วย ที่นี่ไม่ใช้น้ำมันปาล์ม และมีตัวเลือกให้คนรักสุขภาพ อย่างคุ้กกี้ไม่ใส่เนย ไม่ใส่น้ำตาลเป็นต้น ส่วน Forno Brisa จะออกแนวโมเดิร์นกว่า อารมณ์ประมาณ sourdough bakery ในอังกฤษหรืออเมริกา แต่เน้นใช้แป้งคุณภาพดีจากถั่วทุกภูมิภาคในอิตาลี รวมไปถึงแป้งแปลกๆ อย่างแป้งชิคพี หรือ emmer ด้วย ที่นี่ครัวซองอร่อยมาก และมีพิซซ่าให้เลือกมากมายหลายหน้า โดยเฉพาะช่วงเวลาอาหารกลางวัน

ต่อไปจะพาไปดูของติดครัวที่มาอยู่ที่นี่แล้วต้องซื้อ ต้องชิม หรือต้องมีติดครัวเอาไว้ เกลือ พริกไทย เพตโต้ tomato paste พวกนี้ไม่ต้องพูดถึงนะ ขอเน้นๆ คณภาพสูง รสชาติดี หรือของแปลกหายากที่มีให้เห็นทั่วไปในอิตาลีดีกว่า

(ส่วนนี้จะมาเพิ่มเติมเรื่อยๆ เมื่อได้ลองกินอะไรใหม่ๆ นะ)

ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับ Bologna เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือภายในชั่วข้ามคืน จากสองสามวันแรกที่สาบานตนว่าจะไม่กลับมาเหยียบเมืองนี้อีกแล้ว สองสามวันก่อนกลับฉันกลับหลงรักมันอย่างหัวปักหัวปำ

ผู้คน อาหาร ขนมปัง เจลาโต้

ฉันรัก Bologna


ทั้งๆ ที่เป็นช่วงสุดท้ายก่อนการเดินทาง ที่บ่อยครั้งฉันมักจะรู้สึกว่าไม่อยากพบเจอใคร หรือพยายามหาเรื่องคุยกับครั้งที่ไม่รู้จักอีกแล้ว แค่อยากอยู่เฉยๆ นั่งเล่น นอนเล่น กินเล่นรหอเวลากลับบ้านเท่านั้น เพราะการต้องพบเจอผู้คนใหม่ๆ ตลอดเวลานี่ไม่เหนื่อยใช่ย่อยเหมือนกัน

แต่คราวนี้สถานการณ์ (และความจน) บีบบังคับ ให้ฉันต้องย้ายที่นอนใหม่ทุกคืนเป็นเวลาสามวัน สามโฮสที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน

สุดโต่งไปเลยไหมล่ะ

โชคดีมากที่ทุกคนที่ฉันไปอยู่ด้วยนั้น ทำให้ช่วงเวลาใน Bologna น่าจดจำขึ้นกว่าเดิมซะอีก


เริ่มจากนักเรียน Erasmus จากเยอรมนีที่เพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อสองสัปดาห์ก่อน นักเรียนดาราศาสตร์จากทางตอนเหนือของอิตาลีที่ทำทิรามิสุที่อร่อยที่สุดในโลกให้ฉันกิน ไปจนถึงครูสอนภาษาอิตาเลียนที่มีน้องเขยเป็นเจ้าของร้านพิซซ่าชื่อดังในโรม


นอกจากนี้ยังมีเจ้าของร้าน sourdough bakery ที่ฉันเข้าไปคุยเล่นด้วยเป็นชั่วโมง เหมือนเพื่อนที่ทำงานด้วยกันมานาน ได้ชิมขนมปังและเพสทรี่อร่อยๆ ของที่ร้านอีกหลายอย่าง

สามคืนที่อยู่ Bologna อิ่มทั้งกาย (จากการทัวร์ชิมเจลาโตทั้งแปดร้าน) และของฟรีอร่อยๆ ทั้งหลายที่โฮสแต่ละคนทำให้กิน

เป็นสามคืนที่เหนื่อย แต่มันเต็มไปด้วยความสุข ความรู้สึกอิ่มใจจากความใจดีที่คนแปลกหน้าแต่ละคนหยิบยื่นมาให้ มันทำให้โลกนี้ดูน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะ ร่างกายคงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย แต่กลับรู้สึกมีความสุข และมีพลังอย่างประหลาด ฉันเดินทางกลับอังกฤษด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า และความอิ่มอกอิ่มใจที่เปล่งประกายเป็นออร่าออกมา

ฟังดูเพ้อๆ แต่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ นะ

จนกลับมาถึงอังกฤษนั่นแหละ ความอึมครึมของอากาศ และที่สำคัญคือผู้คนในประเทศนี้ ดูดเอาพลังงานที่สะสมมาจากอิตาลีออกไปหมดเลย

สงสัยต้องย้ายไปอยู่อิตาลีซะแล้วล่ะ


Bologna's Gelato Guide


Stefino จุดเด่นของร้านนี้คือมีเป็นไอติมออแกร์นิค และมีตัวเลือกเยอะมากสำหรับคนไม่ทานนม รสแปลกๆ อย่างช็อคโกแลตแกงกะหรี่ หรือช็อคโกแลตกับพริกก็มีเยอะ ส่วนตัวชอบซอร์เบตของที่นี่ สดชื่นดี


Creameria Santo Stefano รส salted pistachio ของร้านนี้อร่อยมาก แอบเค็มไปนิดนึงแต่ถ้าสั่งคู่กับ pistachio di Bronte แล้วกินผสมกันน่าจะกลมกล่อมกำลังดีสุดๆ


Lilasu ร้านนี้อยู่ใจกลางเมือง พนักงานน่ารัก โคนอร่อยมาก ชอบรส salted peanut หรือ Tre Frecce สุดๆ ร้านนี้มีรสแปลกๆ และรสพิเศษออกมาบ่อยเหมือนกัน ล่าสุดเข้าไปดูในเว็บไซต์ มีรสฟักทองสำหรับช่วงเทศกาลฮัลโลวีน แต่สุดโต่งสุดๆ คงหนีไม่พ้นรสแฮม Mortadella แน่ๆ

ใครชอบลองของแปลกก็ไปชิมกันเอาเองนะ


Sorbole ร้านนี้รสชาติถึงมาก ชอคโกแลตซอร์เบตกับส้มนี่ก็ดาร์กสะใจ เสาวรสกับมะพร้าวก็ถึงรสจริงๆ เสียดายสองรสนี้ไม่ค่อยเข้ากันเท่านั้นเอง

แต่ไปกินรสช็คโกแลตสุดเข้มข้นอย่างเดียวก้คุ้มแล้ว


Gellaria 49 ร้านนี้ทุกคนบอกว่าอร่อยมาก (แถมอยู่ตรงข้ามเบเกอรี่โปรดอีกต่างหาก) แต่ด้วยความที่วันนั้นกินเยอะจนอืด เลยสั่งรสเบาๆ เป็นชอคโกแลตกับพิสตาชิโอแบบไม่ใส่นมวัว ถ้าสั่งรสธรรมดาๆ (หรือไม่ไปกินตอนอืด) อาจจะอร่อยกว่านี้ก็ได้  ที่จริงร้านนี้มีรสแปลกๆ เยอะเหมือนกันนะ อย่างพาร์มีซานกับแพร์งี้ น่าลอง

เลยสงสัยว่าต้องกลับไปใหม่...



Cremeria San Francessco ชอบรส salted pistachio อีกแล้ว รสโปรดตลอดกาลของฉันเลยล่ะ ดาร์คชอคโกแลตของที่นี่ก็ดาร์คสมชื่อนะ กินคู่กันอร่อยมาก


La Sorbetteria Castiglione ร้านนี้มีรสแปลกๆ เยอะ ส่วนมากจะเป็นนมๆ คาราเมล และถั่ว ก็อร่อยดีนะ


Il Gelatauro ร้านนี้คนแนะนำเยอะเหมือนกัน แต่ยังเฉยๆ ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ ชอคโกแลตรสส้มของที่นี่อร่อยตรงที่มีเนื้อเค้กสปันจ์อยู่ด้วย แต่หวานไปหน่อย และเข้มข้นสู้ Sorbole ไม่ได้เลย



ของแถมอีกร้านที่ Nonna Vicenza เพราะกรานิต้า (granite) สไตล์ซิซิเลียน (Sicilian) ซึ่งเนื้อจะแน่นเหมือนไอติมกว่า ไม่เหลวเหมือนกรานิต้าจะส่วนอื่นๆ ของอิตาลี อร่อยไม่แพ้ซอร์เบตเลย โดยเฉพาะรสพิสตาชิโอ้กับรสกาแฟ เพราะไม่มีนมเลยสดชื่น ไม่รู้สึกว่ามันหนัก คราวหน้าจะกลับไปลองรสชอคโกแลตนะ cannoli ของร้านนี้ก็น่ากิน...

มีร้านนึงที่อยากลองแต่ไม่ได้ไปลอง คือ Cremeria Funivia ที่ค่อนข้างดังมาก เดี๋ยวกลับไปคราวหน้าค่อยไปลองละกัน :)

เข้าเมืองแล้ว

ฉันเดินยิ้มร่ากลางไปขึ้นรถบัส แวะซื้อเจลาโต้กินก่อนขึ้นรถไฟยาวจาก Bolzano ไปยัง Bologna นั่งๆ นอนๆ ฟังเพลงไปเรื่อย ไม่นานก็ถึงจุดหมาย

อยู่บ้านนอก หมู่บ้านกลางป่าเขามาหลายวัน แค่มาถึงสถานีรถไฟก็มึนแล้ว

รถไฟดันเลทด้วยไง ไปต่ออีกขบวนที่ไหนก็ไม่รู้ ฉันนี่วิ่งตาลีตาเหลือก หอบกระเป๋าเป้สองใบ รวมกันแล้วหนักสิบกว่าโล วิ่งไปขึ้นรถไฟที่ชานชาลาอีกฟากของเมือง

กระโดดขึ้นรถไฟทันเวลากำหนดออกพอดี แทบจะขาดอากาศหายใจตาย แต่รถไฟไม่เห็นมีท่าทีว่าจะขยับเขยื้อนไปไหน

แล้วเสียงตามสายก็ประกาศว่ารถไฟเลทจ้า

ให้มันได้อย่างนี้สิ


หลังจากผ่านการเดินทางอันชุลมุน วุ่นวาย และสับสน (ซึ่งรวมไปถึงการตื่นตระหนกตกใจ คิดว่าตัวเองขึ้นรถไฟผิดขบวน จะลงสถานีถัดไป แต่ประตูไม่ยอมเปิดให้ สุดท้ายโชคดีที่มันไม่เปิดเพราะขึ้นถูกขบวนแล้ว...) ฉันก็มาโผล่อยู่ที่ชานเมืองอันเงียบสงบ ไร้ซึ่งความวุ่นวาย และนักท่องเที่ยวทั้งหลายทั้งปวง

คิดกับตัวเองในใจว่า นี่แหละ จะได้มาสัมผัสวิถีชีวิตแบบอิตาเลียนของจริงแล้ว!

หารู้ไม่...

เฟเดอริโก้ (Federico) โฮสของฉันขับรถมารับที่สถานีรถไฟ ฟาร์มแห่งนี้มีต้นไม้ ผลไม้ ป่า ลาเวนเดอร์ และธุรกิจที่พักสไตล์ Agriturismo หรือการรวมธุรกิจที่พักกับฟาร์มเข้าไว้ด้วยกัน ในส่วนของบ้านที่เป็นอาคารเดียวกันนั้นหลังใหญ่ ใหม่ สะอาด สะดวกสบาย ทั้งหมดนี้มีเฟเดอริโก้อาศัยอยู่แค่คนเดียวจ้า

เขาเคยแต่งงาน มีลูก มีหลาน ถึงสองครั้ง ลูกๆ หลานๆ และภรรยาเก่าก็ยังอาศัยอยู่ไม่ไกลกันมากนัก แค่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้นเอง

ฉันไปถึงวันเสาร์ วันอาทิตย์เปรียบเสมือนวันหยุดของประเทศ ฉันเลยไม่ต้องทำงาน เรื่อมทำงานจริงๆ คือวันจันทร์สายๆ

งานแรกคือถอนหญ้า

งานที่สองคือเก็บ figs กับแอปเปิ้ล

งานที่สามคือเก็บองุ่นคนเดียวเป็นเวลาวันครึ่ง



อยู่ฟาร์มนี้หนึ่งอาทิตย์ ประสบการณ์ใหม่เดียวที่ได้รับ (แบบขาดๆ) คือเก็บองุ่น ที่ต้องบอกว่าขาดๆ เพราะว่าปกติเวลาเก็บองุ่น (เพื่อไปทำไวน์) เขาจะทำกันทีม พักเที่ยงกินอาหารมื้อใหญ่ เก็บเสร็จมีการเลี้ยงฉลอง อะไรประมาณนี้

แต่นี่ไม่มีเลยจ้ะ เก็บเสร็จหาข้าวกินเอง

นำเรามาถึงประเด็นต่อมา คือการที่โฮสไม่ชอบทำอาหาร

ก่อนอื่นต้องอธิบายก่อนว่า ฉันเลือกที่จะมา Bologna นี่เพราะอาหารอย่างเดียว ไม่ได้อยากเที่ยวเมืองอยู่แล้ว แต่อยากมาเรียนรู้เกี่ยวกับอาหาร ทำพาสต้าเส้นสด เพราะเจอไม่ว่าจะเจอใครเขาก็บอกว่าเนี่ย ชอบกิน ชอบอาหาร ต้องมาเมืองนี้เลย เป็น capitol of food

แต่พอดีดวงซวยไง

โชคดีมาหลายอาทิตย์แล้ว ได้เวลาตกต่ำบ้างแล้วล่ะ

ที่จริงเฟเดอริโก้คงจะทำอาหารเก่งใช่ย่อย เพราะช่วงที่เปิดธุรกิต Agriturismo ใหม่ๆ นั้นเปิดเป็นร้านอาหารด้วย เขาเล่าให้ฟังว่าหลายครั้งต้องเตรียมพาสต้าเส้นสดให้แขกสามสิบคน โดยมีเขาทำเองอยู่คนเดียว แต่นั่นมันเรื่องเมื่อห้าปีที่แล้ว ร้านอาหารนั่นมันปิดมาห้าปีแล้วล่ะ

ช่วยอัพเดตโปรไฟล์หน่อยก็ดีนะ


ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกว่าฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ไม่ได้เรียนรู้อะไรสักอย่าง อาหารก็ไม่อร่อย ที่รับไม่ได้ที่สุดคือการที่โฮสซื้อแต่ของที่ถูกที่สุดจากซุปเปอร์มาร์เก็ต ไข่ไก่ที่ถูกที่สุด เนื้อสัตว์ที่ถูกที่สุด ทุกอย่างคุณภาพต่ำที่สุด

“นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่?” ถามคำถามนี้กับตัวเองทุกวัน

จนพอได้เข้าไปเจอเพื่อนจากสกอตแลนด์ที่ Bologna เพื่อนเล่าให้ฟังถึงอาหารแสนอร่อยด้วยแวววาวเป็นประกายระยิบระยับ ฉันเลยตัดสินใจว่าจะไม่ทนและเสียเวลาอีกต่อไป พอหาที่อยู่ได้แล้วก็โบกมืออำลาความบ้านนอก (ที่สุดแสนจะอิตาเลียนสไตล์...งั้นหรือ) เข้าสู่ชีวิตในเมืองทันที

จากที่คิดว่าจะไม่กลับ Bologna อีกแล้ว เลยกลายไปว่าฉันหลงรักเมืองนี้เข้าให้เต็มๆ เพียงเพราะการตัดสินใจเดินออกจากฟาร์มแห่งนี้นั่นเอง