เรื่องมันเกิดจากที่ร้านเบเกอรี่เขาคุยกัน (อีกแล้ว) ถึงสารคดีของเชฟชื่อดังเรื่อง Noma: My Perfect Storm แล้วพอได้มาดู trailer ก็เกิดสนใจเรื่องราวของเชฟที่โคตรจะซีเรียวและเคร่งเครียดคนนี้ขึ้นมา พยายามหาดู (ฟรี) ออนไลน์แต่หาไม่เจอ ระหว่างรอเลยไปสั่งหนังสือ (ฟรี) จากห้องสมุดที่มหาลัยเกี่ยวกับเชฟเรเน่ (René Redzepi) มาอ่านไปพลาง


A Work In Progress เป็นเซ็ทหนังสือที่มีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 3 เล่ม คือสมุดบันทึก สมุดรวมภาพ snapshots และหนังสือสูตรอาหาร โดยเวลาอ่าน จะอ่านตัวสมุดบันทึกเป็นหลัก ซึ่งเรเน่ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนทุกวัน แต่เพราะแกยุ่งมาก วันๆ อยู่แต่ร้านอาหาร (แถมยังมีลูกสาวอีกสองคนที่ไม่ค่อยจะมีเวลาให้) เลยเขียนบ้างไม่เขียนบ้าง แต่ทุกอย่างในสมุดเล่มนี้มันเจ๋งจริงๆ ได้เห็นถึงความคิดโคตรสร้างสรรค์ (และความเคี่ยวของเรเน่) และวิธีการคิดของเขาแบบเต็มๆ เป็นประโยชน์ต่อคนที่เรียนทางด้านศิลปะและออกแบบมาก


ตอนไหนมีภาพหรือสูตรประกอบด้วย ก็จะลิ้งค์เลขหน้าไว้ข้างๆ เล็กๆ ให้เราเปิดดูประกอบกับหนังสืออีกสองเล่ม อ่านไปดูไปเพลิดเพลินมาก


พอมีสารคดีออกมาให้ได้ดู ฉันแอบผิดหวังเล็กน้อยเพราะมันค่อนข้างน่าเบื่อและงงๆ นิดๆ story ไม่ค่อยหน้าสนใจ แต่ก็ไม่ได้แย่มากนะ แต่ปมเรื่องมันยังไม่ดีพอ ไม่มีจุดโฟกัสอ่ะ คือถ้าได้ทีม netflix มาทำนี่คงจะเหมาะมาก

แต่พออ่านและดูจนจบแล้ว ก็ยังคิดว่าเรเน่บางที่นี่ก็โหดไปนะ ขอซีเรียสแต่แอบฮาแบบมาสสิโม (Massimo Bottura) ดีกว่า

ตั้งแต่โฟลให้ยืมใช้ Netflix วันไหนว่างๆ เบื่อๆ ฉันก็มักจะเข้าไปหาสารคดีดู ส่วนมากก็ดูเกี่ยวกับอาหารเนี่ยแหละ มีอยู่วันหนึ่งคลิกเข้าไปดูซีรี่ย์ของ Netflix ชื่อว่า Chef's Table ดูไปแค่ตอนเดียวก็ติดใจ ทีมโปรดิวเซอร์ของ Netflix นี่เจ๋งมาก ยิ่งได้ดูยิ่งนับถือในความสามารถ


Chef's Table เป็นซีรี่ย์ที่ตามไปถ่ายทำชีวิตในร้านอาหารของเชฟชื่อดังจากทั่วโลก ซีรี่ย์นี้ไม่ใช่แค่รูปสวยอย่างเดียว แต่มีการดึงเอาเรื่องราวในชีวิตและ จุดพลิกผัน และแรงบันกาลใจหลักของเชฟแต่ละคนออกมานำเสนอ เป็นการสร้างสตอรี่ที่เยี่ยมยอดมาก

ขอคารวะทีม Netflix อีกครั้งค่ะ

อย่างตอนแรกสุดของซีรี่ย์ เป็นเรื่องของเชฟชาวอิตาเลียนที่ชื่อว่ามาสสิโม (Massimo Bottura) แห่งร้านอาหาร Osteria Francescana ที่ได้มิชลินสตาร์ 3 ดาว และปัจจุบันได้รับเลือกให้เป็น World's Best Restaurant ด้วย ในตอนนี้มาสสิโมก็เล่าให้ฟังว่าไปพบภรรยาได้ยังไง ตอนที่เลิกกันไปเพราะแกต้องย้ายไปได้งานที่ฝรั่งเศส แต่สุดท้ายทนไม่ไหว ต้องบินกลับไปเซอร์ไพรซ์แฟนที่นิวยอร์ค และตอนที่มาสสิโมขอแฟนแต่งงานผ่านทางโทรศัพท์ในวันที่จะเปิดร้านอาหาร แล้วแฟนต้องบินกับไปนิวยอร์ค ดูไปก็หัวเราะไปอย่างสนุกสนาน

แต่บางตอนก็เครียดกว่าตอนอื่น (ดูๆ ไปแล้วเห็นเลยว่าเชฟส่วนมากเป็นคนค่อนข้างเครียดนะ) อย่างนิกิ นากายาม่า (Niki Nakayama) เชฟอาหารญี่ปุ่นในแอลเอ ที่คบกับซูเชฟ (sous chef) ของร้านอาหารตัวเอง ซึ่งเป็นผู้หญิง (พูดง่ายๆ คือเธอเป็นเลสเบี้ยนนั่นเอง) ได้ข่าวว่าพอ Chef's Table ตอนนี้ออกอาหาศแล้ว ร้านอาหารของเธอก็ดังขึ้นเยอะเลยทีเดียว

ในไทยก็มาถ่ายนะ ที่ร้านอาหารอินเดียของเชฟกักกัน (Gaggan) ที่เล่าไปถึงชีวิตของเขาในอินเดีย ความยากลำบากที่ต้องเจอสมัยยังเด็ก อีกคนที่น่าสนใจคือเชฟฟรานซิส (Francis Mallman) ชานอาร์เจนติเนียนที่อาศัยอยู่บนเกาะเล็กๆ ในพาทาโกเนียซะเป็นส่วนใหญ่


ซีรี่ย์นี้ นอกจากดูแล้วหิว ยังเป็นกาารกระตุ้นต่อมความคิดสร้างสรรค์สุดๆ เพราะการทำอาหารก็เป็นศิลปะอย่างนึง และเชฟแต่ละคนนั้น ที่มาได้ไกลขนาดนี้แค่เก่งอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีความครีเอทีพสูงมากด้วย อย่างมาสสิโมเนี่ย ถ้าทำอาหารอิตาเลียนธรรมดา ถึงจะอร่อยแค่ไหนแต่คงจะไม่แตกต่างจากร้านอาหารอิตาเลียนเจ๋งๆ ร้านอื่นที่มีอยู่ทั่วประเทศ แต่อาหารแต่ละจานของมาสสิโมนี่คือคิดได้ไงไม่รู้ อย่าง The Crunchy Part of the Lasagna คือแกบอกว่าส่วนที่อร่ยที่สุดของลาซาญญ่าคือตรงขอบชีวด้านบนที่มันกรอบๆ จานนั้นก็เลยเสิร์ฟแต่ขอบชีสของลาซาญญ่า หรือของหวานอย่าง Oops! I Dropped the Lemon Tart คือวันนั้นเชฟที่เลมอนทาร์ตอันสุดท้ายในครัวตก แล้วมันหักครึ่ง มาสสิโมเลยเสิร์ฟทาร์ตชิ้นนั้นแบบ  deconstructed  กลายเป็นของหวานประจำร้านไปเลย

Cooked book by Michael Pollan, documentary series on Netflix

คนทำขนมปังที่ร้านเบเกอรี่แนะนำหนังสือเล่มนี้กับฉัน ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะอ่านหรอก แต่พอกลับมาไทยแล้วดันไปเจอมันลด 50% พอดี เลยซื้อมาอ่านแก้เบื่อ แล้วก็ไม่ผิดหวัง

ไมเคิลเป็น journalist ชาวอเมริกันที่สนใจเรื่องอาหารเป็นพิเศษ Cooked เป็นหนึ่งในหนังสือเกี่ยวกับอาหารหลายเล่มที่เข้าเขียน และได้รับความนิยมจนล่าสุดถูกนำมาสร้างเป็นซีรี่ย์สารคดีโดย Netflix หนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนไดอารี่ของไมเคิลขณะที่เข้าเรียนรู้ที่จะทำอาหาร เขาแบ่งการทำอาหารเป็นสี่จำพวกใหญ่ๆ คือการทำอาหารโดยใช้ไฟ น้ำ อากาศ และพื้นดิน เขาตั้งใจที่จะเรียนรู้การทำอาหารหนึ่งอย่างต่อหนึ่งเทคนิคจากผู้เชี่ยวชาญ รวมไปถึงศึกษาประวัติศาสตร์การทำอาหารในอดีตโดยเทคนิคเหล่านี้ด้วย ตรงนี้แหละที่ฉันคิดว่ามันน่าสนใจมาก

ฉันเริ่มมาสนใจเรื่องอาหารเมื่อสองปีที่แล้ว เมื่อค้นพบว่าจะต้องคอยดูแลชีวิตตัวเองทุกอย่าง ต้องคอยหาอาหารให้ตัวเองกิน

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ไทย แม้แต่ตลาดยังไม่ค่อยจะอยากไปเลย การจะเห็นฉันเหยียบย่างเข้าไปในห้องครัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะมีแม่คอยทำอาหารมาวางบนโต๊ะทั้งสามมื้อ พอมาอยู่อังกฤษก็มืดแปดด้าน รู้สึกว่าตัวเองไม่รู้อะไรสักอย่าง

เฮ้ย อันนี้ผักปลอดสาร ซื้ออันนี้ดีกว่า!

แต่แบบมันแพงอ่ะ แบบธรรมดาถูกกว่าตั้งครึ่งนึง

ซอสยี่ห้อนี้เกลือเยอะมาก โยเกิร์ตก็ใส่สารเสริมอะไรไม่รู้เต็มไปหมด จะกินคีนวาก็กลัวไปทำร้ายคนโบลิเวีย

คือเยอะมาก คนอื่นคงไม่เยอะขนาดนี้ แต่คนนี้คิดมากค่ะ

พอตัวเองสามารถเลือกได้ว่าจะเอาอะไรเข้าไปในร่างกายตัวเองบ้าง เลยเริ่มศึกษาทุกอย่าง น้ำมันแบบไหนดีที่สุด ผักอะไรสารพิษเยอะ ทำไมแอปเปิ้ลบางพันธุ์ปลูกที่อังกฤษ บางพันธุ์นำเข้ามาจากอเมริกา เป็นวีแกนแล้วกินนมอัลมอนด์นี่มันดีกว่านมวัวสดๆ จริงเหรอ

แล้วฉันต้องกินอะไรถึงจะดีต่อร่างกายของตัวเองมากที่สุด?

เลยกลายเป็นคนที่สนใจเรื่องอาหาร และตกหลุมรักการกินไปโดยไม่รู้ตัว หาหนังสือมาอ่านหลายเล่ม แถมยังดูสารคดีไปอีกหลายเรื่อง ทำโปรเจคต์ก็มีแต่เรื่องเกี่ยวกับอาหาร แรงบันดาลใจในด้านครีเอทีฟของฉันส่วนใหญ่ก็มาจากเชฟทั้งหลายเนี่ยแหละ

วันนี้เลยอยากมาแนะนำหนังสือและสารคดีเจ๋งๆ ที่ฉันประทับใจ และเป็นทั้งแรงบันดาลใจในการเดินทางและการทำงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์มากๆ

Eating Up Italy / Sweet Honey, Bitter Lemon by Matthew Fort

รู้จัก Matthew Fort ก่อนไปเที่ยวอิตาลีกับครอบครัว คือตอนนั้นอยากหาอะไรมาอ่านให้รู้จักประเทศนี้มากขึ้น แต่ไม่อยากอ่านไกด์บุ้ค เลยหาอะไรที่เราสนใจ ซึ่งก็หนีไม่พ้นอาหารอิตาลี ชอบวัฒนธรรมด้านอาหารของอิตาลีมาก คือมีประเทศไหนอีกที่รักการกินขนาดนี้ ในร้านอาหารนี่เมนูมี 4 คอร์สนะ มีเรียกน้ำย่อย ต่อด้วยพาสต้า แล้วก็เป็นเมนพวกเนื้อสัตว์ ก่อนปิดท้ายด้วยของหวาน (ไม่ได้กินอย่างงี้ทุกมื้อ แต่นี่คือแพทเทิร์นการกินของเขาแหละ)

ตอนแรกอ่าน Eating Up Italy ก่อน เป็นทริปกินของแมทธิว ซึ่งเป็นคอลัมนิสต์ด้านอาหารให้ The Gueardian มาเป็นสิบปี ตอนไปทริปนั้นแกก็อายุห้าสิบกว่าแล้ว ขับเวสป้าคนเดียว จากคาลาเบรีย (Calabria) ขึ้นไปตูริน (Turin) เป็นพันกิโลเมตรเลยนะ แต่ดูแล้วคงไม่เหนื่อยเท่าไหร่ เพราะแกได้กินของดีๆ ทุกวัน ที่ฉันชอบมากเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ คือแมทธิวได้เข้าไปร่วมทานอาหารกับครอบครัวชาวอิตาเลียนหลายมื้อ เรียนรู้การทำจานเด็กต่างๆของแต่ละท้องถิ่น ร่วมไปถึงเข้าไปเขาทำไส้กรอก พาสต้า เลี้ยงหอยทาก คือได้เรียนรู้วัฒนธรรมด้านอาหารจากหนังสือเล่มนี้เยอะมาก แถมตอนท้ายของแต่ละบทยังมีสูตรอาหารที่เขาได้ไปกินมา บางสูตรนี้มาจากครอบครัวที่ไปกินข้าวด้วย บ้างมาจากร้านอาหาร หรือเบเกอรี่ก็มี

อ่านเล่มแรกจบ กลับมาจากอิตาลีแล้ว หลงรักประเทศนี้หัวปักหัวปำ (โดยเฉพาะของกิน) เลยไปเอาอีกเล่มมาอ่าน Sweet Honey, Bitter Lemon แพทเทิร์นการเที่ยวและการเขียนนั้นเหมือนเล่มแรกนั่นแหละ แต่คราวนี้แมทธิวไปขับเวสป้ารอบเกาะซิซิลี (Sicily) พร้อมกับหวนลำรึกถึงเมื่อสามสิบกว่าปีที่แล้ว ที่มาเที่ยวที่นี่กับน้องชายอีกด้วย ยิ่งอ่านยิ่งอยากตามรอยลุงแกไปกินๆ นอนๆ อยู่ที่อิตาลีบ้าง ทำเอาฉันหลงเสน่ห์ประเทศนี้เข้าเต็มๆ จนซัมเมอร์นี้จะไปกินๆ นอนๆ (และถูกใช้แรงงาน) เป็นอาสาสมัครตามฟาร์มต่างๆ ในเทือกเขา Dolomites ทางตอนเหนือของประเทศถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ เลยทีเดียว