ในขณะที่เพื่อนร่วมคอร์สไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ในเบอลิน เวลามีคนถามว่าฉันแพลนจะทำอะไรในเบอลิน ก็ตอบได้แค่ว่าไปกิน

แหม ก็ไฟนอลโปรเจคต์ของฉันเกี่ยวกับอาหารนี่นา เนี่ยถือเป็น primary research เชียวนะ

เป็นนักเรียนนอก อยู่หอ สิ่งที่ต่างจากเพื่อนๆ ที่เรียนในไทยลิบลับคือเรื่องอาหารการกิน เพื่อนที่ไทยนี่ไปร้านนู้นร้านนี้ หน้ามอ หลังมอ กินข้าวนอกบ้านกันทุกวัน อยู่อังกฤษนี่ถ้าไม่รวยจริงๆ ทำไม่ได้นะคะ สำหรับฉันกินข้าวนอกบ้านอาทิตย์ละครั้งก็หรูแล้ว (ส่วนมากมักจะให้โควต้าไปกับการซื้อเค้กมากกว่า...) อาหารหลักๆ ที่กินประจำเลยจะมีแต่แซนวิช (เวลามีเรียน) สลัด (คิดอะไรไม่ออกก็นี่เลย) ผักต้ม ซุปผัก ซุปถั่วเลนทิล (อย่างเดียวที่ทำอร่อย) แซลมอนบ้างอาทิตย์ละครั้ง ข้าวผัดบ้างเวลาไม่ขี้เกียจล้างกระทะ ส่วนเพื่อนที่ไทยก็จัดไปสิ ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ สุกี้ ส้มตำ ต้มแซ่บ เบอร์เกอร์ สเต็ก ข้าวแกง บลาบลา

สรุปง่ายๆ ว่าทุกข์อย่างเดียวของเด็กนักเรียนนอกคงหนีไม่พ้นเรื่องอาหารการกิน

ปัญหาของฉันไม่ใช่คิดถึงอาหารไทย ปกติเป็นคนชอบอาหารฝรั่งอยู่แล้ว ตอนอยู่เยอรมันกินอาหารฝีมือโฮสก็ไม่แฮปปี้ดี ประเด็นคืออยู่ที่นี่ไม่มีใครทำให้กินแล้ว ต้องจัดการเองทุกมื้อ ไอ้เราจะกินอะไรดี ขี้เกียจทำ ขี้เกียจเก็บ เลยได้มาแต่เมนูเดิมๆ อย่างแซนด์วิช ซุป และสลัด วนไปวนมาอยู่อย่างนี้ กินวันสองวันก็อร่อยดีเพราะชอบขนมปัง ชอบสลัด แต่กินซ้ำๆ ทุกวันเข้าก็เบื่อเป็นเหมือนกัน