ลอร่ามีไปออกงาน craft fair ที่เมืองตากอากาศเล็กๆ ริมทะเลที่ชื่อว่า Polperro ฉันเลยมีโอกาศได้ติดตามไปด้วยอย่างงงๆ เพราะแทบไม่ได้ทำงานอะไร แค่ช่วยลอร่าจัดวางของ เฝ้าบู้ทช่วงสั้นๆ จากนั้นก็หายไปเดินเล่นทั้งวันจนตกเย็นค่อยกลับมาช่วยเธอเก็บบู้ท


วันนั้นอากาศดี ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส Polperro เป็นเมืองที่ให้บรรยากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนสุดๆ เพราะบ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นสีขาว ดูหยาบๆ สไตล์ rustic ตัดกับท้องฟ้าสีสดและทะเลสีเทอควอยซ์ แถบคอรฺนวอลล์นั้นเลี้ยงวัวกันเยอะมาก เลยมีสินค้าขึ้นชื่อเป็นพวกผลิตภัณฑ์จากนมวัวต่างๆ ฉันไม่พลาดที่จะซื้อไอติมกิน (แทนข้าวกลางวัน...ไม่ไหวเลย) ก่อนที่จะเริ่มออกเดินบน Coastal Path ไปยัง Talland Bay


ฉันเดินลัดเลาะริมหน้าผาไปเรื่อยๆ ข้างนึงเป็นป่า อีกฝั่งเป็นทะเล ปีนป่ายสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนเหงื่อท่วมตัว ปรากฏว่าทางไป Talland Bay ปิด ถ้าอยากจะไปต้องเดินอ้อม ฉันเลยตัดสินใจไปแค่ Lekerock Cove แทน


ถึงน้ำทะเลที่นี่จะเย็นไปนิด และไม่มีหาดทรายขาวทอดยาวเหมือนที่ไทย แต่ทะเลที่นี่สงบและสะอาดสุดๆ ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ไม่มีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เหมาะที่จะมาพักผ่อนจริงๆ

ฉันตกหลุมรัก Coastal Path เข้าเต็มๆ ทางเดินที่ทอดยาวตลอดริมทะเลทางตอนใต้ของอังกฤษนี้ ถ้ามีโอกาสจะกลับมาเดินอีกแน่นอน

ลอร่ามารอรับฉันที่สถานีรถไฟในเมือง Liskeard พร้อมกับฟีลิกซ์ (Felix) ลูกชายคนกลาง และรถ Land Rover เก่าๆ ตามสไตล์ฟาร์มเมอร์ที่พาเราออกนอกเมือง กลับมายังฟาร์มพลัมทรี

ครอบครัวนี้มีกันทั้งหมดห้าคน หมาสามตัว แล้วยังมีหมู เป็ด ไก่ แพะ แกะ อีกต่างหาก ลอร่ากับสตีฟ (Steve) สามีของเธอ อาศัยอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้มาสิบกว่าปีแล้ว ตอนแรกมีอาชีพเป็นชาวไร่ชาวสวนเลย แต่เดี๋ยวนี้ปลูกผักและเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินเองในครอบครัวเท่านั้น อาชีพหลักของสตีฟคือไปช่วยคนนั้นคนนี้ซ่อมรถ และคอยดูแลสวนและสัตว์ทั้งหลายที่บ้าน ส่วนลอร่านั้นมีสตูดิโอเซรามิกอยู่ข้างบ้าน ทำถ้วยชาม และเหยือกเซรามิกขายออนไลน์ ตามแกลเลอรี่และงานแฟร์ต่างๆ

ครั้งแรกที่ฉันเจอสตีฟ ก็ยังสงสัยว่านี่ใครกันเนี่ย เพราะลอร่าอายุเพิ่งสามสิบกว่า ยังดูเด็กๆ อยู่เลย ส่วนสตีฟนั้นตอนแรกคิดว่าเป็นพ่อของลอร่า แต่ไม่ใช่ค่ะ เขาคือสามี! จะว่าเป็นพ่อก็ได้นะที่จริง เพราะทั้งคู่อายุห่างกันเกือบสามสิบปี คือสตีฟนี่อายุมากกว่าพ่อของลอร่าอ่ะคิดดู แรกๆ ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ไปๆ มาๆ เริ่มชิน เพราะทั้งคู่ก็เป็นเหมือนคนปกตินั่นแหละ (จะไม่ปกติได้ไง)

ที่ดินผืนนี้ของสตีฟกว้างมาก แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ทำอะไรแล้ว เป็นป่ารกๆ หน่อย มีต้นไม้น้อยใหญ่ปลูกอยู่บ้าง และมีลำธารไหลผ่าน ช่วงฤดูใบไม้ร่วงมีต้นแบลคเบอร์รี่ขึ้นให้เก็บเต็มไปหมด ส่วนช่วงที่ฉันไปนั้นก็มีสตรอเบอร์รี่ป่าให้เห็นประปราย รสชาติหวานอร่อยดีเหมือนกัน


คราวนี้ที่นอนของฉันหรูหรากว่าฟาร์มที่ผ่านๆ มา เพราะเป็นกระท่อมหลังใหม่ (ที่ยังสร้างไม่ค่อยเสร็จ) มองออกไปเห็นวิวสวย พื้นที่ด้านในกว้างขวางพอทำโยคะได้อีกต่างหาก ส่วนห้องน้ำแบบ compost นั้นยังสร้างไม่เสร็จ เลยได้ไปใช้ห้องน้ำรวมกับครอบครัวเลน (Lane) ในบ้านหลังใหญ่ (สบายเลย มีอ่างอาบน้ำด้วยนะ)

ฉันเป็นเพียงวูฟเฟอร์คนที่สองของที่นี่ พวกเขาเลยยังไม่ค่อยประสบการณ์การเป็นโฮสมากนัก เลยดูเหมือนฉันจะไม่ค่อยได้ทำอะไรสักเท่าไหร่ กิจกรรมหลักๆ ที่ทำคืออบขนมปังกับทำเค้ก เด็กๆ เลยชอบฉันกันใหญ่ เพราะกับจากโรงเรียนมีเค้กให้กินทุกวัน ได้ทำสวนอยู่วันเดียวคือปลูกหัวหอมไปสองร้อยต้น แล้วไปช่วยลอร่าทำเซรามิคครั้งนึง เป็นงานง่ายๆ ที่น่าเบื่ออย่างนวดไล่ลมออกจากดินนั่นเอง (จะให้แอดวานซ์กว่านี้ก็ทำไม่ได้อ่ะนะ) ส่วนอีกวันไปออกงานคราฟต์แฟร์กับลอร่าที่เมืองตากอากาศน่ารักๆ ริมทะเลอย่าง Polperro เรียกว่าไปเที่ยวมากกว่า เพราะช่วยลอร่าจัดของตอนเช้า และเก็บของตอนเย็นเท่านั้นแหละ

แถมอยู่ที่นี่ยังไม่อิสระในการกินค่อนข้างมาก มื้อเช้าหากินเอง นี่คือกินไข่ต้มจากไก่ในฟาร์มวันละสองฟองทุกเช้า ส่วนมื้อไหนอิ่มจะไม่กินก็ไม่ว่า แถมอยู่แถวนี้ยังมีปลาให้กินบ่อยๆ อีกด้วย

เหมือนจะอยู่อย่างสบาย (กาย) แต่จริงๆ แล้วไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นะ เพราะเหมือนกับจูนกับบ้านนี้ไม่ค่อยติด ความเชื่อในการใช้ชีวิตของเรายังไม่เหมือนกัน โดยเฉพาะการเลี้ยงลูก การเห็นเด็กประถมอยู่บ้านแบบ off-grid แต่พ่อแม่ซื้อแทบเล็ตให้คนละเครื่องเป็นของขวัญวันคริสต์มาสนี่มันยังไงอยู่นะ

อย่างน้อยเขาก็เลี้ยงเราดีมาก พาไปดูนู่นดีนี่ ได้ตกหลุมรักทะเลคอร์นวอลล์ก็เพราะครอบครัวนี้เนี่ยแหละ

ฉันตื่นมาเดินเล่นแต่เช้า อากาศดีๆ กับแสงแดดอ่อนๆ ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกสงบและผ่อนคลายไม่น้อย พอสายๆ หน่อยก็เข้าไปกินขนมปังอร่อยๆ จากเบเกอรี่เป็นอาหารเช้า แล้วนั่งคุยเล่นกับมาร์ลีสต่อ เฟลอร์เข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษสองสามใบ บอกว่าอดัมฝากขนมปังและบิสคอทติมาให้ ส่วนตัวเขาเองนั้นเข้าไปที่เบเกอรี่ตั้งแต่หกโมงเช้าแล้ว

เจอแต่คนดีๆ คอยดูแล ทำนี่ให้ เอานู่นมาให้ มันรู้สึกอบอุ่นในใจดีจริง

ช่วงสายๆ อัลฟี่ เฮนรี่ น้องชายของเขา และมาร์ลีสต้องเข้าไปทำธุระในเมืองพอดี เลยอาสาแวะไปส่งฉันข้างทางเพื่อโบกรถต่อไปคอร์นวอลล์ เป็นอีกครั้งที่ผู้คนให้การสนับสนุนความตั้งใจที่จะโบกรถของฉันและคอยแนะนำช่วยเหลือ อัลฟี่พาฉันไม่ปล่อยไว้ที่ปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใกล้ๆ ทางหลวง ฉันขอบคุณทุกคน กอดลามาร์ลีส แล้วคว้าเป้ใบใหญ่ออกเดินท่ามกลางแสงแดดจ้าของฤดูร้อนในอังกฤษ

ลืมทาครีมกันแดดไง เซ็งเลย

ฉันเดินไปแถวๆ ปั๊มน้ำมันแล้วเดินป้วนเปี้ยนไปมา ถามทุกคนที่เข้ามาเติมน้ำมันหรือซื้อของในมินิมาร์ทว่ามีใครจะบุญจะให้ฉันติดรถไปด้วยไหมบางคนอยากช่วยฉันสุดๆ แต่ดันขับไปคนละทาง ส่วนบางคนได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงแล้วเดินหนี ไม่อยากสุงสิงกับฉัน การโบกรถลงไปทางใต้จากแถวนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีแต่คนมาจากเมืองเล็กๆ แถวนี้ หรือไม่ก็ขับเลยไปลอนดอนนู่นเลย

หรือเขาจะโกหกเพราะไม่อยากรับฉันก็เป็นได้

ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ฉันทำได้เพียงอดทนรอ และทำหน้าหนาๆ เดินเขาไปถามทุกคนเท่าไหน ฟังดูแล้วเหมือนคนโสดเลยเนอะ รออย่างเดียวไม่พอบางทีต้องรุกด้วย!

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว...ฉันยังคงรออยู่ที่เดิม

เริ่มเซ็งนิดๆ และหาแพลนบี จะขึ้นบัสแทนคงไม่แทนแล้วเพราะบัสมีแค่วันละรอบตอนเที่ยง ณ จุดนั้นเลยพร้อมที่จะขึ้นรถคันไหนก็ได้ ไม่ว่าเขาจะขับไปที่ไหน ขอแค่ให้พาฉันออกไปจากไอ้ปั๊มน้ำมันดวงกุดนี่เป็นพอ

ไม่นานนักเลยสมใจอยาก ฉันก้าวขึ้นรถเก่าๆ คันหนึ่งที่ประตูข้างคนขับพัง ผู้ชายคนขับดูยังค่อนข้างหนุ่มอยู่ เขาบอกว่าเดี๋ยวนี้คนที่โบกรถส่วนมากเป็นพวกคนไร้บ้าน

“ไม่ได้จะบอกว่าเธอเป็นเหมือนคนไร้บ้านหรอกนะ”

จ้ะพ่อคุณ ฉันรู้น่าว่าสารรูปตัวเองยังพอดูได้อยู่บ้าง

เขาส่งฉันลงที่จุดพักรถขนาดใหญ่ริมทางหลวงตามที่ฉันขอไว้ มันทำให้ฉันเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง เพราะจุดพักรถตรงนี้ใหญ่มากจริงๆ ฝั่งซ้ายสำหรับจอดรถบรรทุก รถบ้าน และคาราวาน ส่วนฝั่งขวาเป็นรถทั่วไป และมีมอลล์ขนาดใหญ่กั้นอยู่ตรงกลาง

ฉันเริ่มจากฝั่งขวา แม้ลึกๆ จะคิดว่าคงมีโอกาสกับรถบรรทุกหรือคาราวานมากกว่า แต่ยังแอบรู้สึกอุ่นใจกับรถธรรมดามากกว่าเล็กน้อย แต่หลังจากถามไปถามมาสักพัก หลายคนดูจะหวาดกลัวการเข้าหาของฉันเหลือเกิน สุดท้ายเลยตัดสินใจเดินผ่านร้านขายของต่างๆ ไปอีกฝั่ง

ตอนนั้นไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ กำลังจะเดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่งที่ถือเบอร์เกอร์อยู่ในมือ ฉันร้องทักเขาแล้วถามว่ากำลังจะไปไหน คำตอบของเขาคือชื่อเมืองคุ้นหู ฉันเลยไม่รอช้า รีบขอติดรถไปด้วยแล้วเดินตามเขาไปที่รถทันที

ฮ่า มีปลามาติดเบ็ดสักที

เวลาจะขอติดรถไปกับใคร ฉันมักจะถามว่าจะไป Exeter มั้ย แม้ว่าจริงๆ แล้วจุดหมายของวันนี้อยู่ที่เมืองพลีมัธ (Plymouth) เพราะเห็นว่ามันใกล้กว่า ไม่ได้หวังว่าจะเจอรถคันเดียวขับพาฉันไปถึงที่อยู่แล้ว ตอนแรกคนนี้เขาก็จะไปส่งฉันแถวๆ นอกเมือง Exeter นั่นแหละ แต่พอคุยไปคุยมาเขากำลังจะขับไปพลีมัธพอดี เลยสบาย นั่งรถรวดเดียวชั่วโมงนึงถึงที่หมายเลย

ตอนแรกนึกว่าจะถึงช้าซะแล้ว นี่ยังไม่ทันจะบ่ายโมงก็ถึงละ นัดลอร่า (Laura) โฮสคนต่อไปไว้ตอนสี่โมงครึ่งนะเนี่ย

‘คนขับรถ’ ของฉันในวันนี้ เป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับอาหารรายใหญ่ ที่ไปขายอาหารตามเทศกาลงานวัดต่างๆ ทั่วประเทศ ก่อนหน้านี้เขาขับรถบรรทุกไปส่งของอีกเมือง รถที่เรานั่งกันอยู่นี้จึงเป็นรถหรูใหม่เอี่ยมที่เช่ามาสำหรับขับกลับบ้าน ส่วนเย็นนี้ก็ต้องขับรถบรรทุกไปส่งของอีกที

นี่นักธุรกิจหรือคนขับรถ?

เขามาส่งฉันที่ปั๊มน้ำมันนอกเมือง พยายามจะโบกรถเข้าไปในเมืองอีกรอบแต่ก็มีประสบผลสำเร็จ มีผู้ชายคนนึงบ้านอยู่แถวนั้น เกือบจะอาสาขับรถพาฉันไปส่งในเมืองแล้ว แต่บ่ายวันนั้นดันมีฟุตบอลยูโรนัดสำคัญระหว่างอังกฤษกับเวลส์ ทำให้เขาต้องรีบกลับบ้านแล้วเตรียมตัวไปดูบอลที่บ้านเพื่อน

เอาวะ นี่มาตั้งไกลแล้ว นั่งบัสเข้าเมืองเอาละกัน


ระหว่างทางฉันตาไวไปเห็นโปสเตอร์นิทรรศการศิลปะของ Plymouth College of Art เลยเข้าไปเดินดูเล่นๆ ฆ่าเวลา แล้วก็เดินไปทางฝั่งท่าเรือติดทะเลต่อ หลังจากที่นั่งแทะบิสคอทติที่อดัมให้ไว้จนหมดตั้งแต่อยู่บนรถบัส ฉันเลยคิดว่าน่าจะหาอะไรกินเป็นข้าวเที่ยวสักหน่อย

สุดท้ายก็มาลงเอยที่ Jacka Bakery ร้านขนมปัง sourdough เจ้าเก่าแก่ของเมือง และอาหารกลางวันวันนี้ของฉันคือ...

Pain au Chocolat!


ถ้าน้ำหนักขึ้นนี่โทษใครไม่ได้เลยนะนอกจากตัวเอง

ว่าแล้วก็ถือครัวซองชอคโกแลตชิ้นใหญ่กว่าฝ่ามือไปกินริมทะเล แดดร้อน แต่ลมเย็นสบาย ครัวซองในมือก็หอมเนย หวานชอคโกแลต

โอ้ย รักเมืองริมทะเลจัง

(สิบนาทีต่อมา ฉันกำลังหอบกระเป๋าเป้ วิ่งไปสถานีรถไฟ จากนั้นซื้อตั๋วผิดใบ ต้องไปขอคืนเงิน แล้ววิ่งไปขึ้นรถไฟก่อนที่มันออกไม่ถึงห้านาที)

เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันเลยไง