หลายคนที่เจอฉันระหว่างทาง มักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “เฮ้ย ไปอังกฤษครั้งแรกในชีวิต แถมยังเป็นการไปเรียนปริญญาตรีโดยไม่ผ่านเอเย่นต์ ไม่มีคนไปส่ง ไม่รู้จักใครที่นู่น น้องกล้ามากค่ะ”

ใช่แล้ว ฉันบ้ามากที่มาคนเดียวโดยไม่รู้จักใครสักคน แต่ถ้าถามว่ามันเกินความสามารถของเด็กอายุ 18 ปีไหม บอกได้เลยว่าไม่ แค่อาศัยความกล้าอย่างที่พี่เขาบอก บวกกับดวงอีกนิดหน่อยนั่นเอง

ไอ้นิดหน่อยอันสุดท้ายนี่ขาดไม่ได้นะเออ

ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อแม่และคนรู้จักเล็กน้อย ฉันทำเองทุกอย่างตั้งแต่สมัครเรียน ขอวีซ่า จองหอพัก เลือกซื้อตั๋วเครื่องบิน จัดกระเป๋าเดินทาง จนกระทั่งบินมาถึงอังกฤษอย่างมึนๆ

ถึงจะมึน แต่ก็ภูมิใจว่าฉันทำได้ด้วยว่ะ