ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าบ้าของกิน

ว่าแต่ทำไมถึงบ้าอาหารขนาดนี้นะ?

ฉันคิดว่าอาหารเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในปัจจัยสี่ เป็นสิ่งเดียวที่ใครๆ ก็ขาดไม่ได้ อาหารจึงเปรียบเสมือนสื่อที่สานสัมพันธ์ระหว่างผู้คนจากทั่วโลก ไม่ว่าจะมาจากประเทศไหน หรือนับถือศาสนาอะไร การได้มาทำอาหารร่วมกัน ทำให้เราได้เรียนรู้ทั้งภาษา และวัฒนธรรมของประเทศอื่นๆ

และที่สำคัญ แบ่งกันกินหลายๆ คนมันอร่อยกว่าทำคนเดียว กินคนเดียวอยู่แล้วแหละ เพราะความสุขนั้นเพิ่มมากขึ้นเมื่อมีคนมาแบ่งปันกันไงล่ะ



ความรักในอาหารของฉัน พาให้ได้ไปรู้จักกับผู้คนน่ารักๆ มากมาย โดยเฉพาะในอิตาลี ประเทศที่การกินเป็นสิ่งสำคัญเหลือเกิน การที่ได้มานอนบ้านมาเรีย (Maria) ผ่าน couchsurfing ก็เป็นเพราะเราชอบอาหารเหมือนกันนั่นแหละ

หลังจากทำแกงกะทิและหุงข้าวให้มาเรียดู (และชิม) แล้ว ก่อนกลับมาเรียก็สอนฉันทำพาสต้ายอดนิยมจากเนเปิลส์ หรือพาสต้ากับมันฝรั่งและชีสโพรโวลา (pasta con patate e provola)

แป้ง แป้ง และไขมัน ไม่อ้วนก็ให้มันรู้ไปสิ


เนื่องจากทางตอนใต้ของอิตาลีนั้นจนกว่าทางเหนือมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อาหารของคนที่นี่เลยจะไม่ค่อยเน้นเนื้อสัตว์ แต่เป็นแป้ง ถั่วชนิดต่างๆ และผักผลไม้เป็นส่วนใหญ่ แม้แต่เส้นพาสต้าที่นิยมของที่นี่ คือ pasta mista ซึ่งไม่มีรูปทรงที่แน่ชัด เพราะเมื่อก่อนเป็นพาสต้าราคาถูกที่เอาเศษพาสต้าหักๆ จากเส้นสหาเกตตี้หรือพาสต้ารูปทรงอื่นๆ มาขายรวมกันนั่นเอง


พาสต้าของที่นี่ มักจะเป็นพาสต้าคนจน อย่างพาสต้ากับถั่วชิกพี (pasta e ceci) พาสต้ากับถั่ว (pasta e fagioli) พาสต้ากับเลนทิล (pasta e lenticchie) พาสต้ากับดอกกะหล่ำ (pasta e cavolfiore) หรือพาสต้ากับมันฝรั่ง (pasta e patate) ที่มาเรียทำให้เราชิมนั่นเอง พูดง่ายๆ คือคนที่นี่เก่งนักล่ะ เรื่องเอาวัตถุดิบถูกๆ มาให้ให้เป็นอาหารจานอร่อยน่ะ



พาสต้ากับมันฝรั่งและชีสนี้ เปรียบได้กับข้าวผัดบ้านเรา คือแต่ละบ้านทำไม่เหมือนกัน และไม่มีสูตรที่ตายตัว ประมาณว่ามีอะไรเหลืออยู่ในตู้เย็นก็เอามาใส่ด้วยได้เลย วันนี้เราทำกันแบบไม่มีเนื้อสัตว์ (ปกติจะมีแฮมด้วยเล็กน้อย)

แม้จะปรับเปลี่ยนวัตถุดิบกันได้ตามใจชอบ แต่พาสต้าสไตล์คนจนนี้มีวิธีทำที่แตกต่างจากพาสต้าทั่วไปนะ เพราะไม่ได้ต้มเส้นพาสต้าแล้วเอามาคลุกกับซอส แต่ต้มในน้ำซุปที่ใช้ทำซอสหรือต้มผักเลย คล้ายๆ กับการทำซุป (แต่เส้นพาสต้าจะไม่ถูกต้มนานเกินไปจนนิ่มเละเด็ดขาด นี่เป็นเหมือนกฏตายตัวของพาสต้าในอิตาลีเลยนะ) วิธีนี้จะทำให้พาสต้ามีความเข้มข้นและครีมมี่กว่าการทำพาสต้าแบบปกติที่เราคุ้นเคยกัน

พล่ามมาพอสมควรแล้ว ไปดูกันดีกว่าว่าพาสต้าจานนี้นั้นมีวิธีทำอย่างไรบ้าง



สำหรับ 5 คน

กระเทียม 2 กลีบ
หัวหอมใหญ่ 1/2 หัว
แครอท 1 (หรือสองอันจิ๋วเหมือนในรูปก็ได้)
เซเลอรี่ 2-3 ต้นเล็กๆ
มันฝรั่ง 3 หัว
ไวน์ขาวเล็กน้อย
น้ำซุป (vegetable broth) ประมาณ 1 ลิตร
pasta mista 500 กรัม
ชีสโพรโวลารมควัม (provola affumicata) 200 กรัม
พาร์เมซานเล็กน้อย


เอากระทะตั้งไฟ ใส่น้ำมันมะกอก แล้วเอากระเทียม หัวหอม แครอท เซเลอรี่ ไปผัดจนนิ่ม

เติมไวน์ขาว มันฝรั่ง และน้ำซุปประมาณครึ่งหนึ่ง ปล่อยให้เดือดสักพักแล้วปิดฝา ต้มไปจนมันฝรั่งเกือบสุกนั่นแหละ อาจจะต้องคอยเปิดดูบ่อยๆ และเติมน้ำซุปเพิ่มบ้าง


พอมันฝรั่งนิ่มแล้ว ใส่เส้นพาสต้าลงไป แล้วต้มจนเส้นพาสต้าสุก แบบ al dente นะ! ก่อนสุกนิดนึงใส่ชีสลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน ให้ชีสละลายยืดๆ จะอร่อยมาก



โอ้ยหิว เดี๋ยวไปกินข้าวเย็นก่อนนะ

ฉันนั่งรถไฟลงใต้ไปกับเด็กม.ปลายเห็นแก่กินกลุ่มหนึ่ง (เลยเข้ากันได้ดี) คุยยเล่นกันไปตลอดทาง ฉันก็ได้เรียนภาษาอิตาเลียนไปด้วยเล็กน้อย (ตัวอย่างเช่น คำสบถ cazzo นั้นสามารถแปลได้หลายความหมายมาก ขึ้นอยู่กลับสถานการณ์และโทนการออกเสียง ที่สื่อความหมายได้ตั้งแต่ awww ไปจนถึง f*ck)

ทุกคนบอกกับฉันว่าเนเปิลส์ (Naples) นั้นเป็นเหมือนอีกโลกหนึ่งที่ไม่ใช่อิตาลี เดี๋ยวไปเห็นก็จะรู้เอง

“Vedi Napoli e poi muori.”

ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นมา แปลได้ตรงๆ ว่า see Naples and then die ซึ่ง Goethe กล่าวไว้ในหนึ่งสือเกี่ยวกับการเดินทางในอิตาลีของเขา ประมาณว่าเนเปิลส์เป็นเมืองที่สวยและสุดโต่งมาก อย่าตายก่อนได้เห็นเนเปิลส์กับตานะ



จริงไหมไม่รู้ ต้องลองไปดูแล้วตัดสินใจกันเอาเอง แต่สำหรับฉันแล้ว เนเปิลส์สุดโต่งจริงๆ

มันยุ่ง วุ่นวาย เสียดัง เหม็นควันรถ สกปรก ไม่มีกฎระเบียบ แถมบางย่านยังอันตราย ไปไหนมาไหนคนเดียวต้องคอยระวัง ห้ามแต่งตัวให้ดูมีตัง ใส่สร้อยทองแหวนเพชรนี่ไม่สมควร

แต่อาหารอร่อยมากนะ โดยเฉพาะขนมหวาน...ตอนนี้น่าจะใกล้เป็นเบาหวานแล้ว


เนเปิ้ลส์ไม่เหมือนเมืองใดๆ ในทวีปยุโรปที่เคยไปมา มันทำให้ฉันนึกถึงเอเชีย ทั้งบ้านเรือน ท้องถนนตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ควันรถเหม็นๆ หรือของกิน (ที่ส่วนมากจะชุบแป้งทอด) ข้างทางราคาถูก นี่มันประเทศไทยชัดๆ

มันทำให้ฉันเริ่มเข้าใจ ว่าทำไมฝรั่งถึงชอบมาเที่ยวเอเชีย เดินตามถนนแคบๆ เต็มไปด้วยตึกไม้เก่าๆ และผู้คนมากมาย

ไม่ได้ดูสวยหรู เป็นระเบียบ หรือศิวิไลซ์หรือโรแมนติกอย่างมิลาน ปารีส หรือปราก แต่มันคือความแปลกและแตกต่างต่างหาก

อยู่เนเปิลส์เกือบสี่วันเต็มๆ ไม่ได้ไปแม้แต่ปอมเปอี (Pompeii) ซอเรนโต้ (Sorrento), อามัลฟี่ (Amalfi Coast) หรือโปรชิด้า (Procida) นี่ไม่ต้องพูดถึงเลย เดินวนเวียนเข้าร้านหนู่น ออกร้านนี้ กินไปถ่ายรูปไปอยู่แต่ในเนเปิลส์แหละจ้า ฉันชอบเดินเข้าตรอกซอกซอยเล็กๆ (อย่างระมัดระวังนะ) บางย่านนี่เห็นเด็กเพิ่งกลับจากโรงเรียน เรียกหานอนน่า (ย่าหรือยายในภาษาอิตาเลียนนั่นเอง) หรือเด็กๆ วิ่งออกไปซื้อขนมปังกลับบ้านสำหรับเอาไปกินกับอาหารกลางวัน ผู้หญิงออกมายืนคุยกันบนระเบียงบ้าน หรือเอาผ้ามาตากในวันที่แดดจ้า



ถ้าถามว่าอยากมาอยู่เนเปิลส์ไหม ตอบแบบไม่ต้องคิดมากเลยว่าไม่ รู้สึกมันเยอะไปซะทุกอย่าง แต่ชอบมาเห็นอะไรแบบนี้ เห็นวิถีชีวิตของผู้คน สำหรับฉันแล้ว นี่แหละคือสเน่ห์ของเมืองใหญ่ ไม่ใช่โบสถ์ วิหาร หรือจตุรัสชื่อดังเลย

เนเปิลส์เป็นเมืองที่น่าสนใจ ย่านที่จนที่สุด หรือ Spanish Quarter นั้น อยู่ติดกับถนนช้อปปิ้งที่มีร้านอย่าง Disney Store, Max Mara และ Zara อยู่ด้วย คือมันช่างสุดโต่งเหลือเกิน

เชื่อว่าเมืองไทยก็มีอะไรแบบนี้ แค่ว่าฉันยังไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง

สี่วันในเนเปิลส์ทำให้ฉันมองประเทศในอาเซียนเปลี่ยนไป ทำให้ฉันอยากออกไปสัมผัสวิถีชีวิตของประเทศเพื่อนบ้าน และค้นหาอีกด้านของประเทศไทยฉันยังไม่เคยเห็นบ้าง