ส่วนไส้ครีมนั้นก็อร่อยไม่แพ้กัน โดยเฉพาะครีมของร้านนี้ (ที่เป็นไส้เอแคลร์ด้วย) หวานน้อยถูกใจ รสชาติกลมกล่อมมากๆ

ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขอบคุณเอลิซ่าที่พูดถึงเจ้า frittelle วันละสามรอบ จนฉันตามมาชิมจนได้


กินเสร็จก็เดินต่อ วันนี้อากาศหนาวมากทั้งวัน เราเดินไปที่ Piazza San Marco ที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว เนื่องจากเราไปในวันธรรมดา ในส่วนของคาร์นิวาลนั้นไม่ค่อยคึกคักเท่าที่ควร แต่ก็มีคนใส่ชุดและหน้ากากแบบจัดเต็มอยู่ให้เห็นเรื่อยๆ

ที่ผิดหวังไม่น้อยคือทุกอย่างเหมือนจัดฉาก คนที่แต่งชุดสวยๆ นั้นโพสต์ท่าให้ช่างภาพถ่ายรูป เลน่าสังเกตเห็นว่าคนเหล่านั้น ส่วนมากเป็นคนผิวดำมาจากฝรั่งเศส แล้วมีช่างภาพแบกกล้องสองตัวคอยตามถ่ายรูป (ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจ้างใคร)



เลน่าเริ่มหนาว บ่นว่ากระเป๋าหนัก แล้วถามว่าเมื่อไหร่ร้านอาหารจะเปิดสักที เราเลยเดินไปดูแผนที่ไป แวะดูนู่น ชมนี่ ซื้อช็อคโกแลตระหว่างทาง พอไปถึงหน้าร้าน La Zucca ปุ้บ ร้านก็เปิดพอดี

จ้องจะมากินร้านนี้ตั้งหลายรอบ ในที่สุดก็ได้มาสักที


La Zucca เป็นร้านอาหารมีชื่อและราคาสบายกระเป๋าไม่กี่ร้านในเวนิส ที่มีอาหารมังสวิรัตอิตาเลียนให้เลือกสั่งจากเมนูมากมาย แม้จะมีจานเนื้ออยู่บ้าง แต่ร้านนี้ไม่ทำอาหารทะเล เพราะฉะนั้นถ้าใครแพ้อาหารทะเลพาไปกินร้านนี้ได้เลย ถ้ามื้อกลางวันไปตั้งแต่เปิดยังมีโอกาสได้โต๊ะ แต่ถ้าไปช้าหรืออยากกินมื้อเย็น แนะนำให้จองไปล่วงหน้า ไม่งั้นอาจะผิดหวัง เพราะเป็นร้านเล็กๆ มีโต๊ะไม่น่าจะถึงสิบตัวด้วยซ้ำ เราแชร์โต๊ะกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำงานให้กับ booking.com ในเวนิส เธอบอกว่าเวลามีใครมาหาก็จะแนะนำให้มากินร้านนี้เนี่ยแหละ แล้วอย่าลืมไปชิม frittelle จาก Tonolo ด้วยนะ

แต่เรื่องของหวานนั้นฉัน expert แล้วล่ะจ้ะ แฮ่ๆ


เราสั่ง Sformatino di Carciofi con Fonduta di Parmigiano (flan ที่ทำจากอาร์ติโช้ค เสิร์ฟพร้อมกับพาร์มีซานครีม) มาแบ่งกันกินป็นสตาร์ทเตอร์ เลน่าสั่งลาซาญ่าฟักทอง (Lasagne al Forno con Zucca, Cardi e Carciofi) มากินสมใจอยาก ส่วนฉันสั่งเมนูยอดนิยมของที่ร้าน หรือ Flan ฟักทอง โรยหน้าด้วยริคอตต้ารมควัน (Flan di Zucca con Ricotta Stagionata) ที่หอม หวาน มัน รสชาติดีสมชื่อ


อาหารจานไม่ใหญ่มาก (เหมาะกับคนตัวเล็กอย่างฉัน) แต่รับรู้ได้ว่าใช้วัตถุดิบมีคุณภาพ กินกันคนละจานครึ่งก็อิ่มกำลังดี แม้ว่าทิรามิสุที่ผู้หญิงคนข้างๆ สั่งมาจะล่อตาล่อใจมากก็ตาม


หนังท้องตึงแล้วต้องออกไปเดินย่อยกันต่อ (แพลนมีอยู่แค่นี้จริงๆ) เราเดินขึ้นเหนือ ย่าน Cannarigio ซึ่งเป็นหนึ่งในย่านโปรดของฉันในเวนิส แต่อย่าไปเดินถนนเส้นหลักนะ ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ไม่ค่อยมีคน เดินผ่านจุดเดิมๆ ที่เคยถ่ายรูปเอาไว้ตอนมากับครอบครัวเมื่อปีที่แล้ว สำหรับฉันแล้ว เวนิสที่เงียบสงบนั้นมีสเน่ห์น่าสนใจกว่าจุดยอดนิยมที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวยิ่งนัก

ฉันรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เวนิสในอีกมุมหนึ่ง ผ่านสายตาของผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ มุมที่นักท่องเที่ยวหลายคนอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็น ทำให้ฉันหลงสเน่ห์เวนิสเข้าให้เต็มๆ